Ναι γεια σου
3/2/2026
“Είμαστε ένας λαός παράξενος και μαζοχιστής.
Προπάντων μαζοχιστής. Πάντα έχουμε
ένα εναλλακτικό πρόβλημα για κάθε λύση.
Από τους σπουδαίους προγόνους μας,
κληρονομήσαμε δύο ένδοξους βράχους:
Την Ακρόπολη και τον Καιάδα.
Και σταθήκαμε ανάξιοι
όχι μόνο στο ύψος του πρώτου,
αλλά και στο βάθος του δεύτερου.
Ο Ευρωπαίος
υπερτερεί σε όλα έναντι του Έλληνα, γιατί ο πολιτισμός του
έχει τις ρίζες στην Ελλάδα
κι ας μην το παραδέχεται,
ενώ ο Έλληνας υστερεί,
γιατί ο πολιτισμός του
βασίζεται στην Ευρώπη
και το καμαρώνει.
Στην Ευρώπη αντιστοιχούν
τρία δέντρα σε κάθε κάτοικο.
Στην Ελλάδα αντιστοιχούν
τρεις εμπρηστές σε κάθε δέντρο.
Έχουμε κάψει σε δέκα χρόνια,
ότι οι άλλοι σε εκατό.
Αξιοκρατία ονομάζουμε
τα προσόντα που απαιτούνται
για να υπερπηδήσουμε
έναν καλύτερό μας.
Αναξιοκρατία λέμε την ατυχία μας
να μην γίνουμε κι εμείς
κάτι που δεν αξίζουμε,
όπως θαυμάσια
τα καταφέρνουν κάποιοι άλλοι.
Ο καθένας μας κρύβει μέσα του
τον καλύτερο και τον χειρότερο Έλληνα.
Τo κακό είναι ότι,
όσο πάει, αυτοί οι δύο,
όλο και λιγότερο
διαφέρουν μεταξύ τους.
Αν ποτέ
ξεβρομίσει αυτός ο τόπος,
πολύ φοβάμαι πως θα μείνει
μόνο ο τόπος.
Αλέκος Σακελλάριος
Απόσπασμα από το βιβλίο: ”Τότε που οι άνθρωποι γελούσαν”
(Via: Nikos Felekis)
——————————— // ——————————-
Τη δική του ένσταση καταθέτει ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης
ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ
Μια ρητορική που δεν αναλύει δομές, ιστορικές συνθήκες ή σχέσεις εξουσίας, αλλά μεταφράζει το τραύμα σε ηθικό ελάττωμα του λαού.
Αυτό ακριβώς είναι το αποικιοκρατικό ψυχικό αποτύπωμα: να ερμηνεύεις τη συλλογική αποτυχία όχι ως αποτέλεσμα ιστορικών πιέσεων, εξαρτήσεων και βίαιων μετασχηματισμών, αλλά ως απόδειξη εγγενούς κατωτερότητας.
Ο αυτοσαρκασμός εδώ δεν απελευθερώνει· πειθαρχεί. Παράγει μια μορφή πολιτισμικού μαζοχισμού, όπου η αυτοκατηγορία υποκαθιστά την κριτική και η ντροπή αντικαθιστά τη διεκδίκηση. Έτσι, αντί το συλλογικό τραύμα να μετατραπεί σε επίγνωση και πολιτική ευθύνη, μετατρέπεται σε μόνιμη εθνική αυτοϋποτίμηση: «φταίμε γιατί είμαστε έτσι».
Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο. Γιατί ένας λαός που μαθαίνει να περιφρονεί τον εαυτό του, μαθαίνει σιγά σιγά να θεωρεί φυσικό το να μην προστατεύεται, να μην αξιώνει, να μην ορίζει. Όχι τυχαία, τέτοια κείμενα αγαπιούνται, γιατί προσφέρουν την ανακούφιση της αυτοκαταγγελίας χωρίς το βάρος της αλλαγής… και βέβαια αφήνουν στο απυρόβλητο τους ντόπιους και ξένους εξουσιαστές που μας λεηλατούν…
