του Νίκου Σκαρλάτου
- Φθάνω στα τέλη του βίου μου και ακόμη δεν κατάλαβα, τι τιμούμε ή τι γιορτάζουμε, μαζί με τη γιορτή της Παναγίας μας την 21η Νοεμβρίου κάθε χρόνο.
Μετά τον Β΄ΠΠ και την λήξη του εμφυλίου ή συμμοριτοπολέμου, για να μην στενοχωρήσω καμιά πλευρά, καθιερώθηκε να γιορτάζεται σε όλη τη χώρα και με μνημόσυνα στο Βίτσι και στον Γράμμο η ημέρα της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων και της νίκης κατά των κομμουνιστών. Κατά την μεταπολίτευση του 1974, για να καταλαγιάσουν τα μίση και τα πάθη, η γιορτή αυτή καταργήθηκε και αποφασίστηκε να τιμώνται από την Πολιτεία, μαζί με την Υπέρμαχο Στρατηγό τον 15Αύγουστο οι Ένοπλες μας Δυνάμεις, χωρίς να μας προσδιορίζουν τι ακριβώς τιμούμε.
Τις αρετές των μαχητών ή τους εξοπλισμούς; Λίγα χρόνια κατόπιν, επειδή η γιορτή αυτή συνέπιπτε με το Πάσχα του καλοκαιριού και τα μπάνια του λαού, αποφασίστηκε η γιορτή να μετατεθεί για την 21η Νοεμβρίου και να γιορτάζεται ή να τιμώνται οι Ένοπλες Δυνάμεις (δεν το κατάλαβα ακόμη) μαζί με την Είσοδο της Θεοτόκου στο Ναό.
Όταν ανέλαβε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ο Πάνος Καμμένος (με δύο ή ένα μ) καθιέρωσε την ημέρα αυτή να τιμώνται και οι βετεράνοι των πολέμων, όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες του κόσμου. Αυτό σταδιακά άρχισε να ατονεί και έτσι έμεινε η ημέρα αυτή ν’ αναφέρεται ως ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων. Προχθές μάλιστα στην εκκλησία τον πανηγυρικό, όπως θα λέγαμε, τον εκφώνησε εν ενεργεία Αξιωματικός. Του χρόνου μπορεί να διαβαστεί και Ημερήσια Διαταγή.
Αναρωτήθηκα όμως ποιο είναι το νόημα αυτής της εκδήλωσης; Για να γιορτάσουν οι Ένοπλες μας Δυνάμεις την προστάτιδα και Υπέρμαχο Στρατηγό ή για να τιμηθούν από την Πολιτική ηγεσία, μαζί με την Υπέρμαχο Στρατηγό, αφού το Πρόγραμμα το βγάζει ο Δήμος ή η περιφέρεια ως προσκαλούσα και αρχή που τις τιμά.Εάν την ημέρα αυτή γιορτάζουν οι Ένοπλες μας Δυνάμεις οικοδεσπότης είναι ο εκάστοτε στρατιωτικός διοικητής, ο οποίος οφείλει να καταστρώνει ως επικεφαλής αυτών, που γιορτάζουν το πρόγραμμα και ν’ ανοίγει την ημέρα αυτή τα στρατόπεδα, όπως συμβαίνει στις αντίστοιχες γιορτές του Αγίου Γεωργίου, της Αγίας Βαρβάρας, των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ για την αεροπορία και του Αγίου Νικολάου για το Ναυτικό. Εάν την ημέρα αυτή δεν γιορτάζουν οι Ένοπλες μας Δυνάμεις, αλλά τιμάται η Πολεμική αρετή των Ελλήνων εν ενεργεία στρατιωτικών και αποστρατεία με τους εφέδρους και τους βετεράνους, όπως προστέθηκε τελευταία, οικοδεσπότης είναι η Πολιτεία και οι εκπρόσωποι της, οι οποίοι ορθώς καταστρώνουν και το πρόγραμμα της ημέρας.
Μετά την δοξολογία στον Ναό, σύμφωνα με το πρόγραμμα, ακολουθεί κατάθεση στεφάνων στο ηρώο της Πόλης, χωρίς να προηγηθεί κάποια επιμνημόσυνη δέηση για τους πεσόντες και τα θύματα των αγώνων των Ενόπλων μας Δυνάμεων και του Έθνους. Συμπερασματικά σκέφτομαι ότι ως πολιτεία δεν είμαστε ικανοί να οργανώσουμε ούτε μια εκδήλωση, για να τιμήσουμε αυτό τον λαό και την ιστορία του.
Αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του λαού είναι οι Ένοπλες του Δυνάμεις, κι αυτοί που τις υπηρέτησαν διαχρονικά, πιστοί στις ηθικές αρχές και αξίες, οι οποίες ταυτίζουν τον μαχητή με το θείο, το ανώτερο και το υπερβατικό, καθιστώντας αυτόν ημίθεο. Εκείνος που έχει το προνόμιο να ηγείται πολιτικά και να τιμά τα στελέχη εν ενεργεία και αποστρατεία, τους βετεράνους και εφέδρους έχει και την ευθύνη της προσφώνησης και εκφώνησης του πανηγυρικού της ημέρας.
Δεν το είδα όμως αυτό όλα τα χρόνια. Δεν είδα ακόμη ένα πρωθυπουργό, ένα Υπουργό ή άλλο πολιτικό την ημέρα αυτή να εκφωνεί ένα λόγο, όχι πολιτικό για όσα έπραξε αυτός και η Κυβέρνηση του, αλλά για να τιμήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις και αυτόν τον λαό, ο οποίος αγόγγυστα προσφέρει, όπως και όλους τους Εθνικούς μας ευεργέτες.
Ο λαός αυτός και προ πάντων η νεολαία μας χρειάζεται πρότυπα, αν θέλουμε το Έθνος μας να έχει συνέχεια και να μην εξαφανιστεί από τον χάρτη.
Είμαστε ο μοναδικός λαός που είχαμε και έχουμε στο λεξιλόγιο μας μια λέξη που λέγεται φιλότιμο. Μ’ αυτό πορευτήκαμε όλα τα χρόνια κι αυτό διατήρησε την ζωτικότητα της φυλής μας!!
