Εγώ, Αναστάζια, θα προσευχηθώ για σένα.
(Μικρή αληθινή ιστορία): Ενα βραδάκι μετα το ρεμπετάδικο που είχαμε πιεί λίγο κρασάκι παραπάνω με την παρέα, αποφάσισα να μην οδηγήσω και να γυρίσω με ταξί (safety first) κι έτσι είπα σε δύο εκεί που ηταν φέσι να μου φυλάνε το μηχανάκι μου. Εβαλα το κράνος στη σέλα, το κλείδωσα κι έφυγα. Πίστευα για να πω την αλήθεια οτι δεν υπήρχε περίπτωση να το ξαναβρώ δυο μέρες μετα που πήγα. Κι ήταν εκεί στο παγκάκι καθισμένοι κι οι δύο τους κι ο ένας πετάχτηκε και φωναζε: “Νατηνε! ελα ρε κοπέλα μου εχω μιάμιση μέρα να παω στην τουαλέτα για να μη στο κλέψει κανείς!!!” Τότε που η Αθήνα, το κέντρο, ο Κολωνός, ο Βοτανικός, η Πλάκα, η αρχαία αγορά, η Ομόνοια, τα Εξάρχεια μα κι όλες οι άλλες περιοχές δεν ήταν άβατες.
