Εδώ ο Σαββόπουλος, εμφανώς συντετριμμένος, στη νεκρική πομπή που συνοδεύει τον αξέχαστο Μάνο Λοΐζο στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
4/8/2024
- Μετά τον θάνατο του Χρήστου Γιανναρά, έγινε μια (κάπως ξεθυμασμένη, νομίζω) συζήτηση περί νεοορθοδοξίας. Το πρόβλημα της συζήτησης ήταν ότι διεξήχθη με αμιγώς διανοητικές κατηγορίες, ενώ το γεγονός που πιστεύω ότι έδωσε την πραγματική ώθηση σ’ αυτό το ρεύμα σκέψης της αρχής της δεκαετίας του 1980, το οποίο έμελλε να επηρεάσει καθοριστικά την πνευματική ζωή του τόπου, ήταν μια καθαρά βιωματική εμπειρία: ο πρόωρος θάνατος του Μάνου Λοΐζου.
Το 1982, μετά από ένα πρώτο εγκεφαλικό επεισόδιο, ο Λοΐζος ταξίδεψε για νοσηλεία στη Μόσχα, όπου απεβίωσε στις 17 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, σε ηλικία μόλις 44 ετών.
Υπάρχει κάπου μια σημαδιακή φωτογραφία της επιστροφής της σορού του Λοΐζου μέσα στο φέρετρό του, στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.
Η φωτογραφία δείχνει τον Διονύση Σαββόπουλο να έχει συγκλονιστεί τόσο πολύ που να κρύβει το πρόσωπό του με ένα πλατύγυρο καπέλο για να θρηνήσει χωρίς να τον βλέπουν. Εκείνη ακριβώς η στιγμή ήταν, θεωρώ, η τομή στο χρόνο, όπου κάποιοι, ενδεχομένως πιο ευαίσθητοι, μαρξίζοντες προοδευτικοί καλλιτέχνες, αλλά και κοινοί άνθρωποι της Αριστεράς, βίωσαν τον θάνατο ως αυτό που είναι: μια πλήρη υπαρξιακή καταστροφή, ένα βίαιο και παράλογο χάλασμα της ευλογίας της ζωής.
Λίγους μήνες μετά, ο Σαββόπουλος κυκλοφόρησε το πιο επιδραστικό νεοορθόδοξο έργο τέχνης, τον δίσκο “Τραπεζάκια έξω” (1983), όπου πιστοποιήθηκε αυτή η στροφή στο ιδεώδες του ελληνικού κοινοτισμού, σε μια πιο εσωστρεφή πνευματικότητα και στην αναλαμπή Πίστης και Ελπίδας πέραν του κόσμου τούτου, έχοντας ως κύρια πυξίδα την οντολογική σκέψη των μεγάλων Πατέρων της Ορθοδοξίας.
αλιευμένο από : Ioannis Papadopoulos
