11/6/2025
- Ἔψαχνα τή φωτογραφία πού θά ἐξέφραζε τήν πραότητα τοῦ προσώπου καί τήν ἐξαιρετική φιγούρα του, τήν ἀγάπη του γιά τήν ὄμορφη σύντροφό του Μαρία, τίς ἐτήσιες ἐκδρομές στό Ἀμφιαράειο μέ τους φοιτητές, τό πόσο ξεχωριστός ἦταν.
Τέταρτο ἔτος Ἰατρικῆς, ἡ σύμπνοια τῆς Μεταπολίτευσης ἔχει περάσει, διάγουμε τά πιό σκληρά μεταπολιτευτικά χρόνια μέ τή γενιά μας νά πρωτοστατεῖ στίς πρῶτες καταλήψεις κατά τοῦ νόμου 815 (ἄν ξέραμε ποιούς ὑπερασπιζόμαστε…).
Στήν συντηρητική Ἰατρική Σχολή σχεδόν ὅλοι οἱ καθηγητές ἦσαν γιά ἐμᾶς χουντικοί μέχρις ἀποδείξεως τοῦ ἐναντίου.
Τότε, γνωρίζουμε τόν ἀπό τό 1968 καθηγητή της Α΄ Προπαιδευτικῆς Κλινικῆς καί Εἰδικῆς Νοσολογίας στό Λαϊκό Νοσοκομεῖο Γεώργιο Δαΐκο (1918-2025), τόν ἀντίποδα ὄσων καθηγητῶν εἴχαμε γνωρίσει, ἐξαιρουμένου τοῦ Δημήτρη Τριχόπουλου.
Ἕναν βαθειά εὐγενικό, τρυφερό, εὐσεβή καί ἀντιαυταρχικό ἄνθρωπο, πού θυμόταν τόν καθένα μας μέ τό ὄνομά του, πού εἶχε καταφέρει νά φτιάξει μιά άξιοζήλευτη «σχολή» νέων λοιμωξιολόγων, ἕνα ἐρευνητικό Μικροβιολογικό Ἐργαστήριο καί τά πρωτοποριακά ὀπτικοακουστικά ἐργαστήρια ΟΠΤΑΚ (ὑπεύθυνος ὁ ἐξαίρετος Γεώργιος Παπαζάχος), ὅσα μάθαμε στά ὁποῖα βοήθησαν ἀφάνταστα στήν καριέρρα καί τή ζωή μας.
Τόν θυμᾶμαι νά σιγομουρμουρίζει μέ τή χαρακτηριστική φωνή του «…κάποιοι μέ κατηγοροῦν πώς συνεργάζομαι μέ τήν Eli Lilly…», ποῦ νἅξερε…
Θά ἦταν ἤδη 90 ἐτῶν ὅταν εἶχα τήν τύχη νά ταξιδέψουμε σέ διπλανές θέσεις γιά κάποιο συνέδριο. Προσηνής, γλυκύτατος, πάντα μέ νοιάξιμο γιά τήν πορεία τοῦ ἄλλου.
Καληνύχτα, εὐλογημένε Κύριε Δαΐκο ἡ Μαρία σᾶς περιμένει, εὐτυχής πού σᾶς γνώρισα!
Βάντα Ζαχαριάδου
* Ο Κωνσταντίνος Γουργουλιάνης είναι διευθυντής της Πνευμονολογικής κλινικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
