“Αν θέλουμε να μιλήσουμε καθαρά: τα παιδιά στα Τέμπη τα σκότωσε το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης. Όλο. Όσοι κυβέρνησαν, όσοι συγκυβέρνησαν, όσοι σιώπησαν. Η σήψη στην πατρίδα μας δεν είναι Ατύχημα. Είναι Σύστημα. Αλλά τα Τέμπη δεν είναι μόνο ένα έγκλημα, δεν είναι μόνο μια τραγωδία. Είναι το Ρήγμα.
Τα Τέμπη μας μαθαίνουν κάτι που είχαμε ξεχάσει: Η δημοκρατία δεν είναι μόνο εκλογές. Είναι μνήμη. Είναι επιμονή. Είναι φροντίδα. Είναι το δικαίωμα να λες «όχι», ακόμη κι όταν όλα γύρω σου λένε «σώπα».
Το κίνημα των Τεμπών δεν είναι οργή είναι μια μορφή ήθους. Είναι η πολιτική ως πράξη φροντίδας. Είναι η πολιτική ως ευθύνη.Αυτό δεν είναι δυσλειτουργία. Είναι καθεστώς.
Στην Ελλάδα η ενημέρωση δεν είναι τέταρτη εξουσία. Είναι τμήμα προπαγάνδας της εκτελεστικής εξουσίας.Τα κανάλια δεν ψάχνουν ευθύνες. Ψάχνουν δικαιολογίες.
Η δικαιοσύνη δεν αναζητά αλήθεια.Αναζητά ισορροπίες – ποιον μπορεί να αγγίξει και ποιον όχι.
Και το πολιτικό σύστημα δεν απολογείται. Κρύβεται.
Όλοι ξέρουν. Κανείς δεν μιλά. Γιατί; Γιατί όλο το σύστημα έχει λερωμένη τη φωλιά του.
Γι’ αυτό ακριβώς αυτό το πολιτικό σύστημα, που στήριξε την ύπαρξή του στην ατιμωρησία, δεν μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη στα Τέμπη. Δεν μπορεί, γιατί αν το κάνει, θα πρέπει να καταδικάσει τον ίδιο τον εαυτό του.
Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες,ένα κίνημα δεν μιλάει για ιδεολογίες.
Μιλάει για αξίες.
Μιλάει για αλήθεια.
Μιλάει για δικαιοσύνη. Κι αυτό ακριβώς είναι που το κάνει επικίνδυνο για το σύστημαΤο Ρήγμα των Τεμπών δεν είναι ρωγμή.
Είναι πέρασμα”.
Αλιευμένο από τον Αντώνη Ανδρουλιδάκη
