29/10/2025
Σημειώνει: ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης
- Στοιβαγμένοι σ’ ένα σαπιοκάραβο, μερικές χιλιάδες ψυχές της 5ης Μεραρχίας, της Μεραρχίας των Κρητών, οδηγούνται παραπλέοντας τις ακτές της Στερεάς Ελλάδας προς την Θεσσαλονίκη ώστε από εκεί οδοιπορώντας να βρεθούν στο αλβανικό μέτωπο.
Η τρικυμία σφοδρή, τα ιταλικά υποβρύχια απειλητικά κι οι άνθρωποι άμαθοι στα ταξίδια.
Ανάμεσα τους ο παππούς μου, Αντώνης Ανδρουλιδάκης, πάει στον πόλεμο με το νου του στο γυρισμό. Και σκαρώνει ένα μαντιναδάκι, καθώς το είχε εύκολο: “κύμα με κύμα πολεμά, κανόνι με κανόνι και πως θα πας στο σπίτι σου ω κακομίτση Αντώνη!”
Πώς αλλιώς;
Μόνο έτσι γυρνάς, μόνο έτσι μπορείς να αντιστέκεσαι και τελικά να νικάς! Όταν έχεις λόγο να γυρνάς!Λίγο καιρό αργότερα, Γενάρη του 41, στρατιώτης του 43ου Συντάγματος Πεζικού της V Μεραρχίας Κρητών, θα συμμετάσχει κι αυτός στη μάχη της Τρεμπεσίνας, Υψόμετρο 1924m, μες στη χιονοθύελλα.
Οι Κρητικοί πήραν την Τρεμπεσίνα!Πού να το φανταζόταν βέβαια ότι μερικούς μήνες αργότερα, όταν θα κατέρρεε το μέτωπο από την γερμανική επίθεση, εγκαταλειμένος από τη “ελληνική” κυβέρνηση, θα κατέληγε μαζί με τους συμπολεμιστές του κουρελής και πεινασμένος να περιφέρεται στην Αθήνα ζητιανεύοντας ένα κομμάτι ψωμί και αναζητώντας απεγνωσμένα τρόπο επιστροφής στην Κρήτη.
Τελικά, η εγκατάλειψη είναι μάλλον η μόνη σταθερά σ’ αυτόν τον τόπο, παππού. Ίσως και η στάση – παρ’ όλα αυτά – μερικών ερωτευμένων με τον τόπο σαν και σένα.
Σε τιμώ και σ’ έχω στην καρδιά μου γι’ αυτό, αγαπημένε”κακομίτση μου”, γνωστέ μου Στρατιώτη του 43ου Συντάγματος Πεζικού της V Μεραρχίας Κρητών.
