Άβυσσος οι ψυχές των ψηφοφόρων. Πολλά τα χαστούκια, βαριές κι οι ”ανάσες” τους. Στις πρεσβείες όμως δεν έχουν σεκλέτια, ”αναπνέουν” κανονικά… όπως το ’67, το ’73, το ’74 κ.ο.κ.

Γράφει ο

Πέτρος Ιωάννου*

Δεν είμαι καθόλου περήφανος ούτε για τις προδικτατορικές δημοκρατίες, ούτε για τις ανώμαλες περιόδους, ούτε για την μεταπολιτευτική δημοκρατία, που θυσίασε την Κύπρο για πάρτη της.
Η ”θεωρία του μπαλονιού” αναλύθηκε στην ακμή του Πασοκ και έγινε πράξη πρόσφατα. Εκεί μάλλον, πατά κι ο Αρκάς στη νέα καυστική κόκκινη καλημέρα του.
Ο Συριζα όμως είναι άλλο ανέκδοτο, έρχεται από μακριά… Ουσία είναι 100 χρονών! Ανθεκτικός; Θα δείξει. Το μετά την διάσπαση κομμάτι, που σκαρφάλωσε λόγω μνημονίων στην εξουσία, είναι σαφώς μικρότερο, σε ηλικία και πείρα. Ο Συριζα μοιάζει με ακριβό, βεγγαλικό που πάει ψηλά πανέμορφο κι η λάμψη του κρατά ελάχιστες στιγμές.
Παρατηρούσε χτες φίλος, την χαρακτηριστική άνεση Κασσελάκη, δείγμα πως κάπου πατάει, από κάπου την αντλεί. Το κόμμα Κασσελάκη θα πάρει τα πάνω του όχι με τη Γερουσία του Σύριζα αλλά με άλλο σχήμα, άλλο όνομα κι άλλο αέρα… Από την Πρεσβεία των ΗΠΑ παρακαλώ, όταν και εάν τον χρειαστούν. Όταν καί εάν δεν τους κάνει ο Μητσοτάκης…
Απορίας άξιον, γιατί η θεωρία του μπαλονιού, ενώ ίσχυσε για προγενέστερα ομοειδή σχήματα της Ν.Δ. δεν ισχύει για τη σημερινή… Γιατί άραγε; Μάλλον απάντησα προηγουμένως.
Κατά τ΄άλλα ο εκπληκτικός γηγενής ελληνισμός μας εκπλήσσει μόνον για λίγο, ίσως γιατί κι αυτά τα καημένα (τα κόμματα) κατά Ζολώτα κουβαλάνε τα ίδια ελαττώματα του νεοέλληνα και μοιάζουν σαν μια σταγόνα νερού, Φαύλος κύκλος…

καλό βόλι amigos