3/5/2026
Σήμερα η έκκλησία θυμάται την παραβολή του παραλύτου και αφιερώνει την Κυριακή αυτή, σε αυτό ακριβώς το γεγονός.
Ο Χριστός συναντά σε μία δεξαμενή κάτι σαν συντριβάνι ας πούμε, ένα παράλυτο. Επί 38 ολόκληρα χρόνια στην ίδια θέση χωρίς να μπορεί να εκμεταλλευτεί ένα πλεονέκτημα γιατί τον προλάβαιναν άλλοι πάσχοντες γύρω του.
Κατά την αφήγηση, κοντά στην προβατική πύλη (πύλη από όπου περνούσαν τα προς θυσία πρόβατα) ηταν υδάτινη περιοχή όπου άγγελος Κυρίου κατέβαινε ενίοτε και τάραζε τα νερά. Έπρεπε τότε η αναξιοπαθούντες να κινηθούν να πέσουν στο νερό και να επωφεληθούν να θεραπευτούν, απ’ τα ιάσημα νερά.
Εκείνος μη έχοντας άνθρωπο να τον ωθήσει στο νερό υπέμεινε για μισή ζωή την παραλυσία του. Και να ο Χριστός μπροστά του τον ρωτά αν θέλει να γίνει καλά.
Κι εκείνος απαντά, πώς θα γινόταν αυτό εφόσον άνθρωπο δεν έχω τόσα χρόνια για να με συνδράμει. “Πάρε το κρεβάτι σου και περιπάτει” ανταπάντησε ο Χριστός δοκιμάζοντας την πίστη του αλλά και το ευρύτερο σύστημα γιατί ήταν μέρα Σάββατο δηλαδή γενικής αργίας. Το πρωτόκολλο δηλαδή όριζε και το αν θα κάνουν βήματα η πόσα βήματα…
Εδώ ο παράλυτος προφανώς και πίστεψε στη γιατρειά του. Αψηφώντας τα πρωτόκολλα επέστρεψε σπίτι του. Η συνέχεια δεν ήταν καλή ούτε για αυτόν ούτε για το Χριστό γιατί παραβίασαν, τρομάρα τους, την αργία του Σαββάτου…
Αντί να χαρούν για το χαροποιό γεγονός μετέρχονταν οτιδήποτε αρκεί να ενοχοποιήσουν τον ωφελούμενο και τον Χριστό. Η παραβολή κλείνει με νέα συνάντησή τους και την υπόμνηση του Χριστού προς τον πρώην παράλυτο : μηκέτι αμάρτανε για να μη συμβεί τίποτα χειρότερο.
Θα κλείσω με αναγωγή στο σήμερα, όπου δεν είναι ένας ο παράλυτος αλλά πολλοί. Ολάκερες κοινωνίες επί δεκαετίες ανέχονται τις εις βάρος τους καταστάσεις. Στο μυαλό μου έρχονται εικόνες γενικής κοινωνικής παράλυσης.
Θα μπορούσα να γκρινιάζω εδώ επί μακρόν αλλά το καλύτερο είναι να προσβλέπουμε όλοι μας σε μία εποχή όπου δεν θα αποφασίζουν “δημοκρατικά” και ολοκληρωτικά καθεστώτα για μας αλλά εμείς για τη ζωή μας.
adios amigos
Πέτρος Ιωάννου, διαχειριστής
