Γράφει: ο Πέτρος Ιωάννου*
«Ο χειρότερος αναλφάβητος είναι ο πολιτικά αναλφάβητος.
Δεν ακούει, δεν βλέπει τίποτε, δεν συμμετέχει στην πολιτική ζωή.
Μοιάζει σαν να μην γνωρίζει ότι το κόστος ζωής, η τιμή των φασολιών, του αλευριού, του
ενοικίου, των φαρμάκων, εξαρτάται από πολιτικές αποφάσεις.
Ακόμα χειρότερα περηφανεύεται για την πολιτική του άγνοια, φουσκώνει το στήθος και δηλώνει πως…. μισεί την πολιτική.
Δεν γνωρίζει, ο «ηλίθιος», πως εξαιτίας της αποχής του από την πολιτική υπάρχει: η πορνεία, το εγκαταλελειμμένο παιδί, ο ληστής και ακόμα χειρότερα, οι διεφθαρμένοι κυβερνήτες, οι «λακέδες» διεθνών εταιρειών που μας εκμεταλλεύονται». (ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ)
Προ 65ετίας (1956), μια έρευνα έδειχνε ότι 2 εκατομμύρια Έλληνες δεν ξέραν να βάλουν την υπογραφή τους. Για κείνη την εποχή μετά από πόλεμο, 3πλή κατοχή, εμφύλιο τα σχολεία υπολειτουργούσαν. Καθόλου παράδοξο. Κείνο τον καιρό προείχε η επιβίωση. Θυμάμαι τη μακαρίτισσα τη μάννα μου να βάζει με δυσκολία την υπογραφή της (πήγε έως την Γ’ Δημοτικού. Θαύμα είναι που επέζησε από δολοφονικά χτυπήματα στον εμφύλιο). Στα γεράματα έμαθε μέσα απ΄ τις προσευχές να συλλαβίζει με κάποια ταχύτητα. Νέες έρευνες δεν θα γυρέψω γιατί στην Ελλάδα των μεταπτυχιακών, διδακτορικών κι άλλων γλωσσών δεν υφίσταται πρόβλημα. Υπάρχει όμως άλλο πρόβλημα και χειρότερο με τους πολιτικά αναλφάβητους!
Κάθε χειμώνα και καλοκαίρι γινόμαστε μάρτυρες από σκηνές απείρου κάλλους έως εγκληματικές καταστάσεις κι απορούμε γιατί άραγε συμβαίνουν όλα αυτά.
Τις πταίει; Μα οι αρμόδιοι! Έτσι είναι άραγε;
«Πάνω που έχεις πιστέψει πως ξύνουμε τον πάτο του βαρελιού, έρχεται και κάτι καινούριο να μας υπενθυμίσει πως η κατρακύλα δεν έχει τέλος.
Όσοι έζησαν τις φωτιές στην Εύβοια, ζούν από τύχη. Από τύχη οι περισσότεροι, δεν χρειαστήκαμε νοσηλεία, ΜΕΘ, εν μέσω πανδημίας. Από τύχη δεν βρεθήκαμε στο Μάτι. Από τύχη δεν έχει πλημμυρίσει το σπίτι μας. Από τύχη δεν περάσαμε και γλιτώσαμε από τους χιονισμένους δρόμους. Υπάρχει θυμός, απορία. Τι πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος που πληρώνει φόρους, δίχως αντίκρυσμα; Τι οδηγίες να εφαρμόσει; Τίποτα! Απλά νάναι τυχερός!
Μην περιμένουμε τίποτε. Μόνοι μας είμαστε, μόνοι μας θα παραμείνουμε. Εθελοτυφλούμε αν πιστεύουμε πως, υπάρχει κρατική μέριμνα για τους Έλληνες πολίτες.
Όλη αυτή η υπερφορολόγηση, η ακρίβεια, τα «χαράτσια» πού πάνε; Συντηρούν το μεγάλο κράτος; Όσο ο κόσμος αναγκάζεται να πληρώνει, να συντηρεί ένα μη αξιοκρατικό κράτος, τόσο ανίκανους ανθρώπους θα έχουμε σε καίριες επιτελικές θέσεις. Ξύνουμε τον πάτο του βαρελιού ή θα κάνουμε τρύπα γι’ ακόμη ποιό κάτω πορεία;» (Γεράσιμος Μανωλίδης/ Sportime)
Δικαιολογημένος ο θυμός του αλλά στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ο Θ. Λάλας έγραψε: «το δωμάτιο της εξουσίας είναι πάντα ίδιο, οι ένοικοι αλλάζουν». Και η πολιτική; Ίδια φαίνεται (ο Συριζα ήδη ξέχασε το Μάτι).
Έχει σχέση η σημερινή «Δημοκρατία» με κείνη της αρχαίας Αθήνας. Και για να μην μου πείτε πως πήγα μακριά, θα σας πάω 200 χρόνια πίσω. Στην κατεχόμενη απ’ τους Τούρκους Ελλάδα των «Ελλήνων οι κοινότητες» δούλευαν μια χαρά. Λόγου χάριν η σφραγίδα μία ήταν αλλά δεν την κατείχε ένας. Ήταν τετραμερής και στους 4 της τοπικής εξουσίας ανήκε από ένα κομμάτι. Για να μπεί η σφραγίδα έπρεπε να ομονοήσουν και οι 4 παρακαλώ (Γιώργος Κοντογιώργης). Αυτοί οι αυτοδιοικητικοί θεσμοί καταργήθηκαν μετά από 2.300 χρόνια απ’ τους Βαυαρούς ως επικίνδυνοι για τους άξεστους Έλληνες.
Καμαρώνουμε για το σύνταγμά μας αλλά υπερβάλλουμε όπως πάντα. Προβλέπεται, υπάρχει σοβαρός έλεγχος στην εξουσία κι από ποιους; Απ’ το δικαστικό σώμα… Μα την ηγεσία τους την διορίζει η εκάστη κυβέρνηση. Άρα… Υπάρχει διαχωρισμός στις 3 εξουσίες; Οι μισοί σχεδόν βουλευτές είναι και υπουργοί! Η «4η» εξουσία ο τύπος ελέγχει σοβαρά την εξουσία;
Υπάρχει πρόβλεψη ανάκλησης του κυβερνώντος κόμματος από την εξουσία;
Αξιοκρατία θέλουμε αλλά αποφασίσαμε να καταργήσουμε το ρουσφέτι; το φακελάκι βρε αδερφέ. Ρισκάροντας τη ζωή του ασθενούς μας; Ο οπαδός αποσκοπεί από μικρά οφέλη έως διορισμό στο Δημόσιο! ή κάπου αλλού… Το μεγαλύτερο ψάρι δεν θα διεκδικήσει καρέκλα στα γρανάζια της εξουσίας; Με ποια εχέγγυα για τον πολίτη;
Ας θυμηθούμε την ψεύτικη ευμάρεια, το χρηματιστήριο; Πιστεύει κανείς πως η τελευταία φάση είναι αθώα; Κάποιοι δεν ήξεραν κάτι εκ των ένδον; Έψαξε αυτεπάγγελτα η Δικαιοσύνη το θέμα; Τα ίδια τα θύματα έριξαν τόσα ποσά και δεν είχαν ρευστό να κινηθούν κατά αγνώστων; Εύκολα μεταθέτουμε τις ευθύνες μας σ’ άλλους για να κρύψουμε τις δικές μας.
Γιατί στις κερδοφόρες επιχειρήσεις μας δεν είμαστε οικονομικά αναλφάβητοι και ενώπιον της κάλπης, καλπάζουμε πολιτικώς αναλφάβητοι; Πόσους άνδρες και πόσες γυναίκες βρίσκουμε στην πολιτική κονίστρα; Ελάχιστες μόνο γυναίκες με δεδομένο ότι οι γυναίκες είναι 52%+. Όταν βγαίνει μια κυρία βαριεστημένη απ΄ το εκλογικό κέντρο και λέει στο σύζυγο: «για περιφέρεια ψήφισα για πλάκα» είμαι βέβαιος πως το ίδιο έκανε και στις άλλες κάλπες. Έτσι εχόντων των πραγμάτων γιατί να ελπίζουμε κάτι άλλο απ΄τα κόμματα; Τα Ελληνικά κόμματα, κατά Ζολώτα είναι σαν μια σταγόνα νερό (ίδια) αφού κουβαλούν, συγκεντρώνουν ίδια ελαττώματα των Ελλήνων.
Αν κοιτάξουμε φίλες –οι το “μαύρο κουτί” της κοινωνίας μας, θα διαπιστώσουμε πως νοσούμε βαριά και δύσκολα θ’ αντιστραφεί η κατάσταση. Λέμε…«μακάρι», το ρίχνουμε στις ευχές, στην τύχη. Έτσι όμως, δεν γίνεται δουλειά. Αντιθέτως διαιωνίζεται 200 χρόνια ο πολιτικός – κοινωνικός αναλφαβητισμός.
Ο Πέτρος Ιωάννου είναι απόμαχος της εκπαίδευσης.
