Κρατούν ανοιχτό το κανάλι, για να μην ανοίξει η πόρτα των άλλων
Ιωάννα Μανωλάκη • 31-01-2026
- Οι εντεινόμενες φήμες περί επικείμενης αμερικανικής παρέμβασης στα ελληνοτουρκικά φαίνεται πως λειτούργησαν ως καταλύτης για μια σπάνια, τακτική σύμπλευση Αθήνας και Άγκυρας: να επιστρέψουν στον διάλογο και να δείξουν προς τα έξω ότι οι δίαυλοι είναι ανοιχτοί, αφαιρώντας κάθε πρόσχημα για «εξωτερικό διαιτητή».
Στο παρασκήνιο, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι καθαρό: οι δύο πλευρές θέλουν να κρατήσουν οι ίδιες τον έλεγχο της ατζέντας, χωρίς αμερικανική μεσολάβηση.
Η ελληνική πλευρά επιμένει σταθερά ότι οι διμερείς διαφορές αφορούν αποκλειστικά τις δύο χώρες και πρέπει να αντιμετωπίζονται σε διμερές επίπεδο. Πρόκειται για γραμμή που, σύμφωνα με το κλίμα που αποτυπώνεται, βρίσκει απρόσμενη ανταπόκριση και στην Άγκυρα: όχι από ταύτιση θέσεων, αλλά από κοινό συμφέρον να μην ανοίξει η πόρτα σε διεθνοποίηση και απρόβλεπτες παρεμβάσεις.
Η Τουρκία, άλλωστε, παραδοσιακά αποφεύγει την εξαγωγή των διαφορών σε διεθνή φόρα όταν θεωρεί ότι μπορεί να διαπραγματευτεί καλύτερα διμερώς. Και σε αυτή τη συγκυρία, το τελευταίο που θα ήθελε είναι μια αμερικανική «διαιτησία» στο Αιγαίο, ειδικά όταν το όνομα του Ντόναλντ Τραμπ επανέρχεται ως παράγοντας με δική του ατζέντα και δικούς του συσχετισμούς.
Στην τουρκική ανάγνωση, ο Τραμπ είναι χρήσιμος σε άλλα μέτωπα, όπως η Συρία και η οικονομία. Αυτό σημαίνει ότι η Άγκυρα δεν δείχνει πρόθυμη να «κάψει» πολιτικό κεφάλαιο ή να ανοίξει έναν δύσκολο φάκελο (όπως το Αιγαίο) υπό αμερικανική επιδιαιτησία, αν μπορεί να τον κρατήσει σε πιο ελεγχόμενο πλαίσιο.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο διάλογος εμφανίζεται ως μια στρατηγική «κλειδαριά»: όσο Αθήνα και Άγκυρα μπορούν να λένε ότι μιλούν, μειώνεται το επιχείρημα υπέρ εξωτερικής εμπλοκής. Και ταυτόχρονα, τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσο και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν διατηρούν την πρωτοβουλία κινήσεων, αποφεύγοντας απρόβλεπτες παρεμβάσεις που θα μπορούσαν να διαταράξουν ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το κοινό μέτωπο, όπως διαμορφώνεται, δεν είναι συμμαχία. Είναι ένα ταυτόχρονο «φρένο» στην ιδέα ότι τρίτοι θα μπουν ανάμεσα στις δύο χώρες ως ρυθμιστές.
