Πελώρια τα γιατί και οι ευθύνες πολλών εξ ημών ουκ ολίγες.
12/5/2026
«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης. Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος. Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά. Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό.
Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».
Τα δύο κορίτσια, σύμφωνα με πληροφορίες, κλείδωσαν την πόρτα της ταράτσας, φόρεσαν ακουστικά και έπεσαν μαζί κρατώντας το χέρι η μία της άλλης. (in.gr)
Αυτά για τις 17χρονες που φούνταραν από ταράτσα πολυκατοικίας στην Ηλιούπολη και σκοτώθηκε η μία, χαροπαλεύει η άλλη.
Δέστε όμως και την άλλη φάση:
Μου κόπηκε η ανάσα. Σήμερα το πρωί περπατούσα στο Νέο Φάληρο και λίγο μετά την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου είδα το πιο γλυκό θέαμα. Μία κοπελίτσα Λυκείου με τσάντα σχολική περίμενε στα σκαλιά εισόδου με μία τούρτα στα χέρια κι ένα κεράκι αναμμένο.
Έρχεται από τον δρόμο μία άλλη κοπελιά και πετάγεται αυτή με την τούρτα, στέκεται μπροστά της και της τραγουδάει “να ζήσεις …. και χρόνια πολλά, μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά” όλο το τραγουδάκι μέχρι τέλους. Και έλαμπαν με τόσο αγάπη τα μάτια της, ήταν βουρκωμένα, μαγικά.
Έχω συγκλονιστεί. Είμαστε σκληροί σε μία κοινωνία πολύ απαιτητική και αγχωτική για τα παιδιά μας. Πω πω, αλίμονο σε αυτούς τους γονείς. Τι τύψεις, πως θα αντέξουν. Δεν σηκώνεται αυτό.
Πόσο δουλειά πρέπει να κάνουμε με τα παιδιά μας… Πόσο ευθύνη έχουμε κι εμείς οι γραφιάδες που ασχολούμαστε καθημερινά με μπούρδες.
