“Η ανευθυνότητα του πλήθους”. Το πείραμα των Ντάρλεϊ και Λατανέ.
1/10/2025
- Ήταν 13/3/64 στις 3:00 το ξημέρωμα, η Κάθριν Τζενοβέζε επέστρεφε σπίτι από τη βραδινή της βάρδια. Έμενε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, σε μια πολυκατοικημένη αστική περιοχή.
Αφού πάρκαρε προχώρησε προς την είσοδο της πολυκατοικίας της κ εκεί αντιλήφθηκε μέσα στις σκιές, έναν άντρα –που πιθανότατα της φάνηκε ύποπτος- και γύρισε για να ξαναμπεί στο αυτοκίνητο της, δεν πρόλαβε. Ο άντρας, ο Γουίνστον Μόουζλι, την πρόφτασε και της έχωσε το μαχαίρι στην πλάτη. Καθώς εκείνη στράφηκε να τον αντιμετωπίσει τη μαχαίρωσε και στην κοιλιά. Η Κάθριν άρχισε να φωνάζει.
Φώτα άναψαν στις κοντινές κατοικίες αλλά κανείς δε βγήκε να δει τι συνέβαινε.Ο Μόουζλι στην κατάθεση του αργότερα δήλωσε: «Αισθάνθηκα ότι κανείς από αυτούς τους ανθρώπους δε θα κατέβαινε τις σκάλες.» Και έτσι έγινε. Δυστυχώς έτσι έγινε. Μόνο ένας άντρας φώναξε:«Άσε ήσυχο το κορίτσι.» Ο Μόουζλι έφυγε γρήγορα κ εκείνη σύρθηκε μέχρι την είσοδο του σπιτιού της. Όμως όλα τα φώτα στα σπίτια έσβησαν ξανά. Λίγα λεπτά μετά πλησίασε πάλι την κοπέλα που ανέπνεε ακόμα και την αποτελείωσε, κόβοντας την από το λαιμό ως τα γεννητικά όργανα. Μετά κατέβασε το παντελόνι του και ασέλγησε πάνω στο νεκρό σώμα.
Η απεχθής αυτή εγκληματική πράξη διήρκεσε 35 λεπτά. Η πρώτη επίθεση έγινε στις 3:15 και ο Μόουζλι έφυγε στις 3:50. Η αστυνομία ειδοποιήθηκε 4:00 το πρωί κ όταν έφτασε ήταν πολύ αργά.38 αυτόπτες μάρτυρες παρατηρούσαν την κοπέλα να μαχαιρώνεται μέχρι θανάτου, χωρίς να κάνουν τίποτα, χωρίς καν να τηλεφωνήσουν στην αστυνομία.
Τριάντα οχτώ αυτόπτες μάρτυρες!
Το έγκλημα αυτό θα χανόταν ανάμεσα τους φακέλους της αστυνομίας, αν δεν το μάθαιναν δύο ψυχολόγοι. Αυτοί δεν ενδιαφέρθηκαν για την προσωπικότητα του δολοφόνου, αλλά για κάτι ίσως πιο συνταρακτικό: Την απάθεια των παρατηρητών, την απροθυμία να βοηθήσουν.Κι έτσι προχώρησαν στο περίφημο πείραμα τους το οποίο έδωσε το εξής συμπέρασμα: «Όσο περισσότεροι είναι οι μάρτυρες κάποιου δυσάρεστου γεγονότος, όπως επίθεση ή ατύχημα, τόσο λιγότερο υπεύθυνος αισθάνεται ο καθένας, γιατί η ευθύνη καταμερίζεται ισομερώς στο πλήθος.»
Με διαφορετικά λόγια, αν ένας άνθρωπος απλά ακούσει για τη «διάχυση της ευθύνης» που κακώς συμβαίνει σε μια κατάσταση που χρειάζεται άμεση επέμβαση, είναι έτοιμος, την επόμενη φορά που θα συμβεί κάτι «μπροστά στα μάτια του», να αντιδράσει διαφορετικά.
Είναι πιο πιθανό να μην αφήσει αβοήθητη μια γυναίκα ή ένα παιδί ή έναν άγνωστο ή έναν σκύλο που ξυλοκοπούνται, πιστεύοντας ότι δεν είναι δική του ευθύνη αφού τόσοι παρακολουθούν χωρίς να κάνουν τίποτα!Γιατί πλέον θα ξέρει ότι ΟΛΟΙ έχουμε ευθύνη, την ίδια ακριβώς, χωρίς διάχυση, για ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία μας.
Και αν δε θέλεις να γίνεις ένας από τους 38 αυτόπτες μάρτυρες που άφησαν τον Μόουζλι να κατακρεουργήσει την Κάθριν πρέπει να αντιδράσεις.
Ανάρτηση από: Manos Kaloterakis
#v_aterlo #όσο_υπάρχουν_Άνθρωποι
