Giannis Panousis
ΔΡΟΜΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ 18/1/26
Το πρόσωπο του ηγέτη, του πλαστουργού της Ιστορίας έδινε φόρτιση και νόημα σε όλα.
Θ.Διαμαντόπουλος,Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ως πλαστουργός της Ιστορίας
Αναρωτιέμαι αν στο μυαλό του νεοέλληνα ταυτίζεται η έννοια του Ηγέτη μ’αυτήν του/της ‘αγιοποιημένου/ης ήρωα/ηρωίδας’ και του ‘θυσιασθέντος μάρτυρα κομματικής πίστης’ή του αρκεί να είναι [καλόκακος]διαχειριστής οικονομικών δεδομένων και πολιτικών συγκυριών
Αν, σύμφωνα με τους οπαδούς των κομμάτων, ο Ηγέτης πρέπει να κάνει τα πλήθη να παραληρούν με βολικά ψέμματα ή να λέει τη δυσάρεστη αλήθεια στους έλληνες
Αν θέλουμε να είναι ‘μία εικονική κατασκευή’ των σπόνσορων και των image makers[ηγέτης από τα πάνω] ή ένας γνήσιος εκφραστής των προσδοκιών του λαού[ηγέτης από τα κάτω]
Αν λειτουργεί ‘΄σαν πατερούλης΄’ σε λα’ι’κή δημοκρατία φοβισμένων υπηκόων ή σαν home/femme d’Etat σε συνταγματική κοινοβουλευτική δημοκρατία ελεύθερα σκεπτόμενων και δρώντων πολιτών
Επειδή τελευταία όλοι αναζητούν το προφίλ του/της Ηγέτη/Ηγέτιδας που θα σώσει τη χώρα [;], αναρωτιέμαι τι αποτέλεσμα θα έδινε μία δημοσκόπηση με το ερώτημα:
ποιά [νομίζετε ότι πρέπει να ] είναι τα ουσιαστικά προσόντα/προτερήματα του έλληνα/της ελληνίδας ηγήτορος/αρχηγού;
Ενώ σε πολλά ερωτήματα η απάντηση μοιάζει αυτονόητη [έντιμος,συνεπής κλπ], αν κοιτάξουμε την πολιτική μας ιστορία μάλλον θα πρέπει να ανησυχούμε για τις απόψεις ‘΄του κοινού΄’.
Δεν λέω, έχουν το δικό τους ενδιαφέρον τα σύμβολα, τα μηνύματα, οι σημαίες, τα λάβαρα των κομμάτων. Όμως η μεγαλύτερη πολιτική αρετή παραμένει η ταπεινότητα του αρχηγού , η μη-δολοφονία των θεσμών [ένεκα διαπλοκής και διαφθοράς] και η προσδοκία μίας νόμιμης διακυβέρνησης κι όχι η συνήθης, κατά το δοκούν και κατά περίπτωση, άσκηση της εξουσίας.
Η μεγαλύτερη πολιτική αρετή παραμένει το να μη δέχεσαι να γίνεις -για λόγους ματαιοδοξίας- ‘΄ο άνθρωπος όλων των εποχών΄’ [omnum horarum homo]. Πέραν δηλαδή των ιδεοληψιών, των καχυποψιών και των δοσοληψιών υπάρχει και η προσωπική πολιτική ηθική , η οποία πρέπει να καθοδηγεί τον ηγέτη, ιδίως όταν δηλώνει ότι αναφέρεται στην Ιστορία.
Η Ιστορία δικαιώνει τις επιλογές των Ηγετών και η αγάπη του Λαού ‘΄στεφανώνει΄’ την υστεροφημία τους.
Στην πρόσφατη πολιτική ιστορία υπήρξαν Μεγάλοι Ηγέτες με μεγάλη λα’ι’κή υποστήριξη και Μικροί ηγετίσκοι με λα’ι’κη αδιαφορία. Μεγάλοι Ηγέτες που ανέβασαν τη μικρή εποχή που έζησαν στο ύψος της ιστορικής ανάγκης και Μικροί ηγετίσκοι που τους τράβηξαν προς τα κάτω οι μικροί ‘΄φίλοι τους΄’ και οι μικρότητές του.
Οι Μεγάλοι Ηγέτες δεν γίνονται σεβαστοί επειδή συνέγραψαν πονήματα ή βγαίνουν ωραία στο γυαλί ή εμφανίζονται ως απόγονοι/επίγονοι [sic] ιστορικών προσώπων ή γιατί τους κάλεσε η μοίρα, αλλά επειδή δεν εξαίρεσαν τον εαυτό τους από τα λάθη του κόμματός τους και τα πάθη του λαού και που δεν φοβήθηκαν να προχωρήσουν σε μη-αναστρέψιμες μεταρρυθμίσεις για το κοινό καλό.
Η Ελλάδα της συνεχούς κρίσης έχει ανάγκη από Ηγέτες/Ηγέτιδες-πρότυπα , οι οποίοι/ες θα αλλάξουν τη ρότα και δεν συγκινείται από φράξιες και παρόλες.
Πάει ο νους σας σε κάποιον/κάποιαν νέον/νέα πολιτικό, που κινείται πέραν των ιδεοληψιών, των καχυποψιών και των θρησκοληψιών;
Υ.Γ. Η Δημοκρατία μας δεν έχει τόση χρείαν από χαρισματικούς,λαοφιλείς ή ΄συγ-κινησιακούς ηγέτες’[sic],όσο από Ηγέτες αξιών[ευθύνης,ειλικρίνειας,συνέπειας,πολιτικής αρετής]
Υ.Γ.2. Σχετικά με το ‘΄Κάτοπτρο ηγεμόνος΄’,δηλαδή με τις συμβουλές που θα μπορούσε κάποιος [κι όχι βέβαια εγώ] να δώσει σ’έναν Ηγέτη, χρήσιμο θα είναι ένα τρίπτυχο:
-εντιμότητα,ειλικρίνεια,διαφάνεια,λογοδοσία
-πολιτική στρατηγική,κομματική ομοιογένεια,ιδεολογική σαφήνεια
-επιλογή ανθρώπων με καθαρά χέρια και καθαρή σκέψη
Υ.Γ.3. Αν ’ ο ηγέτης από τα κάτω λογοδοτεί στο λαό , αναρωτιέμαι ‘΄ο ηγέτης από τα πάνω΄’ σε ποιόν άραγε δίνει λογαριασμό;
