– Μαρία (προς Μπακαΐμη): Ονειρεύεστε Άρειο Πάγο, αλλά θα είστε στη φυλακή και εγώ απ’ έξω με τη φωτογραφία του καμένου παιδιού μου»
– Ελύτης: «Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις, όμως για λίγη περηφάνια το άξιζε».
7/9/2025
Σημειώνει: η Χρύσα Κακατσάκη
- Παρακολουθούσα χθες άναυδη τις χυδαίες επιθέσεις εναντίον της Καρυστιανού, στην καλύτερη περίπτωση με έναν τρύπιο ιδεολογικό μανδύα. Προσπαθούσα να βρω ποια είναι τα «εγκλήματά» της τόσο της ίδιας όσο και του Συλλόγου που προΐσταται.
Πρώτα απ’ όλα αντί να κάτσει στο σπίτι και να ανάβει ένα καντηλάκι τα Ψυχοσάββατα, ζητά απόδοση δικαιοσύνης για την κόρη της και τους υπόλοιπους νεκρούς.
Είναι αυτή που με το πείσμα της κατέβασε στους δρόμους στα τέλη του Γενάρη και του Φλεβάρη , ίσως τον περισσότερο κόσμο μεταπολιτευτικά . Αυτή που κινητοποίησε τους νέους, τους αραχτούς και αδιάφορους για την πολιτική , ίσως γιατί είδαν στο πρόσωπό της τη μάνα που θα διεκδικούσε δικαίωση για τον δικό τους άδικο θάνατο και θα άκουγαν εκείνο το στοργικό «πάρε με όταν φτάσεις». Εκείνη που αποκάλυψε τη χρεοκοπία των θεσμών και κατήγγειλε σε κάθε ευκαιρία τους κυβερνητικούς χειρισμούς .
Τα μεγάλα συλλαλητήρια δεν ήταν μόνο μια συναισθηματική εκτόνωση, αλλά ένα ραντεβού με την σιωπηρή απόγνωση που την τρέφουν καθημερινά διάφοροι λόγοι. Εκείνη που διατήρησε την αξιοπρέπειά της και δεν ξεκατινιάστηκε ακόμη κι όταν την κατηγόρησαν τα πληρωμένα τρολ με πλαστά έγγραφα ότι έχασε την επιμέλεια των παιδιών της .
Θα επαναλάβω ότι σε κάθε αγώνα πρέπει να ξέρεις ποιος είναι ο εχθρός . Αν η Καρυστιανού ευθύνεται για την ακρίβεια, για την ιδιωτικοποίηση και το ξεπούλημα των πάντων, για τα δεκάδες σκάνδαλα, για την αποτυχημένη εξωτερική πολιτικη, για τις 13 ώρες εργασίας και το προπατορικό αμάρτημα, τότε δικαίως της επιτίθεσθε. Πολύ φοβάμαι όμως ότι υπαρχει μεγάλη σύγχυση. Σαν τη δασκάλα στο «Καφέ της Χαράς» που της πέταξε ο Πώποτας το δαχτυλίδι στο κεφάλι κι αυτή νόμιζε ότι της κάνει πρόταση γάμου.
Αν τα κόμματα δεν έχουν πια απήχηση, δεν τους φταίει η Καρυστιανού. Ας αναζητήσουν αλλού τις αιτίες. Και στο κάτω κάτω γιατί τα κόμματα ενωμένα (εδώ γελάμε), αφού οι διάφορες επιτροπές δεν απέδωσαν καρπούς, δεν οργάνωσαν αυτά μια εκδήλωση διαμαρτυρίας για το βιαστικό κλείσιμο της δικογραφίας;
Παρά λοιπόν το σαμποτάρισμα των κινητοποιήσεων και την έλλειψη προετοιμασίας, κατέβηκαν και χθες σε δρόμους και πλατείες και ειδικά νέα παιδιά.
Ίσως γιατί η Μαρία Καρυστιανού εκπροσωπεί στα μάτια τους τον στίχο του Ελύτη: «Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις, όμως για λίγη περηφάνια το άξιζε». Θυμάμαι κι ένα παλιό σύνθημα στα Εξάρχεια: «Εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά» και έναν στίχο του Αρη Αλεξάνδρου «Ξέρεις καμιά σελίδα μαρξισμού / που να βουλιάζουνε οι λέξεις στο χαρτί / σαν τη σιωπή μου / στις κόρες των ματιών της;».
Θέλω να πω ότι μπορεί όλα να είναι πολιτικά, αλλά δεν παύουν να είναι και ανθρώπινα .
Κλείνοντας θα προσθέσω μόνο μια ευχή : Καμιά μάνα, κανένας γονιός να μην βρεθεί στη θέση της για να αναγκαστεί να πει με σπαραγμό στον όποιο Μπακαϊμη : «Ονειρεύεστε Άρειο Πάγο, αλλά θα είστε στη φυλακή και εγώ απ’ έξω με τη φωτογραφία του καμένου παιδιού μου»
