Γράφει: η Γεωργία Γιώτα*
ΕΤΣΙ ΕΙΣΑΙ
Ένας ήχος που κουρνιάζει μέσα μου,
σαν εκείνο το χελιδόνι της άνοιξης
που ψάχνει ασφάλεια στη φωλιά
τη φτιαγμένη από λάσπη και άχυρο
Τη φωλιά την ίδια που τη βρίσκει κάθε χρόνο ανέγγιχτη
στου μπαλκονιού την υγρή του ζωφόρο.
Μια εικόνα που μένει ολοζώντανη
με τα ουράνια τόξα της σεντόνια ολοκαίνουργια
στο κρεβατιού τα αρωματισμένα ακρόπρωρα,
κάθε που χάνεται η σελήνη εκούσια και πάναγνη
στου ουρανού τη μεθυστική την αγκάλη.
Μια γεύση γλυκό τριαντάφυλλο
από κείνες τις ανεξίτηλες γεύσεις
που τους κάλυκες της ψυχής ερεθίζουν απρόσμενα
και τους κάνουν να ανοίγουν διάπλατα
τα από μετάξι κατακόκκινα πέταλα.
Κι άλλοτε γίνεσαι ένα υφαντό
που το πρωί το υφαίνω με τους χτύπους της καρδιάς
και το βράδυ το ξηλώνω με του νου τα ανάλγητα ραπίσματα
και σαν γλυκοχαράζει τα ξέφτια του μαζεύω,
για να τα κάνω μπούκλες πολύχρωμες.
Έτσι είσαι, ένας ήχος, μια εικόνα, μια γεύση υπερκόσμια
της Πηνελόπης περίοπτο υφαντό
Μια αστραπή στης καταιγίδας την ατάραχη εύνοια
που ενώ ξέρω πως πλησιάζει επικίνδυνα
την καρδιά και τη σκέψη αποστρέφω
και τα χείλη ασφαλίζω με πείσμα αχίλλειο
να κρατήσω απέξω την ξαφνική την ταραχή
του λογισμού και του λόγου.
Κι όμως… είναι τόσο γλυκιά η ηρεμία
σαν περνούν της νεροποντής οι καταιγίδες οι ακάλεστες
Κατακόκκινες οι μηλιές του Βοσπόρου ανθίζουνε
στις γιορτές των μυστηρίων της Ελευσίνας
Πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα΄ ναι
Σώπασε, Ηλέκτρα, σώπασε και μην πολυδακρύζεις(Γ.Γ.)
Κι έφτασα αισίως μέχρι εδώ. Και δεν σταματώ να …
” Υποκλίνομαι
στα Πάθη, τα Λάθη, τα Βάθη της ψυχής που ακολουθούν
των φωνηέντων παραστρατήματα
και των συμφώνων γλωσσικά ολισθήματα” (Γ.Γ.)
* Η Γεωργία Γιώτα είναι φιλόλογος και θεραπαινίδα της ποίησης.
