από: Spyros Stalias*
Να το εμπεδώσουμε
1) Οι νομισματικές κυρίαρχες χώρες δεν αντιμετωπίζουν δημοσιονομικούς περιορισμούς. Δαπανούν όσο θέλουν!
2) Όλες οι οικονομίες και όλες οι χώρες αντιμετωπίζουν πραγματικά και οικολογικά όρια σχετικά με το τι μπορεί να παραχθεί και να καταναλωθεί.
Η 1η παράγραφος είναι αυτή που παρεξηγείται ευρέως. Μια νομισματικά κυρίαρχη χώρα έχει το δικό της νόμισμα, την δική της κεντρική τράπεζα, κυμαινόμενη συναλλαγματική ισοτιμία και δεν έχουν σημαντικό χρέος σε ξένο νόμισμα όπως η Ελλάδα έως το 2002. Ο Καναδάς, η Αυστραλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία είναι χώρες νομισματικά κυρίαρχες. Οι χώρες της Ευρωζώνης δεν είναι νομισματικά κυρίαρχες, καθώς δεν έχουν δικά τους νομίσματα. Τι σημαίνει αυτό; Οι πρώτες ποτέ δεν μπορούν να ξεμείνουν από χρήμα ή να πτωχεύσουν. Οι χώρες της ευρωζώνης είναι έρμαια τω τραπεζών και κάλλιστα μπορεί να ξεμείνουν από χρήμα και να πτωχεύσουν.
Η 2η παράγραφος επιβεβαιώνει το προφανές γεγονός ότι οι κυβερνήσεις μπορούν να προκαλέσουν πληθωρισμό, αν το επιλέξουν, δαπανώντας πάρα πολλά οι ίδιες ή μη φορολογώντας αρκετά. Όταν συμβεί αυτό, το συνολικό επίπεδο δαπανών στην οικονομία υπερβαίνει αυτό που μπορεί να παραχθεί από όλη την εργασία, τις δεξιότητες, το φυσικό κεφάλαιο, την τεχνολογία και τους φυσικούς πόρους που είναι διαθέσιμοι. Μπορούμε επίσης να καταστρέψουμε το φυσικό μας οικοσύστημα εάν παράγουμε πάρα πολλά από τα λάθος πράγματα ή χρησιμοποιούμε λάθος διαδικασίες για να παράγουμε αυτό που θέλουμε να καταναλώσουμε.
* Ο Σπύρος Στάλιας είναι Οικονομολόγος, Πρώην σύμβουλος Α.Παπανδρέου, πρώην Διευθύνων σύμβουλος ΟΛΠ.
