Ποια είναι η «μεγάλη εικόνα» στην ευρύτερη Μέση Ανατολή;
Τα όσα δήλωσε ο Μπάιντεν μετά την τηλεφωνική επικοινωνία με τον Νετανιάχου για ανεξάρτητα κράτη-μέλη του ΟΗΕ που δεν έχουν στρατό δεν επιδέχονται παρερμηνείες.
Στην ουσία μιλάμε για ένα Παλαιστινιακό Κράτος προτεκτοράτο του Ισραήλ και των εγγυητριών δυνάμεων της όποιας συνολικής λύσης.
Ενα πραγματικά κυρίαρχο Παλαιστινιακό Κράτος θα είναι μια διαρκής υποθήκη στην προσπάθεια του Ισραήλ να περιορίσει αν όχι να εκμηδενίσει την παρουσία και επιρροή του Ιράν στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Μέχρι την εισβολή του Σαντάμ στο Κουβέιτ το καλοκαίρι του 1990, τον ρόλο ανάσχεσης της επέκτασης της επιρροής του Ιράν στην ευρύτερη περιοχή ασκούσε το Ιράκ, που δημιουργήθηκε από τη Βρετανία το 1920.
Η εισβολή των ΗΠΑ το 2003 με τη διάλυση του μπααθικού καθεστώτος του Ιράκ και ο δεκαετής εμφύλιος πόλεμος στη Συρία που ξέσπασε στις αρχές του 2011, στη σκιά της Αραβικής Ανοιξης, επέτρεψαν στην Τεχεράνη να χαράξει έναν διάδρομο υπό τον έλεγχο φιλοϊρανικών οργανώσεων ο οποίος μέσω Ιράκ, Συρίας και Νότιου Λιβάνου καταλήγει στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ενα κυρίαρχο Παλαιστινιακό Κράτος χωρίς τις δουλείες της αποστρατιωτικοποίησης και τα παρεμβατικά δικαιώματα των εγγυητριών δυνάμεων θα ακύρωνε τις φιλοδοξίες του Ισραήλ για ηγεμονικό γεωπολιτικό ρόλο στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο.
Συμπέρασμα: Ολες οι μέχρι στιγμής φόρμουλες συνολικής επίλυσης του Παλαιστινιακού, από τις Συμφωνίες του Καμπ Ντέιβιντ το 1978, τις Συμφωνίες του Οσλο και του Λευκού Οίκου το 1994, δεν προσέκρουαν μόνο στους οικισμούς των εποίκων και στο καθεστώς την Ανατολικής Ιερουσαλήμ, αλλά στη δύσκολη εξισορρόπηση που θα επιτρέπει μια διπλή ανάγνωση του συμβιβασμού.
Δεν πρόκειται μόνο για εγγυήσεις ότι το Παλαιστινιακό Κράτος δεν θα γίνει ορμητήριο επιθέσεων κατά του Ισραήλ.
Με ασαφή σύνορα σε σχέση με αυτά του 1967, με ζητούμενο αν θα υπάρχει στην Ανατολική Ιερουσαλήμ περιορισμένη εδαφικά κυριαρχία του Παλαιστινιακού Κράτους, η συμβολική έπαρση της παλαιστινιακής σημαίας στο τέμενος που χτίστηκε στη θέση του ναού του Σολομώντα, η πρόκληση της λύσης των δύο κρατών μοιάζει με τα σημερινά δεδομένα περισσότερο με ευχολόγιο πολιτικής ορθότητας παρά με ρεαλιστική προοπτική για την οποία συντρέχουν προαπαιτούμενα και προϋποθέσεις.
πηγή:
