Ώς εδώ ήταν. Έδωσα και πήρα πολλά…
7/3/2025
Το 1989 ο Γιάννης Ρίτσος συμπλήρωνε τα 80 του χρόνια.Κανείς δεν μπορούσε να τον πει ηλικιωμένο, γέρο, ετοιμοθάνατο.Η εμφάνιση και η διαύγεια του μυαλού του εντυπωσίαζαν. Πνευματικά ήταν υγιής, όχι όμως και σωματικά.Ήταν αδύνατος και μελαγχολικός. Δεν ήθελε να φάει. Σαν να διαισθανόταν το τέλος της διαδρομής. Οι δικοί του άνθρωποι τον στήριξαν με όλη τους τη δύναμη. Κανείς δεν ήθελε να παραδεχθεί ότι μπορεί να πλησίαζε το τέλος.Ή φίλη του, Ρούλα Κακλαμανάκη, περιγράφει στο βιβλίο της, “Γιάννης Ρίτσος, η ζωή και το έργο του”, κάποιες από τις τελευταίες στιγμές του ποιητή όπως τις βίωσε κοντά του στο νοσοκομείο.Η Φαλίτσα, σύζυγος του Ρίτσου, είχε κατέβει να μιλήσει με τους γιατρούς.“Μείνε λίγο, θα γυρίσω γρήγορα”, είπε.
Αμέσως πήγα κοντά του και τον ρώτησα:“Πώς αισθάνεσαι; Φοβάσαι; Λυπάσαι; Μπορούμε να κάνουμε κάτι;”.
Εκείνος, απάντησε με ήρεμη και σταθερή φωνή:
“Να καταλάβετε ότι δεν θέλω να ζήσω άλλο.Ως εδώ ήταν. Δεν λυπάμαι και δεν φοβάμαι. Το έργο μου θα μείνει για πάντα. Θα είμαι κοντά στους ανθρώπους για πάντα”.Πίστευε πολύ σε αυτή την αιωνιότητα. Ήταν σαν να είχε νικήσει το θάνατο.“Αυτή ήταν η ζωή μου”, συνέχισε. “Έδωσα και πήρα πολλά. Τώρα δεν παίρνω πια. Ούτε δίνω. Ήρθε η ώρα να φύγω”.
“Η πικρία γι’ αυτά που συμβαίνουν στις σοσιαλιστικές χώρες; Αυτό είναι; Γι’ αυτό θέλεις να φύγεις από τη ζωή; ” Η ερώτηση της έγινε βιαστικά, τόλμησε να τον ρωτήσει φοβόταν ότι δεν θα τον ξαναέβλεπε.
“Όχι πικρία. Λύπη ναι. Κακή εποχή. Ιστορική αναγκαιότητα. Οι άνθρωποι είναι δύσκολη υπόθεση. Αργούν να καταλάβουν. Αργούν να προχωρήσουν”, απάντησε.
Ο Γιάννης Ρίτσος άφησε την τελευταία του πνοή στις 11 Νοεμβρίου 1990, στις 21:25 το βράδυ.
Πηγή: “Γιάννης Ρίτσος. Η ζωή και το έργο του” της Ρούλας Κακλαμανάκη. Εκδόσεις Πατάκη
αλιευμένο από: “ΜΕΘΕΞΗ” συνάντηση ψυχής
