Δέντρο που πετροβολούν, κάτι έχει να δώσει

31/12/2025

• Ο Προ­μη­θέας κλέβο­ντας τη φωτιά από τον Ολυ­μπο τιμω­ρήθηκε από τον Δία να μένει αλυ­σο­δε­μένος στον Καύκασο.

Η Αντι­γόνη αντι­στάθηκε στις δια­τα­γές του Κρέο­ντα και κλει­σμένη στη σπη­λιά επέλεξε να αυτο­κτο­νήσει για να δια­σώ­σει την αξιο­πρέπειά της.

Η εξου­σία επο­μένως ποτέ δεν ήταν ανε­κτική με όσους την αμφι­σβη­τούσαν. Παρ’ όλα αυτά η αιφ­νι­δια­στική έφο­δος του ΣΔΟΕ στα γρα­φεία του Συλ­λόγου των Τεμπών ήταν μια επιει­κής μετα­χείριση. Η κυβέρ­νηση, αντί για την καθο­δη­γούμενη ΑΑΔΕ, θα μπο­ρούσε να στείλει τα ΜΑΤ ή να μετα­φέρουν την Καρυ­στια­νού σε κάποιο κορ­φο­βούνι και να την έβρι­σκαν νεκρή από πνευ­μο­νία. Αυτή λοι­πόν η τύποις ανε­ξάρ­τητη αρχή δεν ελέγ­χει το ξέπλυμα μαύρου χρήμα­τος, δεν ελέγ­χει τον αγρο­τικό συνε­ται­ρι­σμό του «Φραπέ», τις δεκάδες εται­ρείες με τις απευ­θείας ανα­θέσεις αλλά έναν σύλ­λογο επειδή θέλησε να μάθει την αλήθεια και δεν απο­δέχτηκε το κυβερ­νη­τικό κου­κούλωμα.

Ολως τυχαίως η έφο­δος έγινε όταν οι φήμες για ίδρυση κόμ­μα­τος από την Καρυ­στια­νού άγγι­ξαν τη βεβαιότητα. Οι επι­θέσεις στο πρόσωπό της που εκπο­ρεύο­νταν κυρίως από την Ομάδα Αλήθειας τώρα γενι­κεύτη­καν σε όλο το πολι­τικό φάσμα. Σε μια χώρα που δικαιούται να έχει κόμμα η Λατι­νο­πούλου για να μας λέει ότι δεν της αρέσουν οι αξύρι­στες μασχάλες, η Καρυ­στια­νού που μετέτρεψε το ιδι­ω­τικό πένθος σε δημόσιο λόγο δεν μπο­ρεί να κατέβει στην πολι­τική.

Η βασική κατη­γο­ρία είναι ότι εργα­λειο­ποιεί την προ­σω­πική της τρα­γω­δία και ξεχνάμε ότι η Ντόρα Μπα­κο­γιάννη κατέβηκε υπο­ψήφια στην Ευρυ­τα­νία έναν μήνα μετά τη δολο­φο­νία του συζύγου της. Της προ­σάπτουν επίσης ότι εκμε­ταλ­λεύε­ται τη δημο­φι­λία της, αγνο­ώ­ντας πόσο περι­ζήτη­τοι είναι δημο­σιο­γράφοι, ηθο­ποιοί και τηλε­περ­σόνες που συχνά δεν πλη­ρούν τα εχέγ­γυα ούτε της σοβα­ρότη­τας ούτε του ήθους.

Στο θεα­τρικό έργο «Ποιος φοβάται τη Βιρ­τζίνια Γουλφ» η επίσκεψη δύο νέων στο σπίτι ενός ζευ­γα­ριού είναι αρκετή για να φέρει στην επι­φάνεια τα συντρίμ­μια του γάμου τους. Τι φοβούνται λοι­πόν όσοι, προ­τού ακόμη δουν τις θέσεις της, τη χαρα­κτη­ρίζουν ακρο­δε­ξιά, ψέκα κ.λπ.;

Κάποιοι φοβούνται τη ρήξη, άλλοι την ανυ­πα­κοή ή τη σύγκρουση με το σύστημα. Στο βάθος τρέμουν τον κόσμο που μέσω αυτής έδωσε στην κοι­νω­νική δυσα­ρέσκεια μια συμπαγή ταυ­τότητα. Που απαίτησε δικαιο­σύνη και εύρυ­θμη λει­τουρ­γία των θεσμών. Κινη­το­ποίησε τη νεο­λαία με τα ασύλ­λη­πτα αδιέξοδά της.

Πραγ­μα­το­ποίησε την υπέρ­βαση του κομ­μα­τι­κού καρ­κίνου, εφόσον βιώ­νουμε οδυ­νηρά το σκληρό πρόσωπο της Δεξιάς και με απόγνωση το κατάντημα της Αρι­στε­ράς.Οπως και να λέγε­ται ο φορέας που θα δημιουρ­γη­θεί, θα είναι προϊόν μιας ανα­γκαιότη­τας, ενός κενού πολι­τι­κής αξιο­πι­στίας και όχι ανα­γκα­στικά ενός μεγα­λε­πήβο­λου οράμα­τος. Απαι­τούνται επο­μένως προ­σοχή, ωρι­μότητα και μια στέρεη ασπίδα, γιατί οι καλές προ­θέσεις, η ηθική υπε­ροχή και η συναι­σθη­μα­τική διέγερση δεν δίνουν λύσεις.

Το ότι προ­κα­λεί πανικό είναι καλό σημάδι, αλλά καρα­δο­κούν προ­βο­κάτσιες, δια­στρε­βλώ­σεις, διχα­σμοί, και το ωσαννά λίγο απέχει από το σταύρω­σον.Γι’ αυτό χρειάζε­ται εγκράτεια λόγου και απ’ αυτούς που τη βλέπουν σαν μεσ­σία και από εκείνους που την πολε­μούν.

Ο Καμί υπο­στήριζε ότι «μια από τις χει­ρότε­ρες αιτίες εχθρότη­τας είναι η λύσσα και η ποταπή επι­θυ­μία να δεις να υπο­κύπτει αυτός που τολ­μάει να αντι­στέκε­ται σ’ αυτό που σε συνθλίβει».

αλιευμένο από: Καρδίτσα στα Άκρα