11/3/2026
Panagiotis-Sokratis Loumakis
Είδα το βίντεο με τον Τράμπ και τούς προτεστάντες πάστορες στον Λευκό Οίκο να προσεύχονται και να επικαλούνται την βοήθεια τού Θεού στο έθνος τους και αυτόματα ανακλήθηκε στη μνήμη μου μία αλληλουχία σκηνών απο την ταινία “οι συμμορίες τής Νέας Υόρκης” τού Σκορτσέζε την οποία θεωρώ απο τις κορυφαίες, άν όχι την κορυφαία, τής ταινίας.
Σε αυτή την αλληλουχία τών σκηνών ο Σκορτσέζε μάς δείχνει τρείς πρωταγωνιστές τού έργου (Λεονάρντο Ντι Κάπριο ως ηγέτη τής Ιρλανδικής συμμορίας, Ντάνιελ Ντέϊ Λιούις ως ηγέτη τής Αγγλο-προτεσταντικής συμμορίας και έναν τοπικό διεφθαρμένο Αμερικανό πολιτικό) να προσεύχονται στον Θεό, είτε παρακαλώντας τον για την επικράτηση έναντι τών αντιπάλων τους στην επικείμενη τελική αιματηρή σύγκρουση (οι δύο πρώτοι), είτε ευχαριστώντας τον για τα αγαθά που απλόχερα έχει προσφέρει στην οικογένεια του (ο τρίτος).
Και οι τρείς είναι απόλυτα πεπεισμένοι ότι ο Θεός είναι με το μέρος τους και ότι δικαιούνται αναμφισβήτητα την θεία βοήθεια. Όλα αυτά την ώρα που τα χέρια των δύο πρώτων είναι βουτηγμένα στο αίμα και προετοιμάζονται για μία ακόμη μεγαλύτερη αιματοχυσία και ο τρίτος έχει θησαυρίσει με αδικίες και παρανομίες. Η αλληλουχία τελειώνει με τον καθένα από τούς τρείς να προφέρει το “Αμήν” στο τέλος τής προσευχής του, λίγο πρίν ξεσπάσουν οι αιματηρές ταραχές που κορυφώνουν το έργο. Ο σαρκασμός τού Σκορτσέζε προς αυτούς που επικαλούνται τον Θεό την ώρα που οι πράξεις τους πόρρω (=μακριά) απέχουν απο το Χριστιανικό ήθος είναι καταφανέστατος.
Στο ίδιο μήκος κύματος με τον Σκορτσέζε είμαι κι εγώ. Σκέπτομαι πόσα εγκλήματα έχουν διαπραχθεί στην ανθρώπινη ιστορία απο ανθρώπους που κρύβουν τα πραγματικά, αισχρά και σκοτεινά, κίνητρα τους κάτω από το όνομα τού Χριστού. Οι Σταυροφόροι αιματοκύλισαν την Μέση Ανατολή, και με τις ευλογίες τού Πάπα μάλιστα, στο όνομα τού Χριστού, διότι ο Θεός ήθελε, κατά το αρρωστημένο μυαλό τους, την ανάκτηση τών Αγίων Τόπων απο τούς “ασεβείς” Αγαρηνούς. Οι “κονκισταδόρες” εξολόθρευαν στην Αμερική τούς ιθαγενείς πάνω στην ίδια λογική, τής ιεραποστολικής εξάπλωσης τού Χριστιανισμού εις βάρος τής ειδωλολατρικής πλάνης. Για να μην μιλήσω για τούς αμέτρητους ενδο-χριστιανικούς πολέμους και συγκρούσεις, δηλαδή ανάμεσα σε Χριστιανούς διαφορετικών ομολογιών, π.χ. τον Τριακονταετή πόλεμο στην Δυτική Ευρώπη ανάμεσα σε Καθολικούς και Προτεστάντες.
Εχουν περάσει πάνω απο 2000 χρόνια απο τότε που ήλθε ο Χριστός και υπάρχουν αμέτρητοι οπαδοί του που δεν έχουν πάρει “μυρουδιά” απο το ήθος που ήλθε να φέρει, δηλαδή τής αγάπης ή τουλάχιστον τής ειρηνικής συνύπαρξης ακόμα και με τούς ανθρώπους με τούς οποίους διαφέρουμε ριζικά στις απόψεις και στον τρόπο σκέψης.
Υποπτεύομαι ότι ο Θεός έχει απελπισθεί τόσο πολύ με τούς ανθρώπους, ώστε τού έρχεται να βαρέσει το κεφάλι του στον τοίχο, ή μάλλον σε κάποιον διερχόμενο μετεωρίτη, εκεί πάνω στον ουρανό που βρίσκεται. Ευτυχώς που είναι πνεύμα και δεν κινδυνεύει να το σπάσει.
Είμαι σίγουρος ότι όταν θα έλθει η ώρα τής Τελικής Κρίσης θα δώσει ένα γερό ματσούκι ξύλο σε όσους Χριστεπώνυμους διέστρεψαν την διδασκαλία και το ήθος Του με τις πράξεις τους. Το πρόβλημα είναι ότι αργεί αυτή η ώρα και μέχρι τότε οι παράφρονες αυτόκλητοι εκπρόσωποι του θα έχουν κάνει τον πλανήτη μας “γής Μαδιάμ”.
Ο Θεός, ο πραγματικός, όχι αυτός που κατοικεί στα μυαλά τών παρανοϊκών “υπερασπιστών” του, να βάλει το χέρι Του.
