12/5/2026
σημειώνει: ο Αύγουστος Κορτώ
- Κανείς δεν αυτοκτονεί από ευτυχία, από θέση ψυχικής ευρωστίας. Ο αυτόχειρας πάντα υποκύπτει στην αβάσταχτη απόγνωση της βαριάς κλινικής κατάθλιψης.
Οι έφηβοι, με τις αισθηματικές διακυμάνσεις τους, τις πιέσεις που υπομένουν, τη συχνή απομόνωση, το άγχος για το παρόν και το μέλλον, είναι ιδιαιτέρως ευάλωτοι στην κατάθλιψη – και γι’ αυτό πρέπει να τους αφουγκραζόμαστε, να τους περιβάλλουμε με τρυφερότητα.
Όμως κάθε φορά που μια αυτοκτονία γίνεται δημόσια τραγωδία, η γενεσιουργία της – η ψυχική αρρώστια – παραγκωνίζεται, σχεδόν σαν να προσβάλλει τον αυτόχειρα.
Πρέπει να μαθαίνουμε για την ψυχική υγεία και τα ψυχικά νοσήματα εγκαίρως, στο σχολείο. Το στίγμα στην Ελλάδα παραμένει ασυγχώρητα βαρύ – και καταστροφικό. Το ξέρω γιατί αποτελώ κομμάτι ενός ισχνού δημόσιου διαλόγου για ζητήματα ψυχικής νόσου, και γιατί κάθε μέρα συνομιλώ με ανθρώπους που βασανίζονται όχι μόνο απ’ την αρρώστια, αλλά κι απ’ τη σιωπή που τη βαραίνει.
Τα κορίτσια υπέφεραν ανείπωτα – κι η βοήθεια που έπρεπε να λάβουν, στην Ελλάδα του «Όλα στο μυαλό σου είναι» δεν ήρθε ποτέ.
