του Γιώργου Αποστολάκη
- Η είδηση συγκλονίζει όχι μόνο για το έγκλημα, αλλά για το ανθρώπινο βάθος της τραγωδίας. Ένας πατέρας δεν άντεξε τον θάνατο του παιδιού του.
Δεν μπόρεσε να αποδεχθεί ότι ο φίλος του γιου του, έστω και από αμέλεια, έγινε αιτία να χαθεί μια ζωή. Και ίσως δεν άντεξε ούτε την αργή Δικαιοσύνη, που πολλές φορές αφήνει τον πόνο να σαπίζει μέσα στον χρόνο.Η πιο σκληρή εικόνα όμως ήταν άλλη: πήγε μόνος του και ξήλωσε την κολόνα πάνω στην οποία έπεσε το αυτοκίνητο. Σαν να ήθελε να σβήσει το ίδιο το σημείο της μοίρας. Σαν να πολεμούσε το «γιατί».
Ασφαλώς, καμία κοινωνία δεν μπορεί να δικαιολογήσει την αυτοδικία. Η αφαίρεση μιας ακόμη ζωής δεν θεραπεύει τον πόνο ούτε αποκαθιστά τη δικαιοσύνη. Όμως, αν θέλουμε να είμαστε άνθρωποι και όχι ψυχροί σχολιαστές ειδήσεων, οφείλουμε να δούμε αυτή την υπόθεση και με όρους τραγωδίας.
Η αρχαία τραγωδία ποτέ δεν «αθώωνε» τον ήρωα.Ούτε τον Αίαντα, ούτε τη Μήδεια, ούτε τον Ορέστη. Προσπαθούσε όμως να δείξει πώς ο ανθρώπινος πόνος, η ύβρις, η απώλεια ή η απόγνωση μπορούν να οδηγήσουν έναν άνθρωπο στην καταστροφή.
Ίσως αυτό βλέπουμε κι εδώ: όχι έναν «ήρωα», αλλά έναν άνθρωπο που διαλύθηκε ψυχικά από την απώλεια του παιδιού του. Και τότε ο πόνος, αν δεν βρει παρηγοριά, δικαιοσύνη και αγάπη, μπορεί να μεταμορφωθεί σε σκοτάδι.
Ίσως γι’ αυτό η συγχώρεση — όσο αδύνατη κι αν μοιάζει σε τέτοιες στιγμές — δεν είναι αδυναμία. Είναι ο τελευταίος τρόπος να μη νικήσει ολοκληρωτικά ο θάνατος.
Δυστυχώς, ο πατέρας-φονιάς δεν μπόρεσε να συγχωρέσει και στον ένα θάνατο πρόσθεσε άλλον ένα. Χωρίς και ο ίδιος να βρει τελικά λύτρωση.
*Ο Γεώργιος Αποστολάκης είναι πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου
