27/1/2025
σημειώνει: ο Spiros Theodoropoulos
4-5 σημεία εν θερμώ:
– Το συγκλονιστικότερο γεγονός της μεταπολίτευσης είναι τα Τέμπη, είναι μάλιστα τόσο συγκλονιστικό που πιθανότατα να αποτελέσει και τον επιθανάτιο ρόγχο της: Το πολιτικό σύστημα, που γεννήθηκε μετά από μια εθνική τραγωδία – τον διαμελισμό της Κύπρου – πεθαίνει μετά από μια άλλη εθνική τραγωδία, τα Τέμπη.
-Η σημερινή μέρα δείχνει προς τη παραπάνω κατεύθυνση, ένας ολόκληρος λαός γεμίζει τις πλατείες της χώρας σε πρωτοφανή για τις τελευταίες δεκαετίες επίπεδα, μέσα από ένα κάλεσμα που δεν έπαιξε σε κανέναν επίσημο φορέα
-Υπήρχε -στη Θεσσαλονίκη- μια πολύ έντονη αντίθεση ανάμεσα στην διαδήλωση των πολιτικών φορέων (Αριστερά, Φοιτητικοί Σύλλογοι, Α.Α κοκ) που σε γενικές γραμμές διαδήλωσαν μαζικά με τα συνηθισμένα τους συνθήματα και στον κύριο όγκο της διαδήλωσης που με μπροστάρηδες συγγενείς των θυμάτων διέσχισε τη πόλη σιωπηλός, σπάζοντας ανα διαστήματα τη σιωπή με χειροκροτήματα.
Το πρώτο μέρος ήταν μια συμβατική, πολύ μαζική διαδήλωση, το δεύτερο ήταν κάτι ποιοτικά διαφορετικό: ένα ασύλληπτης κλίμακας κοινωνικό γεγονός που αδυνατώντας να αποκρυσταλλώσει ακριβώς με λέξεις το βάθος των αιτημάτων του, παρελαύνει σιωπηλό νοηματοδοτώντας συνεχώς τον εαυτό του
– είναι Ιστορική πράξη εν τω γίγνεσθαι, Ιστορία ως δημιουργία γεγονότων
-Το πολιτικό προσωπικό της χώρας αδυνατεί να κατανοήσει τον πυρήνα τον όσων συντελούνται και κυοφορούνται σε κοινωνικό επίπεδο, από εκεί εκκινεί το φαινόμενο της διάλυσης του δικομματισμού, καθώς η αντιπολίτευση αδυνατεί να λειτουργήσει ως θεσμικός μηχανισμός απορρόφησης των κραδασμών, έτσι εξηγείται η εικόνα της σημερινής κεντροαριστεράς
-Τα ποσοστά τύπου 41% είναι πολύ πιθανό σύντομα να καταρρεύσουν σαν χάρτινες τίγρεις, μη ξεχνάμε πώς το υψηλότερο ποσοστό δημοφιλίας που κατέγραψε ποτέ αμερικάνος πρόεδρος το είχε ο Μπους τον Οκτώβρη του 2001, εν ολίγοις πάντα ο διαχειριστής μιας κρίσης ευνοείται βραχυπρόθεσμα από αυτήν και αν μη τι άλλο η Κυβέρνηση Μητσοτάκη πλάσαρε τον εαυτό της – από τον έβρο και τον κόβιντ μέχρι τις πυρκαγιές, τις πλυμμήρες και φυσικά τα τέμπη ώς διαχειριστή διαρκών κρίσεων. Το ζήτημα είναι τί γίνεται όταν το αφήγημα αυτό καταρρεύσει; Το καλλιμάρμαρο έκανε την αρχή, η σημερινή μέρα είναι μια συνέχεια
-Η χώρα φαίνεται πώς άμεσα θα έρθει αντιμέτωπη με μια σειρά δοκιμασιών πιθανώς και σε εθνική κλίμακα, που πιθανώς θα αναδείξουν το υπαρξιακό της πρόβλημα. Σε αυτό το τοπίο που δυνητικά μπορεί να κλονίσει ακόμα περισσότερο τα θεμέλια της κοινωνίας, αναδύεται κάτι που δεν είναι απλώς ένα αίτημα, μα μια αναγκαία συνθήκη ζωτικής σημασίας για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε: Να αποδοθεί δικαιοσύνη και να μη ξεχαστούν ποτέ τα παιδιά που χάθηκαν.
**και κάτι ακόμα που ίσως ξεχνάμε μες την αγωνία μας: Η Ιστορία προχωρά και σμιλεύει τον εαυτό της όχι με τρόπο συνεχή μα μέσα από τομές και ασυνέχειες, συνεπώς ακόμα κι αν ο Τασούλας εκλεγεί ΠτΔ, ακόμα κι αν η επόμενη συγκέντωση γίνει σε 1,5 ή 2 μήνες, ακόμα κι αν φαινομενικά το θέμα πάψει να απασχολεί, αυτό που συνέβη σήμερα αποτελεί μια απίστευτη ρήξη σε συναισθηματικό ακόμα επίπεδο που στα δικά μου μάτια δεν υπάρχει επιστροφή
