Και η κυβέρνηση ν’ αφήσει τις δικαιολογίες περί ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και διαχωρισμού των εξουσιών
Σημειώνει: η Xrysa Kakatsaki
- Επειδή η κατάσταση έχει αρχίσει να ξεφεύγει, άλλη μια διδακτική ιστορία. Τη μεγαλύτερη σε διάρκεια απεργία πείνας την έκανε ο Χρήστος Ρούσσος. Ο Ρούσσος είχε σκοτώσει τον εραστή του, διότι τον εξωθούσε στην πορνεία και είχε καταδικαστεί σε ισόβια.
Έχοντας εκτίσει αρκετά χρόνια της ποινής του, ζητά το 1986 αναψηλάφηση της δίκης, επικαλούμενος το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου και της μετεφηβικής ηλικίας που δεν είχαν ληφθεί υπόψη. Οι δικαστικές αρχές απορρίπτουν το αίτημα, με το επιχείρημα των σεξουαλικών του προτιμήσεων. Σημειωτέον, ότι τότε η ελληνική κοινωνία ήταν πολύ πιο συντηρητική και κυρίως ομοφοβική. Η μεγαλύτερη μερίδα του Τύπου αποκαλούσε τους ομοφυλόφιλους «ανώμαλους» και «καρκινώματα». Στη συνέχεια ο Ρούσσος απευθύνεται στο Συμβούλιο Χαρίτων το οποίο συναινεί μεν, αλλά χρειάζεται η έγκριση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο Χρήστος Σαρτζετάκης αρνείται κατηγορηματικά, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Δεν είναι δολοφόνος, είναι ομοφυλόφιλος και μάλιστα παθητικός».
Ο Ρούσσος αρχίζει τότε απεργία πείνας, που κρατάει επί 74 ολόκληρες μέρες. Αρνείται οποιαδήποτε ιατρική βοήθεια και η ζωή του βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου. Στο μεταξύ, η κοινή γνώμη με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί την υπόθεση να εξελίσσεται σε πολιτικό θρίλερ, αφού ο Σαρτζετάκης απειλεί με παραίτηση, πράγμα που θα οδηγούσε και σε πτώση της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου. Μεταξύ αυτών που συμπαραστέκονται στον Ρούσσο και το αίτημά του ήταν οι : Μελίνα Μερκούρη, Μάνος Χατζιδάκις, Μιχάλης Ράπτης, Οτέλο ντε Καρβάλιο, Έντουαρτ Κένεντυ, Ιβ Μοντάν, Ζαν Λουί Ρεντινιάν.
Η πιο σημαντική στάση όμως ανήκει στον Αριστόβουλο Μάνεση, τον διαπρεπή νομικό και βαθιά δημοκράτη, που είχε δηλώσει : «Μόνον οι ηγεμόνες στον Μεσαίωνα είχαν προνόμια. Σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα ο αρχηγός του κράτους διαθέτει μόνον “ορισμένες αρμοδιότητες“, οι οποίες, κι αυτές ακόμα, θα πρέπει να ασκούνται σύμφωνα με τη θέληση του λαού”.
Η υπόθεση είχε αίσια έκβαση το 1990, όταν τον Σαρτζετάκη διαδέχτηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Η απονομή χάριτος και η συνεπακόλουθη αποφυλάκισή του ήταν από τις πρώτες προεδρικές αποφάσεις που υπέγραψε.Εύλογα αναρωτιέται κανείς: Ο Ρουσσος, που στο κάτω κάτω ήταν και ισοβίτης, είχε καταφέρει ο κόσμος να ταχθεί με το μέρος του και το αίτημά του να πάρει διεθνείς διαστάσεις.
35 χρόνια μετά ο Ρούτσι δεν σκότωσε κανέναν και ζητάει κάτι πιο απλό και αυτονόητο: να μάθει για τον θάνατο του γιου και δεν βρίσκεται κανένας δικαστής να υψώσει φωνή;
Τόσο υποταγμένοι όλοι τους στην πολιτική εξουσία. Τι φοβούνται; Ας μας δώσουν επιτέλους μια πειστική απάντηση που να τεκμηριώνει την άρνησή τους για τις τοξικολογικές εξετάσεις και να διαλύσουν υποψίες.
Όσο για την κυβέρνηση ας αφήσει τις δικαιολογίες περί διαχωρισμού εξουσιών, γιατί μια χαρά παρεμβαίνει ο Φλωρίδης, μια χαρά έστελνε επιστολές ο Μητσοτάκης στον Ντογιάκο.
Υ/Γ Ξέρει κανείς μήπως ο Τασούλας πάσχει από αφωνία;
