Με 11 χρόνια σε σχολεία ελληνικά στην Αφρική (Κονγκό Αιθιοπία Σουδάν) κάθε άλλο παρά ρατσιστής μπορώ να θεωρηθώ. Καμαρώνω αυτά τα παιδιά όμως δεν μπορεί να ναι 50 – 50 οι πληθυσμοί στα σχολεία των Αθηνών. Απ την άλλη ίσως είναι καλύτερα και έτσι. Αν τα ελληνάκια δεν είναι σε θέση να αναλάβουν ευθύνες πάμε δια της τεθλασμένης. Αυτά θα μπολιάσουν αύριο τα γηγενή… Όμως δέστε παρακάτω και τη θέση του Ιπποκράτη από σημείωμα του Κώστα Στούπα.
σημειώνει: ο Κώστας Στούπας
- Οι άνθρωποι πρέπει να αξιολογούνται με βάση τις ικανότητες και όχι το φύλλο, το χρώμα, την καταγωγή τους ή τον πλούτο που κληρονόμησαν. Αυτό ξεχωρίζει τις ανεπτυγμένες κοινωνίες από τις υπανάπτυκτες. Τον πολιτισμό από την βαρβαρότητα…
Στις πρώτες υπάρχουν πολίτες με δικαιώματα και υποχρεώσεις που απορρέουν από το σύνταγμα. Στις δεύτερες την εξουσία ορίζουν οι γραμμές αίματος και τα σόγια…Οποίος αποδέχεται τις αξίες και σέβεται του νόμους μας είναι καλοδεχούμενος, ασχέτως φυλής, χρώματος και καταγωγής.
Η παρακάτω φράση είναι από τον Ισοκράτη, «Περὶ Ἀντιδόσεως» (§ 294) και αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές διακηρύξεις του ελληνικού (Δυτικού) πνεύματος: «Τοσοῦτον δ’ ἀπολέλοιπεν ἡ πόλις ἡμῶν περί τό φρονεῖν καὶ λέγειν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὥσθ’ οἱ ταύτης μαθηταὶ τῶν ἄλλων διδάσκαλοι γεγόνασιν, καὶ τὸ τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκεν μηκέτι τοῦ γένους, ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἤ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας.»
Μετάφραση στη Νέα Ελληνική: σε
«Τόσο πολύ έχει ξεπεράσει η πόλη μας (η Αθήνα) όλους τους άλλους ανθρώπους στη φρόνηση και στον λόγο, ώστε οι μαθητές της να έχουν γίνει δάσκαλοι των υπολοίπων και το όνομα των Ελλήνων να μην θεωρείται πια δείγμα καταγωγής, αλλά δείγμα πνευματικής καλλιέργειας·γι’ αυτό και περισσότερο πρέπει να ονομάζονται Έλληνες όσοι μετέχουν στη δική μας παιδεία, παρά όσοι έχουν την ίδια φυσική καταγωγή.»
Ερμηνευτικό σχόλιο:
Ο Ισοκράτης εκφράζει εδώ την ιδέα του πολιτιστικού ελληνισμού: Η ελληνικότητα δεν ορίζεται από το αίμα ή τη φυλή, αλλά από τη συμμετοχή στην ελληνική παιδεία και στο πνεύμα του λόγου. Αυτή η φράση θεωρείται προδρομική μορφή του ανθρωπισμού, γιατί μετατρέπει την έννοια του “Έλληνα” από βιολογική σε πολιτισμική και πνευματική ταυτότητα.
