σημειώνει: ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης
- Ο πρόεδρος του Ιρανικού Κοινοβουλίου Μοχάμεντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, επικεφαλής της αντιπροσωπείας, ανέβασε τις φωτογραφίες στον προσωπικό του λογαριασμό στο τουίτερ γράφοντας:
«Οι σύντροφοί μου σε αυτή την πτήση, Μινάμπ168» Που πάει να πεί πως οι Ιρανοί δεν ταξιδεύουν μόνο ως εκπρόσωποι ενός κράτους. Ταξιδεύουν ως εκπρόσωποι μιας ολόκληρης κοινότητας-των ζωντανών και των νεκρών μαζί.
Σε αυτή την πτήση, η διαπραγμάτευση δεν είναι απλώς πολιτική διαδικασία. Είναι μια πράξη που κουβαλά μνήμη, απώλεια και ευθύνη.
Τα άδεια καθίσματα που “γεμίζουν” με πρόσωπα παιδιών γίνονται κάτι περισσότερο από σύμβολο πένθους.
Γίνονται μια σιωπηλή εντολή: να μιλήσεις όχι μόνο για αυτούς που είναι εδώ, αλλά και για αυτούς που δεν μπορούν πια να μιλήσουν. Είναι σαν να δηλώνεται ξεκάθαρα: καμία συμφωνία δεν μπορεί να υπάρξει έξω από αυτό το βλέμμα. Καμία λέξη δεν είναι αθώα όταν απέναντί της κάθεται η απουσία.
Οι ζωντανοί διαπραγματεύονται. Αλλά οι νεκροί παρίστανται. Και αυτή η συνύπαρξη -όσο βαριά κι αν είναι- μετατρέπει τη διπλωματία σε κάτι βαθύτερο:σε λογοδοσία.
Γιατί ένας πολιτισμός που νιώθει ότι ανήκει σε μια κοινότητα ζωντανών και νεκρών δεν ψευτο-ζει μόνο στο παρόν, του στυλ ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε…Κουβαλά τους προηγούμενους και απευθύνεται στους επόμενους. Οι αποφάσεις του δεν είναι απλώς επιλογές. Είναι απαντήσεις σε όσους χάθηκαν και σε όσους θα έρθουν.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό μήνυμα. Ότι η ευθύνη δεν τελειώνει με τη ζωή. Συνεχίζεται μέσα από αυτούς που μένουν πίσω. Και καλούνται να σταθούν αντάξιοι και των δύο κόσμων. Αδιανόητα πράγματα για τον δυτικό «ορθολογικό πολιτισμό»…
