Λάρισα, 15/2/25
Γιάννης Σειρηνάκης μ’ αγάπη και σεβασμό
Ο τόπος μου, μια έρημος/
μια λιώνω, μια παγώνω/
κι απ’ όλα, το χειρότερο/
δεν έχω οξυγόνο.
Η θάλασσα, αφιλόξενη/
ποτέ μου δεν πατώνω/
κι απ’ όλα, το χειρότερο/
δεν έχω οξυγόνο.
Ο ουρανός, θεοσκότεινος.
όταν το βλέμμα υψώνω/
κι απ’ όλα, το χειρότερο/
δεν έχω οξυγόνο.
Ο δρόμος, ένα αδιέξοδο/
λαγούμι και σφηνώνω/
κι απ’ όλα, το χειρότερο/
δεν έχω οξυγόνο.
Χέρι δεν βρίσκει να πιαστεί/
το χέρι που απλώνω/
κι απ’ όλα, το χειρότερο/
δεν έχω οξυγόνο.
Πατρίδα χαμηλόστεγη/
σκύβω σαν μεγαλώνω/
κι απ’ όλα, το χειρότερο/
δεν έχω οξυγόνο…
