Έργα και ημέρες του Αλέξη Τσίπρα
4/12/2025
σημειώνει: ο Σπύρος Καναλιώτης
- Παρακολούθησα την ομιλία του Τσίπρα στο Παλλάς. Τυπικά ήταν «παρουσίαση βιβλίου». Στην πράξη, ήταν η ιδρυτική διακήρυξη του νέου πολιτικού του φορέα. Το μήνυμα ξεκάθαρο: διαλύστε τα κόμματα και στοιχηθείτε πίσω από τον «ηγέτη της δημοκρατικής παράταξης» – ένα κακέκτυπο ριμέικ του ΠΑΣΟΚ του ’74.
Μίλησε για «πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης στη βάση». Πώς γίνεται αυτοοργάνωση με προεδρική εντολή από τα πάνω, μόνο ο Θεός το ξέρει.
Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς ήταν τιμωρία στον εξώστη, περιμένοντας σήμα υποταγής. Η εξορία στο θεωρείο δεν ήταν τυχαία· ήταν μήνυμα ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο, ούτε καν η παρουσία τους στην επόμενη ηγετική ομάδα.
Το είπε κι ο ίδιος: «Όλοι όσοι παρευρίσκονται εδώ… όχι βέβαια όλοι».
Κατά τα λοιπά, τίποτε καινούργιο. Μια ξεθωριασμένη μίμηση του ΠΑΣΟΚ του ’74: κινηματική φρασεολογία, «λαϊκή αυτοοργάνωση», «Αλλαγή», «μη προνομιούχοι», θεατρικές εξάρσεις.
Μόνο που το ΠΑΣΟΚ τότε είχε τουλάχιστον το θάρος να μιλήσει για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία. Ο Τσίπρας, μισό αιώνα μετά, ούτε που τα πλησιάζει.
Όροι όπως «καπιταλισμός», «ταξική κυριαρχία», «ΝΑΤΟ», «ιμπεριαλισμός», «κοινωνική χειραφέτηση», «συλλογική απελευθέρωση» απουσίαζαν πλήρως. Τους αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι.
Αυτό που είδαμε είναι η οριστική ταφή της πολιτικής στην Ελλάδα. Ένας αρχηγός σε διαρκή επανάληψη, χωρίς πρόγραμμα και χωρίς ιδεολογικό στίγμα. Ένας άνθρωπος που διέλυσε το ίδιο του το κόμμα επιστρέφει αποκλειστικά για την προσωπική του ρεβάνς.
Και γύρω του, πιστοί που ψάχνουν Μεσσία και επαγγελματίες καιροσκόποι που μυρίζονται ψηφοδέλτια. Τα «στελέχη» του δεν θα είναι στελέχη κόμματος, θα είναι αυλικοί. Χωρίς οργάνωση, χωρίς μέλη, χωρίς συλλογικές διαδικασίες. Μόνο όσοι διαθέτουν ισχυρά συμφέροντα θα έχουν πραγματικό λόγο.
Το δημόσιο άδειασμα στις ηγεσίες ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς ήταν επίδειξη πολιτικής χυδαιότητας. Κι εκείνοι, αντί να αποχωρήσουν με αξιοπρέπεια, χειροκροτούσαν από τον εξώστη σαν νούμερα επιθεώρησης, ελπίζοντας σε θέση στα νέα ψηφοδέλτια.
Ό,τι κι αν πει ο Τσίπρας, όλοι γνωρίζουμε ότι δεν έχει καμία σχέση με το τι θα κάνει. Δεν χρειάζεται να ξανανοίξουμε το κεφάλαιο του δημοψηφίσματος και του τρίτου μνημονίου.
Αρκεί να θυμηθούμε ότι έχασε έξι συνεχόμενες αναμετρήσεις από τον Μητσοτάκη, καθιστώντας την αντιπολίτευση ανύπαρκτη, και ότι ανέβηκε στην εξουσία πάνω στα κινήματα του 2010-2015· μόλις εκείνα τον εγκατέλειψαν, κατέληξε στα βράχια.
Ο Τσίπρας, με αριστερή φρασεολογία, χωρίς κινήματα είναι πολιτικά ανύπαρκτος. Και τα κινήματα τον έχουν ξεφορτωθεί από το 2015. Το μόνο που του μένει είναι ο χώρος του ΤΙΝΑ και των συμφερόντων και προς τα εκεί σιγά σιγά θα μεταλλάσσεται. Η Ιστορία, λέει ο Μαρξ, επαναλαμβάνεται πρώτα ως τραγωδία και μετά ως φάρσα. Εδώ ούτε φάρσα δεν υπάρχει· μόνο ένα κακόγουστο ανέκδοτο που επαναλαμβάνεται.
Ο τρίτος απόπλους του ίδιου σαπιοκάραβου δεν απαιτεί θάρρος, απαιτεί αυταπάτη. Καλό κουράγιο σε όσους αποφασίσουν να ξαναμπλέξουν.
