4/5/2025
Σημειώνει: ο Πέτρος Ιωάννου*
Αυτή η Κυριακή – γιορτή , Κυριακή των Μυροφόρων, έχει χαραχθεί βαθιά στο είναι μου απ’ τα Λυκειακά μου χρόνια. Είχε έρθει στα χέρια μου ένα περιοδικό που το προωθούσαν στα σχολεία “νέα γενιά” και τα μάτια μου έπεσαν πάνω σ’ αυτό το άρθρο σε αυτή την εικόνα.
Σήμερα δεν γιορτάζουν μόνον οι γυναίκες που τόλμησαν να παρακάμψουν την τρομοκρατία των ημερών εκείνων αλλά κι ο Ιωσήφ ο Αριμαθαίας στρατιωτικός μάλλον κι ο βουλευτής Νικόδημος από τον 2ο κύκλο μαθητών του Χριστού που πρωταγωνίστησαν στην αποκαθήλωση και ενταφιασμό του σώματος Του.
Τις αποκυλίσει, ποιά από μας θα σπρώξει την ογκώδη πέτρα που έφραζε τον λαξευτό τάφο του Χριστού λέγαν καθ’ οδόν…
Και να, καθώς πλησίαζαν διαπίστωσαν πως η ασήκωτη βραχώδης “θύρα” είχε μετακινηθεί και η λαλιά του Αγγέλου, τις διαβεβαίωνε : “Ουκ έστιν ώδε”. Ο Κύριος που γυρεύετε να τιμήσετε δεν είναι εδώ, παρά μόνον τα νεκρικά σουδάρια (οι “επίδεσμοι” που τον είχαν τυλίξει). Το θαύμα είχε συντελεστεί.
Προσδοκούσαν στο θαύμα οι γυναίκες ; Μάλλον όχι. Πάντως βάδιζαν προς το μνημείο, προς τον στόχο και το θαύμα έγινε, ήταν γεγονός.
Σήμερα αφήνουμε περιθώριο στο ανοίκειο στο παράξενο, στο παράλογο, στο θαύμα; Μάλλον όχι. Γατζωμένοι στη λογική αγνοούμε την υπέρβαση το υπερβατό και τα φτερά της πίστης της εμπιστοσύνης δεν μας βοηθούν καθόλου στα καλντερίμια της ζωής, της λογικής.
Το Περιθώριο στο θαύμα amigos το χρωστάμε στους εαυτούς μας. Μήπως η ζωή αυτή καθ’ αυτή, από μόνη της, δεν είναι ένα θαύμα;
Πολλές φορές “καιγόμαστε” για όσα μας συμβαίνουν. Σας διαβεβαιώ εκ πείρας πώς όσες φορές είπα Θεέ μου εγώ δεν μπορώ, κάντο εσύ, γινόταν άμεσα, στα επόμενα μόλις λεπτά…
Καλή Κυριακή, καλή εβδομάδα, Καλή μας ημέρα.
* Ο Πέτρος Ιωάννου είναι διαχειριστής της ιστοσελίδας
