Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
19-20/7/25
γράφει: ο Γιάννης Πανούσης
Volveremos[θα επιστρέψουμε] Ο ένας παίρνει το κουλούρικι ό άλλος την τρύπα του. Αυτό θα πει δημοκρατία Μαγιακόφσκι[Ήρ.Πέππα, Καλχαίνονρας τις μέρες]
Μπορεί να προκύψουν ‘ανάποδες πολιτικές γραμμές’, δηλαδή οι μηχανισμοί να πηγαίνουν συνειδητά κόντρα στους καιρούς,λες και οι ηγέτες των κομμάτων είναι πράγματι ‘αόμματοι’ ή τυφλωμένοι και οι οπαδοί αρέσκονται στο να κοιτάζουν προς το ‘ ελπιδοφόρο πουθενά; Μπορεί να συνυπάρχουν στο μυαλό και στην πρακτική των στελεχών τρεις διαφορετικοί νόμοι:ο προσωπικός,ο πραγματικός και ο κομματικός,οι οποίοι λειτουργούν προς διαφορετική ή και αντίθετη κατεύθυνση[και αλληλομπλοκάρονται];
Μπορεί να έχουμε διανοούμενους οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η Ιστορία δεν αποτελείται από γεγονότα,αλλά ,ως ego-histoire,μόνον ερμηνείες βολικές στους ίδιους και στ’αφεντικά τους επιτρέπονται;
Μπορεί να κυκλοφορούν [τόσο!] αφελείς πολίτες που να πιστεύουν ότι ο κομφορμισμός είναι ένα σύμπτωμα ‘εκβιαζόμενης μεταπολιτευτικής κανονικότητας’[Γ.Βούλγαρης],ενώ η ανομία και ‘ η καλή βία’ αποτελούν μέρος μιάς αναγκαίας επαναστατικής επιτρεπτικότητας;
Κι όμως Άπαντες μετεωρίζονται θεωρητικοδογματικά χωρίς να πέφτουν ή να τους ‘ρίχνουν’,άπαντες εικάζουν κατά το δοκούν για το ποιά είναι η ‘αλήθεια’ χωρίς να δίνουν λογαριασμό για τις σπέκουλές τους,άπαντες αυτοπραγματώνονται μέσω ακραίου δικαιωματισμού χωρίς να φοβούνται επιπτώσεις,άπαντες θεωρούν τις απόψεις τους μη-διαπραγματεύσιμες και τα αιτήματά τους a priori ‘δίκαια’ [αφού τα διεκδικούν ‘αυτοί’], άπαντες προτιμούν τους μύθους[ακόμα και τα παραμύθια της ιδεολογικής παραμυθίας] από τον καθρέφτη της πραγματικότητας,άπαντες ορκίζονται στην αγιότητά τους[των ηττημένων;] και στη δαιμονικότητα των ‘άλλων’[συνήθως των νικητών]χωρίς να κάνουν ειλικρινή [αυτο]κριτική.
Κι όμωςΟυδείς μεταμελείται [έστω προσχηματικά] για τα λάθη του,ουδείς θέτει σε διακινδύνευση τα ‘κεχτημένα του’[συνήθως διαμορφωθέντα από πελατειακές σχέσεις]για να πετύχει η λα’ι’κή συσπείρωση,ουδείς εγκαταλείπει το καταφύγιο της προσωπικής του ασφάλειας υπέρ του δημοσίου συμφέροντος.
Κι όμως όλοι αυτοί[ένθεν/κακείθεν] μας ειδοποιούν[απειλούν;] πως ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ,ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΝ για να συνεχίσουν να μας διδάσκουν[sic]τις έννοιες της ελευθερίας , της δικαιοσύνης και της κοινωνικής αλληλεγγύης.
Δεν είναι όμως δικό τους το φταίξιμοΗ κύρια ευθύνη ανήκει στους παρακοιμώμενους,τους αυλοκόλακες,τους λαμογιοκόρακες και τους λοιπούς αφελείς που εξακολουθούν να γοητεύονται[να παρασύρονται;] από την κερδώα δημαγωγία
Υ.Γ.: Αυτή η Αριστερά ‘του άλλοτε,του κάποτε’[Ευάγγ.Σακέλλιος] πότε θα τολμήσει να μιλήσει;
