Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ “ΕΚΛΟΓΙΜΗΣ ΜΟΝΑΡΧΙΑΣ”
γράφει: ο Όθων Ιακωβίδης
(3/9/2025)
- Η “εκλόγιμη Μοναρχία” που (καθ’ όλη τη “μεταπολίτευση”) κυβερνά τη Χώρα υπό τον μανδύα Δημοκρατίας, για να τη λεηλατεί νόμιμα και ατιμώρητα, καταστρέφοντας την, έχει ήδη σκάψει, μόνη της, το λάκκο του τάφου της. Μένει μόνο ένα σκούντημα, για να πέσει μέσα… Kι αυτό, μπορεί να το δώσει, με μία απόφασή της, η Μαρία Καρυστιανού… Θα το κάνει;
Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους: Η Αλήθεια και το Ψέμα. Το ότι το πολίτευμα που λειτουργεί στη Χώρα μας δεν είναι Δημοκρατία, αλλά “Εκλόγιμη Μοναρχία” (δηλαδή το εντελώς αντίθετο) το έχει τεκμηριώσει επιστημονικά και ατράνταχτα, ο καθ. και πρ. Πρύτανης Γιώργος Κοντογιώργης. Κατέδειξε, επιστημονικά, τον τρόπο που οι τρεις (υποχρεωτικά ανεξάρτητες μεταξύ τους) εξουσίες της Δημοκρατίας (Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαιοσύνη) βρίσκονται συγκεντρωμένες στα χέρια του εκάστοτε πρωθυπουργού, ο οποίος, έτσι, καθίσταται απόλυτος Μονάρχης, έχοντας μετατρέψει τη Δημοκρατία σε Μοναρχία (εκλόγιμη), αφού ό,τι αυτός θελήσει, γίνεται.
Η Μοναρχία αυτή, οφείλει την ύπαρξη, τη συνέχιση και την ισχύ της, σε Νόμους που ψηφίζει η “Βουλή των Ελλήνων” που, προφανώς, βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με το πρώτο (και θεμελιώδες) άρθρο του Συντάγματος, που καθιστά ως το θεμέλιο του πολιτεύματος, τη Λαϊκή Κυριαρχία, δηλαδή τη βούληση του λαού και όχι τη βούληση του εκάστοτε πρωθυπουργού.
⦁ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ:
Άρθρο 1, παρ. 2 : “Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία“.Αυτό το θεμελιώδες άρθρο του Συντάγματος, έχει καταργηθεί, αφού όπως όλοι βλέπουμε και ζούμε, η Χώρα κυβερνάται με τη βούληση του εκάστοτε πρωθυπουργού/Μονάρχη.
Το τέχνασμα, που καταργεί το 1ο (και θεμελιώδες) άρθρο του Συντάγματος. Αυτό, γίνεται με τις “εκλογές” που (από την προπαγάνδα του καθεστώτος) έχουν καθιερωθεί ως “η γιορτή της Δημοκρατίας” διότι τη μέρα εκείνη, τάχα “ο λαός αποφασίζει”.
Στην πραγματικότητα, οι εκλογές είναι “η γιορτή της Μοναρχίας” (της εκλόγιμης) καθώς ο κάθε ψηφοφόρος αυτοευνουχίζεται πολιτικά, αφού τη μέρα εκείνη, ασχέτως του ποιο κόμμα και βουλευτή ψηφίζει, ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ για οτιδήποτε τον αφορά κατά τα επόμενα τέσσερα χρόνια (δηλαδή για πάντα) αφού το δικαίωμά του να αποφασίζει, το χάνει καθώς, ψηφίζοντας, το εκχωρεί «εν λευκώ» και ανεκκλήτως στο κόμμα που ψήφισε και τον αρχηγό του.
Αυτή είναι η ΑΤΡΑΝΤΑΧΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει, γιατί είναι ΧΕΙΡΟΠΙΑΣΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Δεν είναι κομματική ιδεολογία, ούτε Δεξιά, Αριστερά ή Κεντρώα αυταπάτη. Όταν, όμως, ο λαός δεν αποφασίζει ποτέ και για τίποτα, παρά μόνο για το ποιος θα τον κυβερνά ως Μονάρχης,
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑΠΟΔΕΙΚΤΗ:
⦁ Πρώτον, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, αφού ο δήμος δεν κρατεί, καθώς δεν αποφασίζει ποτέ και για τίποτε.
⦁ Δεύτερον, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, αφού ελεύθερος είναι αυτός που αποφασίζει ο ίδιος για τη ζωή του.Όταν ο λαός δεν είναι ελεύθερος, είναι έρμαιο αυτών που αποφασίζουν για τη ζωή του, δηλαδή των εξουσιαστών του.
Με άλλα λόγια, με την κατάργηση του 1ου άρθρου του Συντάγματος, που συντελείται με τις εκλογές, ο Ελληνικός λαός καθίσταται υποτελής, δουλοπάροικος, υπόδουλος, στην Πολιτική (και Οικονομική) Ολιγαρχία που αποτελεί την Αυλή του Πρωθυπουργού/Μονάρχη, που είναι αυτός που αποφασίζει, τελικά, για τα της ζωής τού υπόδουλου σ’ αυτόν (και στην Αυλή του) λαού.
Ατράνταχτη απόδειξη αυτής της πραγματικότητας, είναι πως ο λαός συνεχώς φτωχαίνει, για να πλουτίζουν, ο Πρωθυπουργός /Μονάρχης και οι Αυλικοί του. Οι εκλογές, λοιπόν, είναι ο λάκκος τον οποίο, με σατανική ευφυία, έχει σκάψει η (εκλόγιμη) Μοναρχία, για να ρίχνει μέσα τον λαό, κάθε τόσο, προκειμένου να του κλέβει ύπουλα την κυριαρχία του, μαζί με την ελευθερία του και τον πλούτο που του ανήκει.
Αυτή είναι η πρακτική, με την οποία έχει εγκατασταθεί και διαιωνίζεται ένα πελώριο ψέμα, ως αλήθεια! Ότι στη Χώρα μας έχουμε Δημοκρατία, ενώ έχουμε καραμπινάτη Μοναρχία που, απλά, δεν είναι κληρονομική (όπως εκείνη των Γλύξμπουργκ που τους διώξαμε με Δημοψήφισμα το 1975) αλλά είναι εκλόγιμη.
ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΣΤΟ ΛΑΚΟ ΠΟΥ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΣΚΑΨΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ.
Όμως, αυτή η συνέχιση της νομιμοποίησης της Μοναρχίας (της εκλόγιμης) στην εξουσία, η οποία συντελείται κάθε τόσο με τις εκλογές, αποτελεί και την “Αχίλλειο πτέρνα” της (εκλόγιμης) Μοναρχίας, καθώς, ΑΝ ο εκλεγμένος (από εκλογές) “Πρωθυπουργός/Μονάρχης” (με την παντοδυναμία που έχει ήδη αποκτήσει ο θεσμός από τη σχετική Νόμοθεσία) αποφασίσει να καταργήσει το καθεστώς της Μοναρχίας, το μπορεί!Δηλαδή, ο μεγάλος κίνδυνος που διατρέχει το καθεστώς της εκλόγιμης Μοναρχίας, βρίσκεται ακριβώς στην παντοδυναμία του θεσμού τού πρωθυπουργού, που έχει καταστεί Μονάρχης, αφού αυτός έχει τη νομιμοποίηση να μπορεί να αποφασίζει και να διατάσσει, ώστε να γίνεται, οτιδήποτε αυτός θέλει.
Και τίθεται το ερώτημα:
Είναι δυνατόν, το σύστημα της (εκλόγιμης) Μοναρχίας να “γεννήσει” κάποιο πρόσωπο που θα θελήσει να ανατρέψει αυτό το σύστημα που το γέννησε και του προσφέρει τόση δύναμη; Η απάντηση, έρχεται μάλλον αυθόρμητα: Όχι, δεν είναι δυνατόν!
Εκείνο, όμως, που είναι δυνατόν, είναι να βρεθεί ένα πρόσωπο, που με έναν απροσδιόριστο και απρόβλεπτο τρόπο, θα αποκτήσει (έξω από τα πολιτικά δρώμενα) τόσο μεγάλη δημοτικότητα και πολιτική αποδοχή, που θα είναι ικανή να το καταστήσει πρωθυπουργό, μέσα από τις προβλεπόμενες νόμιμες διαδικασίες. Και το πρόσωπο αυτό, υπάρχει!
Είναι η γιατρός (και χαροκαμένη μάνα) Μαρία Καρυστιανού, που έχει κατακτήσει την Ελληνική κοινωνία με την απαράμιλλη αξιοπρέπειά της, το απύθμενο θάρρος της και την αλύγιστη βούληση της να καθήσει στο σκαμνί τους υπαίτιους του πολυεπίπεδου εγκλήματος των Τεμπών με τις 57 τραγικά αδικοχαμένες ψυχές.
Η κυβερνητική πρακτική που στήθηκε , ασκήθηκε, για τη χυδαία συγκάλυψη των στοιχείων του εγκλήματος και των υπευθύνων, αλλά και η αποκάλυψη πως η Δικαιοσύνη στο κομματικό προσωπικό αποδίδεται, ουσιαστικά, από τον αρχηγό του κόμματος και όχι από τον δικαστή (με άλλα λόγια , δεν υπάρχει στη Χώρα Ισονομία, άρα και Δικαιοσύνη) είναι λόγοι ικανοί να ωθήσουν τη Μαρία Καρυστιανού (εφ’ όσον διαπιστώσει πως το μπορεί) να επιδιώξει να γίνει Πρωθυπουργός/Μονάρχης, ώστε να επιβάλλει την απόδοση Δικαιοσύνης.
Είναι ο μόνος δρόμος για να τηρήσει την υπόσχεση της στην αδικοχαμένη κόρη της. Και ο δρόμος αυτός συμπίπτει με τον μόνο δρόμο από τον οποίο η Ελληνική κοινωνία μπορεί να απελευθερωθεί από την υποδούλωση της στον δυνάστη της, την (εκλόγιμη) Μοναρχία που ευθύνεται για όλα τα δεινά που βασανίζουν σωρευτικά την κοινωνία μας και να ανοίξει μία νέα σελίδα στην πορεία της Ελλάδας στο μέλλον που της αξίζει.
Μία μόνο προϋπόθεση χρειάζεται: Να ξεκαθαρίσει (η ΜΚ) με την αρχική πολιτική της δήλωση, πως δεν ανεβαίνει στην πολιτική σκηνή σαν ένας ακόμη Ιζνογκούντ που θέλει να γίνει Βεζύρης στη θέση του Βεζύρη, αλλά ανεβαίνει για να απελεθερώσει από τα μπουντρούμια της ανυπαρξίας της τη Δημοκρατία, για να λάμψει πάλι ως άστρο καθοδήγησης, προς την Ελευθερία του κόσμου.
Και αυτό θα γίνει, γιατί δίπλα στη Μαρία Καρυστιανού (αν ακούσει το χρέος της προς την Ιστορία και την Ελλάδα) θα τρέξει να συστρατευθεί η αφρόκρεμα της Ελληνικής κοινωνίας (καλλιτέχνες, επιστήμονες, επιχειρηματίες, κλπ) που αποστρέφονται το βρωμερό καθεστώς και δεν έχουν καμία σχέση μαζί του.
Η “εκλόγιμη Μοναρχία” που (καθ’ όλη τη “μεταπολίτευση”) κυβερνά τη Χώρα υπό τον μανδύα Δημοκρατίας, για να τη λεηλατεί νόμιμα και ατιμώρητα, καταστρέφοντας την, έχει ήδη σκάψει, μόνη της, το λάκκο του τάφου της.Μένει μόνο ένα σκούντημα, για να πέσει μέσα… Kι αυτό, μπορεί να το δώσει, με μία απόφασή της, η Μαρία Καρυστιανού… Θα το κάνει;
