21/4/2026
- Ήταν 17 Απριλίου 1990 , Δευτέρα του Πάσχα , όταν ξαναγεννήθηκα μέσα στα συντρίμμια ενός τετραθέσιου αεροπλάνου. Στον Πάρνωνα. Ψάχνοντας να βρω κάτι στο σπίτι της Αθήνας έπεσα σε ένα φάκελο με αποκόμματα εφημερίδων με θέμα το ατύχημα. Δε γνώριζα την ύπαρξη τους. Μάλλον τα κρατούσε η μάνα μου μαζί με πάρα πολλές ευχετήριες κάρτες.
Άρα προχθές είχα γενέθλια. Έγινα 36 στη δεύτερη ζωή μου. Βέβαια είναι κάτι που σημάδεψε τη ζωή μου. Συνέβησαν πολλά. Στο μυαλό; Στ’ αλήθεια. Δε θέλω να ξέρω. Έπεσα με αεροπλάνο και είμαι ακόμα εδώ. Χάρη στον Αλέξη , στους κατοίκους του χωριού Γεράκι , και καμμιά φορά με τον αγαπημένο μου Βασίλη Βλαχοδημητρόπουλο που ήταν κι αυτός μέσα , προσπαθούμε να κάνουμε το παζλ και λέμε “το είδες και συ”;
Για μένα αυτό το αεροπορικό ήταν μια νέα αρχή αλλά και ένα τέλος. Συγνώμη που το μοιράζομαι μαζί σας αλλά είμαι μόνος στο σπίτι , το τηλέφωνο χτυπά συνεχώς για την αυριανή συναυλία και κάπου θέλω να εκτονώσω τη φόρτιση.
Θυμάμαι τον πατέρα να μου κρατά το χέρι , τη μάνα να μην κοιμάται για μήνες δίπλα μου και πόσα ευχαριστώ χρωστάω.
