25/1/2025
Aσκητής ιεράρχης που μόνο να δίνει ήξερε. Να δίνει προς όλους αδιακρίτως, πιστούς «άπιστους», άλλων δογμάτων, μουσουλμάνους…Που αγκάλιαζε τον ανθρώπινο πόνο.Που τον άκουγες να σου μιλάει και η πραότητά του ηρεμούσε τα πάντα γύρω σου και εντός σου.
Που η λογιοσύνη του και η βαθιά ακαδημαϊκή του γνώση ποτέ δεν επαιρόταν και δεν κραύγαζε με μεγαλοστομίες αυτός ένας επίσκοπος – διανοητής με διεθνή απήχηση και έχοντας τον σεβασμό όλων.Ενωτικός. Μιλούσε απλά και ησυχαστικά, έτσι ήταν η μιλιά του όπως και τα ενδύματά του χωρίς χρυσά, πετράδια και μαλάματα.
Αποσβολωμένος τον άκουσα πρώτη φορά θυμάμαι ήταν ασπρόμαυρη τηλεόραση και ήμουν μικρός μαθητής με κάτι ελληνικά τόσο γεμάτα μουσική και αρθρωμένα με τέτοια καταλλαγή και λεπτότητα που ένιωθες πως είχε έρθει από άλλο σύμπαν και από κάτω έγραφε τον παράξενο για τα αυτιά μου τότε, τίτλο «επίσκοπος Ανδρούσης».
Έκτοτε ακολούθησε η λαμπρή πορεία που όλοι γνωρίσαμε και ακούσαμε.«Όταν αισθάνεσαι τον πλησίον μόνο μέσα στα εθνικά όρια, σημαίνει ότι αρνείσαι και χάνεις την παγκοσμιότητα και καθολικότητα της Εκκλησίας» έλεγε ο ίδιος χαρακτηριστικά.
«Άνθρωπος των πολλών πατρίδων. Ασφαλώς, δεν πρόκειται για τον χαρακτηρισμό ενός ανθρώπου απάτριδος ή γυρολόγου. Ο Αναστάσιος έκανε πατρίδα του κάθε χώρα, κάθε τόπο, όπου διακόνησε. Κι αυτό, διότι η διακονία του έγινε με πίστη, με χαρά και με πάθος»
Αιωνία η μνήμη σου Παππούλη μου. Την ευχή σου να έχουμε!
