Γράφει: η Χρύσα Βελησσαρίου*
Έχω γεμίσει τα χαρτιά ποιήματα,
τι άλλο να πω;
Τα μεγαλύτερα ψέματα τα λέμε στον εαυτό μας,
Κι εγώ μου λέω παραμύθια της Χαλιμάς για το τι νιώθω
και τι μπορώ να ελέγξω.
Το σίγουρο είναι ότι αγαπώ,
Κι ό,τι κρύβω από αγάπη.
Κρύβομαι,
Μια δυο,
Και μετά πεθαίνω,
Δεν υπάρχω.
Στην αγκαλιά της ζωής,
Χαρίζω σπαραξικάρδια ελευθερία,
Σ’αφήνω να επιλέξεις και να κρατήσεις κοντά σου
την ευτυχία που ποθείς
ακόμα κι αν δεν δύναμαι να την προσφέρω εγώ.
Πέρασε ο καιρός,
Μπορώ να μονάσω,
Να τραγουδώ,
Να τρέχω μ’ ένα μικρό κόκκινο αυτοκίνητο,
Τόσο μικρό και τόσο ευάλωτο όσο εγώ.
Μέχρι να σταματήσω.
Το χώμα είναι καλός φίλος,
Σβήνει όλη τη μοναξιά,
Κάτω απ’ της γης το πέπλο διαβρώνονται οι αναμνήσεις,
Θα ανθίσω ίσως ξανά στον κήπο της ψυχής μου,
Κι η αλήθεια θα ανθίσει μαζί μου.
(c)ChryssaV.2023
* Η Χρύσα Βελησσαρίου είναι εκπαιδευτικός και θεραπαινίδα της ποίησης
