“Μισός αιώνας πέρασε απ’ το εβδομήντα τρία
Μα οι εξεγέρσεις δε μπαίνουν σε μουσεία.
Πάντα των νέων ο ηρωισμός θα γράφει ιστορία
Κι οι νέοι αγώνες θα γεννούν Πολυτεχνεία…”
Εμείς δε μείναμε σιωπηλοί,
Δεν κοιτάξαμε τη δουλειά μας.
Όλοι μαζί υψώσαμε περήφανη φωνή
Παλέψαμε για τα ιδανικά μας
Κλειστήκαμε στο Άσυλο εκείνη την ημέρα
Ξέροντας πως θα γράψουμε ιστορία
Να ακουστεί η κραυγή μας πέρα ως πέρα
Να ορθώσουμε ανάστημα στην τυραννία.
Φοιτητές και εργάτες, η νέα γενιά
Που τον κίνδυνο μπορούσε να αψηφά
Συνθήματα φωνάζαμε αντιδικτατορικά
Για το δίκαιο του λαού γίναμε μια γροθιά
Φωνή λαού, οργή Θεού
Κι αν δε μιλούσε κανείς, φωνάζαμε εμείς
Το δίκαιο απέναντι στα όπλα του ισχυρού,
Ήταν ο ορισμός του δικού μας ξεσηκωμού
Απέναντι στον ένοπλο στρατιώτη
Στάθηκε υπερήφανη η εξεγερμένη νιότη
Πλήθος ανθρώπων έτρεχε κοντά μας,
«Τα παιδιά στο Άσυλο είναι παιδιά μας!».
Μισός αιώνας πέρασε απ’ το εβδομήντα τρία
Μα οι εξεγέρσεις δε μπαίνουν σε μουσεία.
Πάντα των νέων ο ηρωισμός θα γράφει ιστορία
Κι οι νέοι αγώνες θα γεννούν Πολυτεχνεία.
Πάντα μια φωνή θα σπάει τη σιωπή
Θα αγωνίζεται ενάντια στην αδικία
Αίτημα ιερό, σύνθημα πάντα επίκαιρο, διαχρονικό
Θα αντέχει πάντα στον καιρό
Ψωμί- Παιδεία- Ελευθερία.
Βέρα Δόγια
ΠΗΓΗ: ΚΑΤΙΟΥΣΑ
