Είμαστε δοσμένοι, παθιασμένοι με την ομάδα με το ποντιακό στοιχείο. Η 19η Μαΐου εσαεί θάναι μέρα μνήμης της γενοκτονίας
AthleteStories
Ιανουάριος 2022
«Την ποντιακή καταγωγή μου την έχω συνέχεια στο μυαλό μου. Θυμάμαι, δεν ξεχνάω. Εγώ μιλάω ακόμη και τώρα ποντιακά. Οι παππούδες μου ήταν διωγμένοι από την Τουρκία από το σπίτι τους στο Άτα Παζάρ, κοντά στην Τραπεζούντα. Από εκεί έφυγαν κυνηγημένοι. Τον παππού μου και τη γιαγιά μου τους έζησα, τους πρόλαβα.
Τον παππού μου, Ηλία τον έλεγαν, είχε χάσει το πόδι του στα δύσκολα, από μόλυνση, αλλά ήταν δύο μέτρα παλλήκαρος, τον πρόλαβα, τον θυμάμαι και την γιαγιά μου, τη Δέσποινα, την πρόλαβα. Στο σπίτι μου μιλούσαμε ποντιακά, όχι πού και πού, μόνο ποντιακά μιλούσαμε.
Στο χωριό μου άμα πάει κανείς και δεν έχει… ποντιακό διαβατήριο, δεν μπορεί, δεν καταλαβαίνει, λένε. Το πόσο η καταγωγή μου με έχει καθορίσει από πλευράς αξιών και επιλογών στη ζωή μου φαίνεται και μόνο από τις ομάδες που επέλεξα να αγωνιστώ. Έπαιξα μόνο σε προσφυγικές ομάδες, σε ποντιακές, στους Πόντιους Κοζάνης, τους Πόντιους Βεροίας, την ΑΕΚ και, στο κλείσιμο της καριέρας μου, στον ΠΑΟΚ.
Παρόλο που είχα και άλλες προτάσεις, επέλεγα πάντα να έχω τον «Δικέφαλο» στο στήθος. Με έχει πλάσει, με έχει επηρεάσει βαθιά η ποντιακή μου καταγωγή, κάτι που συμβαίνει, όταν προέρχεσαι από προγόνους που διώχτηκαν, κυνηγήθηκαν και πολεμήθηκαν.
Αυτό αποτελεί σήμα κατατεθέν για εμάς και γι’ αυτό είμαστε δοσμένοι και παθιασμένοι με την ομάδα αλλά και γενικά με το ποντιακό στοιχείο. Και για εμένα η 19η Μαΐου είναι ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας, είναι μια ημέρα που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Ό,τι και αν πω, γι΄ αυτά που γράφτηκαν στην ιστορία, είναι λίγο».
