Μη μετανιώνεις ποτέ, για κάτι που έκανες. Να μετανιώνεις για ό,τι δεν έκανες. Στάση, και μότο, ζωής. Να ρισκάρω, και να ζήσω μετά είτε με την επιτυχία του ρίσκου είτε με τις συνέπειες του ρίσκου. Παρά να μη ρισκάρω, και να με βασανίζει το αναπάντητο τι-θα-γινόταν-εάν (είχα ρισκάρει). Είναι ένας α(δι)όρατος ιστός που συνέδεσε, αυτή την Πέμπτη, τον Ιβαν Γιοβάνοβιτς στη Γαλλία με τον Ματίας Αλμέιδα στην Αθήνα. Ρίσκαραν. Και, ο Παναθηναϊκός κι η ΑΕΚ, έχασαν. Εχουν οι δύο προπονητές, λόγω του μότο, την κατανόηση. Τη συμπάθεια. Την υποστήριξη.
Με την εκ των υστέρων σοφία, χίλιες φορές το γκρέιντερ-Ιωαννίδης να είχε κερδίσει στη Ρεν μόνο το πέναλτι, όχι και την αποβολή του αριστερού στόπερ. Ο Παναθηναϊκός, και δεν μου είναι εύκολο να καταλάβω γιατί μηδενίστηκε ολόκληρη η βραδυά του εκεί, στο 11-v-11 κομμάτι του ματς ήταν η ξεκάθαρα καλύτερη ομάδα. Μπήκε καλύτερα, πριν το γκολ της Ρεν. Συνέχισε να παίζει καλύτερα από τη Ρεν, και μετά το ένα-μηδέν. Είχε τη μπάλα, είχε κυριαρχικό έλεγχο, είχε προσωπικότητα, δεν απειλήθηκε. Είχε και τον φορ-θεριό που άλλη μία φορά, όσο οι συμπαίκτες επέμεναν να τον ταίζουν επανειλημμένως με άμεσο παιγνίδι για να βγαίνει σε 1-v-1, πετσόκοβε ό,τι εύρισκε στον δρόμο.
Η στρατηγική του Γιοβάνοβιτς ήταν ευθύς εξαρχής, να περιορίσει την παρτίδα σε λιγότερες φάσεις-γκολ σε σχέση με τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Εξ ου και το 4-4-2 με δεύτερο επιθετικό τον Τόνι Βιλιένα, κάτι που το έχει κάνει και σε πρότερους αγώνες με (“ανασταλτικό δεκάρι” σημειώσαμε τότε) τον Τσέριν. Η στρατηγική, στο χορτάρι επιβεβαιώθηκε. Σε σχέση με τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας τώρα, μολονότι ξανά μπήκε ένα γκολ τόσο νωρίς, όντως τα πράγματα κυλούσαν under control. Υπήρξαν φυσικά, και επιμέρους σκέψεις που δεν επιβεβαιώθηκαν. Παράδειγμα το σημάδεμα με τον Παλάσιος έξω αριστερά, του (γεννηθέντος το 2002) δεξιού μπακ της Ρεν. Το σημάδι δεν επιβεβαιώθηκε διότι, απλώς, ο δεξιός μπακ ήταν…πολύ καλός για να επιβεβαιωθεί. Ο προπονητής του Παναθηναϊκού (είδε και) το εγκατέλειψε στην ανάπαυλα.
Στην οποία ανάπαυλα ο Ιβαν είναι, αυτός και ο εαυτός του ενώπιος ενωπίω. Εχω το ένα-ένα, έχω το 11-v-10, θέλω να νικήσουμε, αυτοί ήδη θυσίασαν τον δυνατό στράικερ (Καλιμουέντο), τι κάνω; Risk or not risk. Μία εναλλακτική, πιο μετριοπαθής, απόφαση θα μπορούσε να είναι ένα συνεχίζουμε-όπως-είμαστε-βλέποντας-και-κάνοντας ως, ας πούμε, το 60′. Ζυγίζουμε, και πάμε αναλόγως. Ο προπονητής του Παναθηναϊκού απάντησε στον καθρέφτη του, risk εδώ και τώρα. Θέλω, καλύτερες ιδέες. Τζούριτσιτς, μέσα. Τόνι Βιλιένα, από δεύτερος μπροστά, δεύτερος κεντρικός μέσος. Τσέριν, έξω. Ναι, αλλά χάνω τρεξίματα και ανασχέσεις. Πάλι, σε πείσμα, risk!
Στο πλαίσιο της αντιδιαστολής “ομάδα που χτίζεται” ή “ομάδα που αγοράζεται”, ο Γιοβάνοβιτς τρέφει υψηλή εκτίμηση στη Ρεν. Είναι οξύμωρο ότι εκείνη τη στιγμή, στην ειδική συνθήκη, την ομάδα που εκτιμά τόσο πολύ διότι αντιλαμβάνεται πόσο καλά δουλεμένη είναι…σαν να την υποτίμησε. Σαν να μη τη μέτρησε σωστά. Και για την ικανότητά της να αμύνεται συμπαγώς σε 10-v-11, και για τα χαρακτηριστικά της (έκρηξη, αθλητικότητα, τεχνική) να ξεπετάγεται στις μεταβάσεις. Πολύ περισσότερο που, αν υπάρχει ένα σοβαρό αγωνιστικό ζήτημα στον Παναθηναϊκό τούτη τη χρονιά, αυτό είναι ακριβώς το αμυντικό transition. Δεν είναι, ένα ζήτημα του εχθές. Είναι ζήτημα, του εφέτος. Τόσο συχνά και τόσο έντονα που συζητιέται, θυμίζει την ολόιδια συζήτηση πέρυσι τέτοια εποχή για τον ΠΑΟΚ. Η πείρα δηλοί ότι μπορείς να κάνεις, μονάχα ένα πράγμα. Να δώσεις χρόνο στον μάστορα, να το φτιάξει.
Στο μεταξύ ολόκληρη η πράσινη βραδυά μηδενίστηκε, προφανώς διότι στο αριθμητικό πλεονέκτημα ο Παναθηναϊκός είχε…αγωνιστικό μειονέκτημα. Αφόρητο! Οι εξτρά ιδέες που ο προπονητής προσδοκούσε, στην αληθινή ζωή δεν εμφανίστηκαν. Τα όπλα της Ρεν, έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε αυτό. Δεν είναι, ότι δεν έπιασε ένα τρικ (με τον Παλάσιος εναντίον του δεξιού μπακ). Είναι ότι όλοι οι εξτρέμ που χρησιμοποιήθηκαν, δεν κατάφεραν να περάσουν κάτι με ουσία. Και γιατί συνέβη αυτό; Διότι έπεσαν σε θαυμάσιους ακραίους μπακ που τις πιο πολλές φορές, εννέα στις δέκα πες, είχαν και τη (διπλή) κάλυψη του ακραίου χαφ. Εξάλλου, γι’ αυτό αναφερθήκαμε στην εκ των υστέρων σοφία, η κόκκινη κάρτα έφτιαξε την αμυντική γραμμή της Ρεν, δεν τη χάλασε. Ηλθε από τον πάγκο, ένας φρέσκος αριστερός μπακ. Και ο έως τότε αριστερός μπακ, έγινε αριστερός στόπερ. Ως στόπερ, ήταν ο μοναδικός που τα έβαλε με τον Ιωαννίδη…και δεν μάτωσε.
Η “συνάντηση” του Γιοβάνοβιτς με τον Αλμέιδα μπροστά στο δίλημμα, προέκυψε από εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Η ΑΕΚ δεν είχε τον έλεγχο, όπως ο Παναθηναϊκός στη Ρεν. Τον έλεγχο στη Νέα Φιλαδέλφεια, τον είχε η Μαρσέιγ. Απλωσαν στο γρασίδι, κλάση. Μας έκαναν όλους, από την πρώτη στιγμή να συνειδητοποιήσουμε πως η υπόθεση είναι υπεραπαιτητική. Ακόμη θυμάμαι εκείνη τη φανταστική επίθεσή τους από το Α ως το Ω, μια επίθεση που κατέληξε σε άστοχο σουτ του Κοντογκμπιά, στο δεκαπεντάλεπτο. Μου κέρδισε την ψυχή!
Η υπεροχή κλάσης, θόλωσε το κεφάλι του Αετού. Για την ακρίβεια…και τα δύο κεφάλια. Εκανε, να βιάζεται η ΑΕΚ. Το πειραγμένο κεφάλι, τους ωθούσε στο να δοκιμάζουν τα (πολύ) δύσκολα. Η ΟΜ τους χτύπησε, στην κυριολεξία κατακέφαλα. Στα κόρνερ. Η απεγνωσμένη, καταδικασμένη από χέρι, προσπάθεια του Χατζσαφί ή του Πινέδα να συγκρατήσουν τον πάνθηρα Μ’Μπέμπα, ένα…Μουκουντί των πλούσιων, έμοιαζε αναμέτρηση παλαιστών διαφορετικών κατηγοριών σωματικού βάρους. Ανιση. Η ΑΕΚ κέρδισε δεκαπέντε κόρνερ, στο ματς. Η ΟΜ, πέντε. Το “ευ” ως γνωστόν, δεν το βρίσκεις πάντοτε “εν τω πολλώ”.
Στον δικό του καθρέφτη, στην ανάπαυλα, για τον Αλμέιδα όλα ήταν αλλιώς. Δεν είχε ένα-ένα, είχε μηδέν-ένα. Δεν είχε 11-v-10, ήταν 11-v-11. Πόνταρε, για την ανάταξη, όχι σε μια άμεση παρέμβαση. Πιο πολύ, πόνταρε σε ψυχοπνευματικά στοιχεία. Ούτως ή άλλως είχε (προ)υπολογίσει πως, ανεξαρτήτως εκβάσεως, περί το 60′ θα έπρεπε να ανανεώσει το καύσιμο. Πράγματι, με τον τι-παίρνει-και-δεν-μας-δίνει Αμραμπάτ σημαιοφόρο, η ΑΕΚ έκανε ένα σπουδαίο μπάσιμο επιθυμίας στο δεύτερο ημίχρονο. Εφτιαξε, μομέντουμ ισοφάρισης α λα Αγιαξ. Ο προπονητής είχε την επίγνωση ωστόσο, ότι το μομέντουμ θα ξεφούσκωνε εάν δεν το ενίσχυε. Οφειλε, να το κρατήσει ψηλά. Γι’ αυτόν, η στιγμή του ρίσκου σήμανε τότε. Δεύτερο εξάρι, δίπλα στον Σιμάνσκι, Μάνταλος! Οι μεταβάσεις της ΟΜ, θα μπορούσε να έχουν φέρει το μηδέν-δύο νωρίτερα από το 90’+.
Η σκυτάλη πέρασε, από τους καταπονημένους στους καινούργιους. Οι καινούργιοι, σε γενικές γραμμές δεν συνεισέφεραν κάτι άξιο για να το μνημονεύουμε σήμερα. Σήμερα, αυτό που μνημονεύουμε είναι πως, όταν ο Αμραμπάτ του έστρωσε το τραπέζι, ο Γκαρσία απέτυχε στο elementary. Να στείλει τη μπάλα, με τον τερματοφύλακα στο έλεός του, μακρυά από τον τερματοφύλακα. Είναι στράικερ, ο Γκαρσία. Δεν είναι ο Γένσον, που για μια φορά στη ζωή (στο φινάλε με τον Αγιαξ) βγήκε σε τετ-α-τετ με τον τερματοφύλακα και δεν έκανε γκολ. Με τον δε Γκαρσία έγινε στην Αμβέρσα, έγινε στο Μπράιτον, έγινε με τη Μαρσέιγ. Δεν είναι, στο τέλος της ημέρας, κάτι που ο προπονητής μπορεί να το “προπονήσει”. Και επειδή όλα είναι αλυσίδα, αν ο Γκαρσία κατάφερνε το elementary, πιθανότατα ο προπονητής δεν θα ρίσκαρε έπειτα να παίξει με τον Μάνταλο δίπλα στον Σιμάνσκι.
ΠΗΓΗ: SDNA
