2/4/2025
σημειώνει: ο Παντελής Σαββίδης
- Βλέπω με ανησυχία τα φαινόμενα ατομικής βίας τα οποία εκμεταλλεύεται, επιτήδεια, το σύστημα και έγραψα ένα κείμενο το οποίο θα δημοσιευτεί το Σάββατο στο pontosnews.
Βασίστηκα στο βιβλίο του Λουίτζι Φεραγιόλι με τίτλο Βία και Πολιτική την πρώτη έκδοση του οποίου (1985) έχω ακόμη.
Ο Φεραγιόλι διακρίνει τρείς μορφές βίας. Την Γιακοβίνικη η οποία χρησιμοποιεί την βία ως μέσο για την επίτευξη του τελικού στόχου κατάληψης της εξουσίας, την ηθικοτελολογική που υπαγορεύει στους αποδέκτες της να ασκήσουν την βία ως καθήκον του επαναστάτη και την ατομική βία, χωρίς στόχο και σκοπό, την βία που παρακολουθούμε μετά το 1980 και στην Ελλάδα.
Αυτήν την βία μικρών φραξιών την οποία εκμεταλεύεται το σύστημα για να ρίξει σε ακόμη μεγαλύτερη κατάθλιψη την κοινωνία.
Καταλήγω ως εξής:
Η επιδίωξη της αλήθειας στο μείζον γεγονός που αμφισβήτησε την πολιτική κυριαρχία της σημερινής κυβέρνησης, η Τραγωδία των Τεμπών, χάθηκε στις μεταφράσεις των ειδικών.
Οι μεν τάχθηκαν με τους συγγενείς και την αγωνία τους να αναδειχθεί η αλήθεια σε κάτι που σημάδεψε και θα καθορίσει από εδώ και πέρα τη ζωή τους, οι δε, εθελούσιοι κρατικοί υπάλληλοι πήραν θέση στην σκοτεινή δομή ενός κράτους με καφκικά χαρακτηριστικά.
“Η τελευταία μορφή βίας στην οποία αναφερθήκαμε, η χωρίς στόχο ατομική βία που οδηγεί ορισμένες μορφές και σε φαινόμενα τρομοκρατίας βολεύει το καθεστώς.
Οι προπαγανδιστές του εκμεταλλεύονται την απολίτικη συμπεριφορά μικρών ομάδων και γενικεύουν ένα φαινόμενο με ελάχιστη επιρροή στην κοινωνία.
Και έτσι ο στόχος επιτυγχάνεται.
Το τραγικό είναι ότι ιδεολογικοί διαχειριστές, εκ μέρους του καθεστώτος, των απολίτικων αυτών ενεργειών μικρών φραξιών, είναι πρώην αριστεροί. Και αυτό δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση στην κοινωνία η οποία δεν έχει που να πιαστεί.
Έχει περιπέσει σε μια μαζική κατάθλιψη από τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει.
Αυτή η κοινωνική πίεση κάπου θα εκδηλωθεί.
Οι ευφυείς υπηρέτες του συστήματος θα πρέπει να αναζητήσουν βαλβίδες εκτόνωσης.
Ο σημερινός μονοκομματισμός που φαινομενικά βολεύει το σύστημα μπορεί να αποβεί μοιραίος. Αλλά κανείς από τους περισπούδαστους ινστρούχτορες του καθεστώτος δεν το διακρίνει. Και αν το διακρίνει δεν το επισημαίνει.
Ίσως, η οικονομική συνιστώσα του συστήματος εξουσίας που οσμίζεται ευκολότερα τις επερχόμενες αλλαγές το αντιληφθεί.”
Αυτά… Καληνύχτα σας
