Παπαχρήστος Δημήτρης: Το Πολυτεχνείο είν’ εξέγερση διαρκείας. Η ελευθερία δεν χαρίζεται, κατακτιέται
27/11/2025
Δημ. Παπαχρήστος: Οι απριλιανοί συνταγματάρχες πιάσαν με τις πυτζάμες τους πολιτικούς και τον ελληνικό λαό απροετοίμαστο. Συν τω χρόνω όμως δημιουργήθηκε φοιτητικό κίνημα μειοψηφία αλλα συσπείρωσε τον κόσμο. Ανάγκασε τη χούντα να κάνει εκλογές στα ΑΕΙ άλλα δεν μας χωρούσαν τα πανεπιστήμια, θέλαμε να βγούμε έξω να ξεσηκωθούμε.
Έναυσμα για την εξέγερση ήταν μια συνέλευση ρουτίνας όπου ο Γαβρίλης απ’ την Φαρμακευτική ανέφερε πως δέρνουν φοιτητές στο Πολυτεχνείο. Η πληροφορία δεν ήταν αληθινή αλλά ήταν αφορμή να διακόψουν την ατελέσφορη συνέλευση και να πορευτούν στο Πολυτεχνείο. Πέρασαν μέσα 300 / 400 που το ΚΚΕ πρόλαβε να τους χαρακτηρίσει πράκτορες του Ρουφογάλη (διόρθωσε μετά από πολλά χρόνια).
Βεβαίως και φοβόμασταν αρχικά μα το ξεπεράσαμε. Καλλιέργησαν το φόβο, το “κάτσε φρόνιμα”. Ο φόβος έστρωσε το δρόμο για το φασισμό”.
* Η περίοδος της ανωμαλίας επωάζεται από ντόπιους και ξένους καιρό πριν την αποστασία. Στην 1η δίκη Μπελογιάννη ανάμεσα στους στρατοδίκες ήταν κι ο ταγματάρχης και μετέπειτα δικτάτορας Παπαδόπουλος. Μειοψήφησε ως προς την εκτέλεση, ψήφισε αρνητικά. Οι ποινές δεν εκτελέστηκαν. Ακολούθησε άλλο στρατοδικείο (δεν συμμετέχει ο Παπαδόπουλος) και οι εκτελέσεις.
** Προς το τέλος της συζήτησης αναφέρω ενα σχόλιο για το φόβο, του συναγωνιστή του και μετέπειτα φαρμακοποιού Διονύση Μαυρογένη και αποκτά ένταση ο λόγος του Δημήτρη Παπαχρήστου. Παραθέτω ολόκληρο το απόσπασμα:
«Όταν φτάσεις στα όρια, παίζεις τα ρέστα σου»
“Ζούσαμε το πέταγμα στον ουρανό. Ο κόσμος μαζεύτηκε απ’ έξω, στήθηκε ο σταθμός. Όταν φτάσεις στα όρια, παίζεις τα ρέστα σου. Όλοι φοβόντουσαν. Εμείς που είχαμε περάσει από φυλακές και βασανιστήρια φοβόμασταν εκατό φορές περισσότερο. Εάν προσέξεις στη φωνή του Δημήτρη Παπαχρήστου (σ.σ.: εκφωνητής του σταθμού του Πολυτεχνείου) υπήρχε έντονος φόβος, όταν έλεγε το “αδέρφια μας φαντάροι”. Τι αδέρφια μας φαντάροι; Ήταν οι επίλεκτοι λοκατζήδες. Μετά ήταν ο Εθνικός Ύμνος. Μαρξιστές, κομμουνιστές να λένε τον Εθνικό Ύμνο το λες και τρέλα. Αυτό ήταν ένας είδος άμυνας και αυτοάμυνας”.
