«Τίς αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;»
Λάρισα 19/5/2024
γράφει: ο Πέτρος Ιωάννου
Τη δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα τιμώνται οι Μυροφόρες, οι ευσεβείς εκείνες γυναίκες, οι οποίες παρακολούθησαν τη διδασκαλία και τη δημόσια δράση του Ιησού Χριστού με χαρακτηριστική αφοσίωση, επιμελήθηκαν και άλειψαν με αρώματα το σώμα του Ιησού κατά την ταφή του και αξιώθηκαν να πληροφορηθούν πρώτες από τον άγγελο την Ανάστασή Του. Γι’ αυτό προς τιμήν τους η ημέρα αυτή ονομάζεται Κυριακή των Μυροφόρων.
Μεταξύ των Μυροφόρων αναφέρονται στα Ευαγγέλια (Ματθ. κη’, 1 κ. εξ., Μαρκ. ιστ, 1 κ. εξ., Λουκ. κδ, 1 κ. εξ., Ιω. κ ,1 κ.εξ.):
- η Μαρία η Μαγδαληνή
- η Μαρία του Κλωπά, μητέρα του απόστολου Ιακώβου του μικρού
- η Σαλώμη, σύζυγος του Ζεβεδαίου και μητέρα των αποστόλων Ιακώβου και Ιωάννου
- και η Ιωάννα του Χουζά, επιτρόπου του βασιλιά Ηρώδη. (sansimera.gr)
Οι Μυροφόρες γυναίκες ενέπνευσαν πολλούς μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι προέβαλαν την αφοσίωση και τη μαρτυρία τους ως πρότυπο για το ρόλο των γυναικών στη ζωή της Εκκλησίας. Ήταν ένας σεισμός που μετακίνησε την πέτρα, σωστά; Και δεν ήταν το κεφάλι των περιτυλίξεων της σινδόνης που είχε απομείνει, σωστά;—Αφήστε τις λεπτομέρειες να πέσουν μακριά και απολαύστε αυτό το θαύμα στα βάθη της ψυχής σας.
Ο Πατέρας της Εκκλησίας μας, ο Γρηγόριος Νύσσης, μας υπενθυμίζει ότι «οι γυναίκες που έφεραν ”μπαχαρικά”, μύρα, έρχονταν στον Τάφο αρκετές φορές και κάθε φορά ο αριθμός τους και τα ονόματά τους ήταν διαφορετικά. Έτσι, κάθε Ευαγγελιστής μιλάει μόνο για μία από αυτές τις επισκέψεις» (Ouspensky, The Meaning of Icons [1989], 192). Και σίγουρα η άλλη Μαρία είναι η Μητέρα του Θεού, σωστά;—Αφήστε τις λεπτομέρειες να πέσουν μακριά, φίλοι μου, και χορτάστε την καρδιά σας με το θαύμα της Ανάστασης. Πολλά έχουν ειπωθεί, σε όλα τα Ευαγγέλια και τη λειτουργική παράδοση, για να καταγράψουν με βεβαιότητα το εκμαγείο των γυναικών και τις ρουμπρίκες που περιβάλλουν τον τάφο και το σάβανό του. Όμως, το μεγαλείο του Χριστού που αναστήθηκε και η πραγματικότητά του στη ζωή σας επισκιάζουν κατά πολύ κάθε μεμονωμένο μάρτυρα (V.K. McCarty, Αγγλικανός θεολόγος).
Προσωπικά θα σταθώ στην πορεία των Μυροφόρων προς τον τάφο. Αν και ο Χριστός είχε προετοιμάσει τον στενό του κύκλο για τα συνταρακτικά γεγονότα το μυαλό τους μόνο στην Ανάσταση δεν πήγαινε. Απ΄ τους 12 μαθητές στα δύσκολα, στο Γολγοθά μόνο ο Ιωάννης ήταν εκεί, όπως η μάνα του Χριστού και μαθήτριες.
Ήταν λογικό καθ΄οδόν οι γυναίκες να αναλογίζονται: Ποιά από μας θα μετακινήσει την ογκώδη πέτρα για να προσφέρουμε στο νεκρό τα νεκρικά που αρμόζουν.
Όστόσο, ο πόθος για να βρεθούν κοντά του, άμβλυνε το ερώτημα αυτό. Στο μυαλό τους θεωρώ είχαν αφήσει λίγο χώρο, για το θαύμα! Κάναν αυτό που δεν κάνουμε εμείς σήμερα και συνήθως πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό…
Τελικά άδικα βασάνιζαν το μυαλό τους, πλησιάζοντας είδαν τον τάφο ανοιχτό και άγγελος Κυρίου τις διαβεβαίωνε: ”Ήγέρθη, ουκ έστιν ώδε”!
Στα 1976 στα Γυμνάσια, (Λύκεια αργότερα) ερχόταν ένα περιοδικό λογοτεχνικού περισσότερο χαρακτήρα ”Νέα γενιά” νομίζω, ήταν ο τίτλος του. Ακόμη θυμάμαι, τυπώθηκε έντονα στο μυαλό μου, το άρθρο μ΄ αυτόν τον τίτλο: ”Τις αποκυλήσει υμίν τον λίθον”… Ερώτημα διαχρονικό για όλες τις γενιές, όλες τις κοινωνίες, που θέλουν με αποφασιστικά βήματα να πάει μπροστά ο τόπος τους.
Σημασία περισσότερο έχει το θέλω εκάστου και όχι τα όποια εμπόδια, πιθανόν βρεθούν μπροστά μας. Αναρωτιέμαι αν ως λαός θέλουμε κι αν ναι, ξέρουμε ω νεοέλληνες τί ακριβώς θέλουμε και πώς θα τα καταφέρουμε; Για το θαύμα ούτε λόγος…
Λέτε να πέρασε η αντίληψη πως ότι είναι να γίνει, θα γίνει με μαγικό τρόπο, όπως νομίζουν φυλές της Αφρικής ή αυτόματα; Σε καιρούς μέτριου ή γρήγορου ιντερνετ όλοι μας ξέρουμε τα πάντα κι αυτή η γνώση σε κάθε εκλογική περίοδο, σημαίνει και σωστές επιλογές. Αλλιώς θυμηθείτε λίγο στα τηλεπαιχνίδια τον Βλάση Μπονάτσο με τη χαρακτηριστική του φωνή να λέει στους παίκτες: ”Φύγε εσύ, έλα εσύ”…
adios amigos
Πέτρος Ιωάννου / διαχειριστής
