Μια φωτογραφία που πιθανότατα να αποδειχθεί ιστορική. 11.10.2025 στην Κατερίνη και στο νεόδμητο και πολύ καλό ξενοδοχείο ΟΛΥΜΠΟΣ ΘΑΛΑΣΣΑ
13. 10. 2025
Maria Negreponti-Delivanis
Προσυνέδριο, για το μεγάλο συνέδριο που θα λάβει χώρα στην ΚΥΠΡΟ στις 7-11 Νοεμβρίου, και όπου θα γεννηθεί το
ΕΝΙΑΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ
Μια έμπνευση του Χενή Χενοφώντος, που μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια. Όλα τα μεγάλα και τα σπουδαία αρχίζουν έτσι.
Η δική μου προεισαγωγική ομιλία για την έναρξη:
Η ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ Κατερίνη 10-12.10.2025
===============================================
Χαιρετίζω, με ιδιαίτερη συγκίνηση και πολλές προσμονές τη δημιουργία ενιαίου Πολιτιστικού Δόγματος Κύπρου, Ελλάδος, Απανταχού Ελληνισμού. Συγχαίρω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου την εξαιρετική αυτή πρωτοβουλία του φίλου Ξενή Ξενοφώντος και των συνεργατών του. Είμαι περήφανη, που μου δόθηκε η ευκαιρία να ανήκω στα ιδρυτικά του μέλη και τρέφω πολλές ελπίδες για ευνοϊκές εξελίξεις, στα ακανθώδη προβλήματα των δύο Ελλάδων.
Επέλεξα να αναπτύξω για τη σημερνή συγκέντρωση ένα μεγάλο θέμα που θεωρώ καταλυτικό, τη σημασία των παραδόσεων. Και να το εντάξω στις σχετικές συζητήσεις στο προσυνέδριο της Κατερίνης, και ίσως εμπλουτισμένο, και σε αυτές του κυρίως συνεδρίου στην Κύπρο.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ . ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ
Οι παραδόσεις είναι ο συνεκτικός κρίκος που ενώνει, με ακατάλυτους δεσμούς, τα μέλη ενός Έθνους. Οι παραδόσεις αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου, και διατηρούν αναλλοίωτη την ταυτότητα των μελών, έτσι που το Έθνος να μπορεί να ανασυντάσσεται όταν περάσει η μπόρα, είτε είναι πόλεμος, είτε κατοχή, είτε τρομοκρατία, όσο και αν διαρκέσουν αυτές οι περιπέτειες. Το ελληνικό Έθνος εξακολούθησε να υπάρχει επί αιώνες, κάτω από την τουρκική κατοχή, γιατί οι παραδόσεις του κρατούσαν ενωμένους, αλλά και ενσυνείδητους τους σκλαβωμένους Έλληνες, για το που ανήκουν, για ολόκληρη αυτή την ατέλειωτη περίοδο. Και οι δεσμοί των υπόδουλων Ελλήνων, χάρις στις κοινές παραδόσεις, διατηρήθηκαν άρρηκτοι και με τους διάσπαρτους Έλληνες στην υφήλιο.
Αλλά, τι είναι οι παραδόσεις; Είναι η κοινή γλώσσα, η θρησκεία, η ιστορία του Έθνους, ορισμένες ιδιαίτερες συνήθειες, που μεταφέρονται αναλλοίωτες, από γενιά σε γενιά. Είναι η ιδιαίτερη μουσική, που στο άκουσμά της, όσοι ανήκουν στην ίδια εθνική ενότητα, συγκινούνται, καθώς συνειδητοποιούν ότι είναι κάτι δικό τους, που διαπερνά τους αιώνες. Είναι οι χοροί και οι εθνικές ενδυμασίες, που αναγνωρίζονται από όσους αυτές έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη τους, και συνειδητοποιούν ότι είναι κάτι αναπόσπαστο της ύπαρξής τους. Είναι κάποιες ειδικές μορφές τέχνης, που ανήκουν στα μέλη ενός και μόνο ενός Έθνους. Είναι και ορισμένες κατασκευές και γεύσεις φαγητών, που παραμένουν προσκολλημένες στις γενιές, όσες και αν είναι αυτές. Είναι κάποιες στιγμές στην ιστορική μας διαδρομή, δύσκολες μάχες που νικήσαμε, επιστημονικές αναγνωρίσεις που δρέψαμε, αθλητικούς θριάμβους που είχαμε, που μας κάνουν περήφανους, που μας ενώνουν άρρηκτα, που συνειδητοποιούμε έντονα ότι ανήκουμε σε κάποια περίλαμπρη γωνιά της Γης, και ότι θέλουμε να εξακολουθήσουμε να είμαστε δεμένοι με τα δεσμά του ΄Έθνους μας.
Οι παραδόσεις είναι αυτές, που μας κάνουν αιώνιους, και που μας εξασφαλίζουν ενότητα, όταν αυτή διασπάται εξαιτίας διαφόρων ανωμαλιών. Είναι οι ανεξίτηλες σφραγίδες μας. Και στο σημείο αυτό δράττομαι της ευκαιρίας για να υπογραμμίσω το πόσο σοφή είναι η πρωτοβουλία του Ξενή, που πάτησε ακριβώς στις παραδόσεις, μέσω των πολιτιστικών συλλόγων Κύπρου και Ελλάδας, για να διασφαλίσει ότι κάποτε, κοντά ή και πιο μακριά, η πολυπόθητη ένωση θα πραγματοποιηθεί.
Ειδικά, εμείς οι Έλληνες έχουμε, μέσα από τις παραδόσεις μας, μια ιστορία αιώνων, που έθεσε τις βάσεις του πολιτισμού και της επιστήμης σε ολόκληρη τη Γη. Αυτό το παρελθόν μας, που αποτυπώνεται στις παραδόσεις μας, είναι το διαβατήριό μας, που θα έπρεπε να μας κάνει περήφανους και δυνατούς, για να αντιμετωπίσουμε κάθε μορφής αντιξοότητα. Με το κεφάλι ψηλά, και με τη δύναμη, που μας διασφαλίζεται, μέσα από αυτό που υπήρξαμε μέσα στο χρόνο. Και να προσθέσω ότι αυτή τη δύναμη, που μας έρχεται, από τα λαμπρά επιτεύγματα της φυλής μας, στο παρελθόν, τη χρειαζόμαστε αυτά τα τελευταία χρόνια, περισσότερο ίσως από ποτέ.
Δυστυχώς, όμως, αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα, και ίσως λιγότερο στην Κύπρο, μια καταστρεπτική αδυναμία, που βάζει σοβαρούς φραγμούς στο να προβάλουμε τη λαμπρή μας παράδοση, στις επαφές μας με φίλους, εταίρους και εχθρούς, και μέσα απ’ αυτήν να διεκδικήσουμε τη θέση που μας αξίζει στην υφήλιο. Πρόκειται για την υποτέλεια, αυτή την πολύ αρνητική και άκρως επικίνδυνη συμπεριφορά μας, που περιορίζει σημαντικά τις δυνατότητες της χώρας για προβολή και αξιοποίηση των λαμπερών ιστορικών μας παραδόσεων. Που καταλήγει συχνά στην εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων εναντίον των εθνικών δικών μας, και που συνεπάγεται κινδύνους για την εθνική μας κυριαρχία, τις αναπτυξιακές μας δυνατότητες, και τη διεκδίκηση μιας αξιοπρεπούς θέσης στη διεθνή σκηνή.
Θα προσπαθήσω, λοιπόν, καταρχήν, να δώσω κάποιες ερμηνείες στα αίτια αυτής της αρρωστημένης υποτέλειας, που αδρανοποιεί τη διαπραγματευτική ισχύ των παραδόσεών μας και στη συνέχεια θα ασχοληθώ με κάποιες από τις συνέπειές της.
ΜΕΡΟΣ Ι. ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ ΓΙΑΤΙ;
Οι παραδόσεις, όταν είναι τόσο πολύτιμες, όπως οι δικές μας, και όταν παραμένουν αναλλοίωτες μέσα στο χρόνο, αντιπροσωπεύουν το ισχυρότερο κεφάλαιο για ένα Έθνος. Υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι ιστορικά δεδομένα, συντονισμένες πολιτικές υπέρ της λήθης του παρελθόντος, ενορχηστρωμένες προσπάθειες ανατροπής και παρακμιακές εξελίξεις δεν λειτουργούν από κοινού, για την εξάλειψή τους. Δυστυχώς, όπως είναι πια ξεκάθαρο στην περίπτωση της πατρίδας μας, που βαρύνει κατά καιρούς επικίνδυνα και στην Κύπρο, αυτά συμβαίνουν από την απελευθέρωσή μας μέχρι και σήμερα, και μπορούν να συνοψιστούν, κάτω από την επιγραφή «υποτέλεια».Υποτέλεια, όμως, γιατί; (Μεγαλύτερη ανάλυση στην ομιλία Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη στο 4ο διαδικτυακό συνέδριο της ΤΙΜΗΣ ΣΤΟ ’21, 23.10.2021).
Η υποτέλεια, η εξάρτηση της πατρίδας μας, όπως αποτυπώνεται σε όλες τις εκφάνσεις της εθνικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής της υπόστασης, από κέντρα, ενέργειες και αποφάσεις έξω από αυτήν, δεν αποτελεί, δυστυχώς, νέο φαινόμενο, παρότι έχει επικίνδυνα ενταθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτό το αποκρουστικό ερπετό, που δηλητηριάζει μονίμως την πατρίδα μας, αποτελεί δυστυχώς τμήμα των θεμελίων, επάνω στα οποία οικοδομήθηκε το νεοελληνικό κράτος. Η απελευθέρωση της Ελλάδας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία βρήκε ομόφωνες τις Μεγάλες Δυνάμεις, προφανώς γιατί αυτή εξυπηρετούσε συμφέροντά τους, αλλά όχι και η ανεξαρτησία της. Είναι πολύ χαρακτηριστική η δήλωση του Μακρυγιάννη στα Απομνημονεύματά του ότι «Τους κατάτρεξαν οι Ευρωπαίοι τους δυστυχείς Έλληνες. Εις τις πρώτες χρονιές εφοδίαζαν τα κάστρα των Τούρκων. Τους κατέτρεχαν και τους κατατρέχουν ολοένα δια να μη υπάρχουν. «Η Αγγλία θέλει να τους κάμη Άγγλους με την δικαιοσύνην την αγγλική, οι Μαλτέζοι, ξυπόλητους και νηστικούς, οι Γάλλοι Γάλλους, οι Ρώσοι Ρώσους και ο Μέττερνικ της Αούστριας Αουστριακούς και όποιος τους φάγει από τους τέσσερους».
Η κυριαρχία επάνω σε μια Ελλάδα τυπικά ελεύθερη αλλά όχι και ανεξάρτητη υπήρξε το μήλο της έριδος ανάμεσα στις τότε Μεγάλες Δυνάμεις, με την προβολή της αντίθεσης Αλβιόνας και Αυστρίας εναντίον της Ρωσίας. Η Ρωσία ήταν τότε στο επίκεντρο, και αποτελούσε τη δικαιολογία τού πώς και του γιατί η Αγγλία επί τρεις περίπου αιώνες βρισκόταν στο πλευρό της Τουρκίας. Ήταν επειδή ακριβώς και η Τουρκία ήταν εναντίον της Ρωσίας. Ο λόγος για τον οποίον δολοφονήθηκε ο Καποδίστριας, ο οποίος την ίδια εκείνη χρονική συγκυρία ανέλαβε τη διακυβέρνηση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, ήταν πιθανότατα επειδή εκλήφθηκε ως Ρωσόφιλος.
Το όραμα του Καποδίστρια ήταν μια ελεύθερη αλλά και ανεξάρτητη Ελλάδα, που όμως έσβησε με τη δολοφονία του. Και όσο και αν φαίνεται αδιανόητο, αυτό το όραμα στάθηκε αδύνατον να αναζωογονηθεί επί 194 ολόκληρα χρόνια. Αντιθέτως, παρότι τα ονόματα των Μεγάλων Δυνάμεων, που απομυζούν κάθε ικμάδα της χώρας μας, ενδεχομένως μεταλλάσσονται διαχρονικά, και οι εκάστοτε επιδιωκόμενοι στόχοι τους διαφοροποιούνται κάτω από την επίδραση των εξελισσόμενων παγκόσμιων συνθηκών, ο βρόγχος όμως της υποτέλειάς μας έχει ριζώσει και φαίνεται αμετακίνητος. Και όχι μόνο, αλλά και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, γίνεται ολοένα και πιο στραγγαλιστικός. Θα μπορούσαν, ασφαλώς, να αναζητηθούν πολυάριθμες αιτίες αυτής της πολύ δυσάρεστης κατάστασης. Ωστόσο, μέσα σε αυτές κυριαρχεί η γενική διαπίστωση ότι στο μακρύ αυτό διάστημα, δεν υπήρξαν αξιόλογες προσπάθειες ξεριζωμού της. Ότι, δηλαδή, η εξάρτηση έγινε σιωπηρώς αποδεκτή. Για την οικτρή αυτή κατάσταση, στην οποίαν βρίσκεται η πατρίδα μας, ήδη επί δύο αιώνες, υπάρχουν, ασφαλώς, βαρύτατες όσο και ασυγχώρητες ευθύνες. Η υποτέλεια αυτή φαίνεται να διαιωνίζεται, ενώ κάθε φορά που κινδυνεύει να ανατραπεί, από υγιείς λαϊκές αντιδράσεις, όπως ενδεικτικά αναφέρομαι στην περίπτωση των Πρεσπών, καθώς και σε αυτήν του δημοψηφίσματος του 2015, επιστρατεύονται υπόγειες δυνάμεις για να τις σιγήσουν με κάθε μέσον, έστω και με τον πιο αδίστακτο. Και πάντοτε βέβαια με τη συμπαράσταση των συμμάχων/φίλων/εταίρων, που έχουν αντικαταστήσει τις πάλαι ποτέ Μεγάλες Δυνάμεις.
Πολύ συνοπτικά, ως αίτια της αδυναμίας απεξάρτησης της χώρας μας, από τον στραγγαλιστικό εναγκαλισμό των εκάστοτε Μ. Δυνάμεων, σε όλο αυτό το μακροχρόνιο διάστημα από το 1821 και μέχρι σήμερα, θα μπορούσαν να γίνουν δεκτά τα ακόλουθα:
– οι συνεχείς δυσκολίες και κρίσεις του νεοσύστατου κράτους, οικονομικές, πολιτικές, συρράξεων, αλλά φευ και οι διχόνοιες,
– η ηθελημένη διατήρηση της σχέσης υποτέλειας από την άρχουσα τάξη, διότι έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντά της,
– η κομματοκρατία,
– η καλλιέργεια σύγχυσης της εθνικής μας ταυτότητας, που ενθαρρύνει μια διαρκή αγωνία του μήπως «δεν είμαστε αρκετά Δυτικοί», και που μας παρασύρει σε εσφαλμένες αποφάσεις και δράσεις. Παρότι ο δυτικός πολιτισμός έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα, η συνέχειά του για τους απελευθερωμένους Έλληνες φαίνεται ότι δεν ήταν αρκετή για να πείσει τους δυτικούς φίλους, αλλά πρωτίστως εμάς τους ίδιους, ότι ναι, «ανήκομεν εις την Δύσιν», έχοντας διασχίσει στο μεταξύ το δικό μας Βυζάντιο. Αυτή η ανασφάλεια, που δύσκολα αναλύεται, βρίσκεται όμως στη βάση της υποτέλειάς μας, καθώς προσπαθούμε με κάθε ευκαιρία να αποδείξουμε το αυταπόδεικτο, ότι δηλαδή «είμαστε Ευρωπαίοι». Και σε αυτόν τον αγώνα αφήνουμε πίσω μας, ποδοπατώντας τες, τις μοναδικές και αποκλειστικά δικές μας ρίζες, αντί να τις προβάλουμε με υπερηφάνεια στα πέρατα της υφηλίου,
– για τη σύγχρονη εποχή, η πρόωρη, και χωρίς επαρκή μελέτη είσοδος της χώρας μας στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη, και ο άκριτος εναγκαλισμός μας με την παγκοσμιοποίηση, ενόσω δεν είμασταν ακόμη έτοιμοι,
-η σύναψη καταστρεπτικών δανείων, με αποκορύφωμα το τελευταίο, που έσβησε κάθε ίχνος εθνικής κυριαρχίας, υποθήκευσε το σύνολο του δημόσιου πλούτου της και δουλοποίησε την Ελλάδα για πολλές δεκαετίες.
ΙΙ. ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ
α)Στην εξωτερική μας πολιτική
Η θλιβερή πραγματικότητα, στον τομέα της εξωτερικής μας πολιτικής είναι, ουσιαστικά, η ανυπαρξία της. Και ενώ οι φίλοι και εχθροί καταστρώνουν μακροχρόνια και εναλλακτικά σχέδια, για τα θέματα που τους απασχολούν και τα προωθούν σε κάθε ευκαιρία, εμείς αντιθέτως βαυκαλιζόμαστε να δηλώνουμε ότι «οι Τούρκοι είναι φίλοι μας». Θα αναφερθώ σε ορισμένες συνέπειες αυτής της ανύπαρκτης εξωτερικής μας πολιτικής:
*Στον πόλεμο της Ουκρανίας, εφόσον είμασταν στη Δύση και μέλος του ΝΑΤΟ, δεν θα μπορούσαμε, και να θέλαμε, να διαφοροποιηθούμε. Ωστόσο, είναι όντως τραγελαφική η περίπτωση, αν όχι εθνική τραγωδία, το γεγονός, ότι λησμονήσαμε τη δική μας Κύπρο, η οποία υπέστη τη βαρβαρότερη δυνατή επίθεση. Και ενώ ολόκληρη η υφήλιος έκλαιγε για την Ουκρανία, δεν ακούστηκε κάτι και για την Κύπρο, και το χειρότερο, δεν αρθρώσαμε λέξη ούτε εμείς. Επιπλέον, στη συμπαράστασή μας στην Ουκρανία, υπήρξαμε βασιλικότεροι του βασιλέως, έτσι που καταστρέψαμε μακροχρόνια συμμαχία με τη Ρωσία, η οποία μας κατατάσσει μεταξύ των εχθρών της.
*Στην ΕΕ, όπου είμαστε μέλη της, όπως και στην Ευρωζώνη, σε αντίθεση με την Τουρκία, η τελευταία παίρνει θέσεις εντός της, σε βάρος μας, και εμείς σιωπούμε.
*Πριν από τη δεύτερη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, στην προεδρεία των ΗΠΑ, εμείς μια μικρή χώρα, δεν ήταν το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε. Να πάρουμε, δηλαδή, εκ των προτέρων σαφή θέση, εναντίον του, και στη συνέχεια να απορούμε γιατί ο νέος πλανητάρχης δεν δέχεται τον Πρωθυπουργό μας.
*Και τι να πει κανείς για την προδοτική συνθήκη των Πρεσπών, που παρά το γεγονός ότι μας δίνεται τώρα η ευκαιρία ακύρωσής της, εφόσον οι Σκοπιανοί δεν τηρούν τις ανειλημμένες υποχρεώσεις τους, και επιπλέον έχουν απωλέσει παντελώς το μέτρο, εφόσον, άκουσον-άκουσον, έφθασαν στο σημείο να υποστηρίζουν, όταν τους δίνεται η ευκαιρία, ότι οι ίδιοι είναι οι απόγονοι του Μ. Αλεξάνδρου, και εμείς οι παρείσακτοι.
*Να προσθέσω και την αδιάφορη πολιτική μας, επί σειρά ετών, στις άκρως επικίνδυνες εξελίξεις στη Θράκη, στην Αλβανία, στα νησιά μας.
* Ακόμη, καρτερικά, αναπάντητα και ασχολίαστα δεχόμαστε τα πάντα: ταπεινώσεις, αθετήσεις υποσχέσεων, ειρωνείες, χλευασμούς, απειλές, υποκρισίες. Σε καθημερινή, σχεδόν, βάση η χώρα μας γίνεται δέκτης συμπεριφορών με απαράδεκτο περιεχόμενο. Εκτός από τους Τούρκους, σύσσωμη η ΕΕ με σωρεία αξιωματούχων της, στο παρελθόν και στο παρόν, μας αντιμετωπίζουν περίπου ως «λαό με ειδικές ανάγκες», που δέχεται αδιανόητης έκτασης προσβολές από όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, τις οποίες στωικά υπομένει.
Με την ακραία αυτή υποτέλεια, έχουμε καταντήσει ανύπαρκτοι στη διεθνή σκηνή. Και οι σοβαροί κίνδυνοι για Ελλάδα, αλλά και Κύπρο, καραδοκούν.
Δηλαδή, μια εξωτερική πολιτική φοβική, αδιάφορη για τις συνέπειες και δεσμευμένη απόλυτα στην υποτέλεια.
Οι επιπτώσεις αυτής της κατάστασης, είναι δραματικές και ολοένα πιο επικίνδυνες για την εθνική κυριαρχία, κυρίως Ελλάδας, αλλά και Κύπρου, στο βαθμό που σημαντικές αποφάσεις για την Κύπρο εξαρτώνται από την Ελλάδα
β)Στην οικονομία
Η οικονομία μας βρίσκεται σε οικτρή κατάσταση, και θα υποστηρίξω και στην περίπτωσή της, ότι είναι εν πολλοίς, αποτέλεσμα της υποτέλειας. Το ΑΕΠ μας δεν έφθασε ακόμη στο ύψος αυτού του 2009, και ενώ είμασταν επί κεφαλής των Βαλκανικών χωρών, πριν από τα Μνημόνια, τώρα είμαστε στην ουρά, έχοντας μας ξεπεράσει και η Βουλγαρία. Ωστόσο, η Κυβέρνηση, προφανώς για να μη δυσαρεστήσει τις κύριες υπαίτιες της καταστροφής, που είναι η ΕΕ και το ΔΝΤ, εμφανίζεται κατά καιρούς ενθουσιασμένη, με πρόσκαιρες και ασήμαντες αναλαμπές της.
Θα αναφερθώ στις πιο ζοφερές, όσο και πιο απίστευτες περιπτώσεις υποτέλειας στον οικονομικό τομέα:
* Επί 84 χρόνια δεν απαιτήσαμε γερμανικό δάνειο και αποζημιώσεις. Οι Γερμανοί μας χρωστούν, στη συνέχεια της ναζιστικής κατοχής, απείρως μεγαλύτερα ποσά από τα αντίστοιχα που εμείς της χρωστούμε. Ωστόσο, όσο απίστευτο και αδιανόητο και αν ακούγεται, αποτελεί ωστόσο τμήμα της ελληνικής αβυσσαλέας υποτέλειας το γεγονός ότι όσοι από τους αρμόδιους υπέγραψαν τα Μνημόνια, έθεσαν με την υπογραφή τους και την αποδοχή του μη συμψηφισμού χρεών με τη Γερμανία. Και, λοιπόν, ματώνει και εξαθλιώνεται ο ελληνικός λαός για να καταβάλλει στη Γερμανία μικρό κλάσμα του χρέους που η ίδια οφείλει σε εμάς.
*Χάρις στα σχετικά εδάφια των Απομνημονευμάτων του Μπαράκ Ομπάμα, έρχονται επισήμως πια στο φως, ό,τι ήταν ήδη γνωστό σε όσους ήθελαν να το γνωρίζουν. Ότι δηλαδή το τεράστιο, και μέχρι στιγμής, τελευταίο δάνειο που προσφέρθηκε στην Ελλάδα από την ΕΕ, ουδόλως απέβλεπε στη σωτηρία της, αλλά είχε ως αποκλειστικό μονόδρομο τη διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών. Με απαράδεκτη, λοιπόν, αδιαφορία για τις συνέπειές του, στην επιβίωση της χώρας μας, το δάνειο αυτό λειτούργησε ως ταύρος σε υαλοπωλείο, καταστρέφοντας την Ελλάδα για πολλές γενιές από σήμερα. Και αφού διασώθηκαν οι ευρωπαϊκές τράπεζες, στη συνέχεια, και γιατί όχι, με βάση την υποθήκευση ολόκληρης της χώρας, χάρις στους ληστρικούς όρους των Μνημονίων, και όχι μόνο, αλλά και χάρη στην αφαίρεση κάθε ίχνους κυριαρχίας της, οι εταίροι μας προχώρησαν στην αρπαγή του συνολικού πλούτου επίγειου, υπόγειου και υποθαλάσσιου, δημόσιου και ιδιωτικού. Ωστόσο, ουδεμία επίσημη αντίδραση υπήρξε ούτε για το πως γίναμε Ιφιγένεια για να διασωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες, ούτε για την κατά καιρούς επισήμανση σοβαρών λαθών στα Μνημόνια, από διεθνείς οργανισμούς και οικονομολόγους, ούτε για την άρνηση του Σόιμπλε να επιτρέψει, για την Ελλάδα, χαλάρωση της λιτότητας για να μπορεί να πληρώνει το χρέος, χωρίς να αιμορραγεί ο λαός. Και όμως, αυτές οι δημόσιες αναγνωρίσεις σφαλμάτων θα ήταν αρκετές για να περιορίσουν τα δεινά του ελληνικού λαού, που απορρέουν από τα Μνημόνια, αλλά που παραμένουν χωρίς να αξιοποιούνται και ως να μη μας αφορούν.
*Ακόμη, καρτερικά, αναπάντητα και ασχολίαστα δεχόμαστε τα πάντα: ταπεινώσεις, αθετήσεις υποσχέσεων, ειρωνείες, χλευασμούς, απειλές, υποκρισίες. Σε καθημερινή, σχεδόν, βάση η χώρα μας γίνεται δέκτης συμπεριφορών με απαράδεκτο περιεχόμενο. Εκτός από τους Τούρκους, σύσσωμη η ΕΕ με σωρεία αξιωματούχων της, στο παρελθόν και στο παρόν, μας αντιμετωπίζουν περίπου ως «λαό με ειδικές ανάγκες», που δέχεται αδιανόητης έκτασης προσβολές από όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, τις οποίες στωικά υπομένει.
Και να σκεφθεί κανείς ότι αυτά μας συμβαίνουν ενόσω καλπάζει η παρακμή της Δύσης, η νέα διεθνής τάξη, με έντονο χαρακτήρα αταξίας είναι ήδη μαζί μας, σχηματίζονται νέες συμμαχίες στην υφήλιο, ενώ εμείς εξακολουθούμε να παραμένουμε ανενεργοί και στη γωνία. Είναι σαφές ότι όταν παρόμοιες τέτοιες καταστάσεις επικρατούν, περιορίζουν επικίνδυνα και την εμβέλεια των παραδόσεων.
Και τελειώνω με τα ακόλουθα συμπεράσματα:
*Στην ελληνική και κυπριακή περίπτωση οι παραδόσεις είναι ιδιαιτέρως πολύτιμες, για να αναδειχθούν και να επιλυθούν τα πολλά και ακανθώδη προβλήματά τους. Θα έλεγα ότι απαιτείται μια Δεύτερη Επανάσταση που θα εξασφαλίσει την ανεξαρτησία, που δεν επετεύχθη μέχρι σήμερα. Και αρχίζω να πιστεύω ότι αυτή θα πραγματοποιηθεί μέσα από το ενιαίο πολιτιστικό δείγμα, για την ευόδωση του οποίου θα πρέπει όλες και όλοι να δουλέψουμε έξυπνα, πολύπλευρα και φυσικά ανιδιοτελώς.
