Ένας από τους φοιτητές του ΕΑΠ (διαβάζουν χρόνια τώρα, αθόρυβα σε ένα καμαράκι δίπλα στις τάξεις του σχολείου της φυλακής) πέρασε το τελευταίο του μάθημα, (δια ζώσης εξέταση), κ΄ παίρνει πτυχίο. Δε θα έχει ορκομωσία, καλεσμένους, έπαινο από κανέναν φορέα. Έλαμπε σήμερα που τα κατάφερε
της Αντιγόνης Ευστρατόγλου
5/2/2026
Σήμερα ένας μαθητής του Α κύκλου τελείωσε το βιβλίο (Μαθαίνοντας στη φυλακή). Το ακούμπησε πάνω στο θρανίο και δίπλα άφησε στίχους που περιγράφουν το καθημερινό πέρασμα από τη φυλακή στο σχολείο και πίσω. Τους έγραψε έχοντας το χαρτί και το βιβλίο δίπλα δίπλα, όπως είπε. Οι δύο είναι παρμένοι από το κείμενο (Χέρια αδειάζουν κάδους με σκουπίδια, κουβαλάνε δίσκους, σφουγγαρίζουν έναν διάδρομο που δε στρίβει πουθενά).
Ένας από τους φοιτητές του ΕΑΠ που διαβάζουν χρόνια τώρα, αθόρυβα σε ένα καμαράκι δίπλα στις τάξεις του σχολείου, πέρασε προχθές το τελευταίο του μάθημα, σε δια ζώσης εξέταση, και παίρνει πτυχίο. Δε θα έχει ορκομωσία, καλεσμένους, έπαινο από κανέναν φορέα. Έλαμπε σήμερα που τα κατάφερε και μου είπε ότι τώρα έχει σειρά το βιβλίο. Τον μνημονεύει και δεν το ξέρει. Κατόρθωσε να πάει από το δημοτικό ως το πτυχίο ενώ ήταν φυλακή. Δε θα έβρισκε, έτσι είχε πει, χρόνο αλλού να το προσπαθήσει. Δε θα του άφηνε χώρο ούτε να το διανοηθεί η δουλειά.
Και χθες τέσσερα έφηβα παιδιά από το ΕΠΑΛ του Τυρνάβου μου είπαν ότι το κατέβασαν και το διαβάζουν και να μη σταματήσουμε, αν γίνεται, τη δράση (Οι νέοι μιλούν για τη φυλακή), γιατί δεν περίμεναν ποτέ ότι αυτό το θέμα θα συνδέεται με τόσα άλλα πράγματα που τα απασχολούν.
Την προηγούμενη εβδομάδα έλαβα πρόσκληση να το θέσω σε νηπιαγωγείο.
Δίστασα, αλλά τελικά λέω να πάω.
Θαυμάζω όσες/όσους δεν έχετε μπει σε σχολείο φυλακής, κι όμως “βλέπετε”.
Θαυμάζω τα παιδιά και όσες/όσους τολμάτε να τα προκαλείτε να εκφραστούν “έξω από το κουτί”.
Το podcast ξεκίνησε.
Σε 3-2-1.
