γράφει: ο Βασίλης Λάμπογλου
14 Ιανουαρίου 1975, ήταν που αντάμωσε ότι του άξιζε -με καθυστέρηση 30 χρονων-ο περιώνυμος δωσίλογος δημοσιογράφος, πολιτικός και στρατιωτικός Ξενοφών Γιοσμάς(“φον” Γιοσμάς, φωτό 1).
Πρόσφυγας από το Κιρκαγάτς της Μικράς Ασίας. Το 1937, συμμετείχε στην οργάνωση της Φάλαγγας της ΕΟΝ (Εθνική Οργάνωση Νεολαίας) του Μεταξά. Ως πρωτοπαλίκαρο του Πούλου στη Μακεδονία το 1943, σε συνεργασία με την ναζιστική Μυστική Αστυνομία Στρατού (Geheime Feldpolizei, GFP), οργάνωσε τις “Αντικομμουνιστικές Ομάδες Ασφαλείας” και σε αγαστη συνεργασία με τους κατακτητές συνεισφερε στην εξόντωση αντιστασιακών της περιοχής.
Στέλεχος ηγετικό των ΕΕΕ (Εθνικός Ελληνικός Στρατός),των χαλυβδοκρανων που έβαλαν τη φωτια συν εβραϊκή συνοικία του Κάμπελ στη Θεσσαλονίκη .Με την απελευθέρωση -όπου έφυγε με τη στολή Γερμανού Ανθυπολοχαγου(φωτό 2) – κατέφυγε στη Βιέννη με την υπόλοιπη Γερμανόφιλη κυβέρνηση Τσιριμώκου και με άλλους 2.000 Έλληνες φιλογερμανους.
Τον Νοέμβριο του 1945, καταδικάστηκε από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων ερήμην σε θάνατο ως συνεργάτης των Γερμανών. Το 1947, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνελήφθη και καταδικάστηκε και σε έναν επιπλέον χρόνο κάθειρξη και σε ισόβια στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, για συνεργασία με τη ναζιστική Μυστική Αστυνομία Στρατού.
Τον Απρίλη του 1950 και ενώ μαινόταν ο διωγμός των κομμουνιστών που κατέληγαν σε φυλακές και εξορίες, ο βασιλιάς Παύλος Γλύξμπουργκ του απένειμε χάρη, μετατρέποντας τη θανατική ποινή σε πρόσκαιρα δεσμά 20 ετών. Και βέβαια λίγο μετά (Νοέμβρης 1950) ,το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων(αυτό που έκρινε ενοχους 22 μολις δοσίλογους) αποφάσισε τη συγχώνευση των έως τότε ποινών που του είχαν επιβληθεί και τελικά ο Γιοσμάς αφέθηκε ελεύθερος στις 8 Ιουνίου 1952, έχοντας μείνει στη φυλακή για συνολικά πέντε χρόνια! Και φυσικά αποκαταστάθηκε…
Το 1953, επί κυβέρνησης Παπάγου, διορίστηκε, από τη Νομαρχία Θεσσαλονίκης, πρόεδρος της σχολικής εφορείας του 24ου Δημοτικού Σχολείου Τούμπας, όπου υπηρέτησε για 8 χρόνια.
Το 1957, προσλήφθηκε ως αντιπρόσωπος για τις συνομιλίες με τις κρατικές αρχές, από τον “Οικοδομικό Συνεταιρισμό Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος”, ο οποίος δέχονταν ως συνεταίρους μόνο όσους πολέμησαν κατά του ΕΑΜ στην Κατοχή. Η παραχώρηση οικοπέδων και οικοδομικών αδειών στον συνεταιρισμό πέρναγε μόνο από την επίδειξη “εθνικοφροσύνης” των μελών του στη κατοχή.
Το 1960, συγκεντρώνοντας παλιούς συμπολεμιστές δωσίλογους και φιλοναζιστές , ίδρυσε τον “Σύνδεσμο Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος” με σκοπό την αναγνώριση και ενίσχυση όσων συμμετείχαν στον “αντικομμουνιστικό αγώνα” την περίοδο της ναζιστικής κατοχής. Ο ίδιος φρόντισε για την ιδεολογική διαφώτιση των μελών καθώς και την προπαρασκευή της μετανάστευσης μελών του Συνδέσμου στην Δυτική Γερμανία, την οποία επισκεπτόταν τακτικά, όντας καλός γνώστης της Γερμανικής γλώσσας.
Έμβλημα του συνδέσμου ήταν ο Γερμανικός Σιδηρούς Σταυρός.Το ίδιο έμβλημα έφερε και η εφημερίδα που εξέδιδε ο Γιοσμάς. Ο Γιοσμάς διατηρούσε καλές σχέσεις με την ασφάλεια της Θεσσαλονίκης και τους τοπικους βουλευτες της ΕΡΕ του “εθνάρχη” Καραμανλή. Και αυτό του επέτρεπε,τα μέλη του συνδέσμου να προμηθεύονταν ταυτότητες που τους εξασφάλιζαν προνομιακή μεταχείριση και συμμετείχαν, με περιβραχιόνια, ως βοηθητική ομάδα τραμπούκων στις αστυνομικές επιχειρήσεις ενάντια στις εργατικές κινητοποιήσεις αλλά και σε άλλες εκδηλώσεις όπως η επίσκεψη ΝτεΓκωλ στη Θεσσαλονίκη το 1963.
22 Μαίου 1963 στην δολοφονική επίθεση στον βουλευτή της ΕΔΑ Γ.Λαμπράκη από τον Σπύρο Γκοτζαμάνη και τον Μανώλη Εμμανουηλίδη ο “φον” Γιοσμάς είχε πρωταγωνιστικό ρόλο (ο Γκοτζαμάνης ήταν μέλος του Συνδέσμου). Ο Γιοσμάς κατηγορήθηκε για ηθική αυτουργία εκ προθέσεως στη δολοφονία του Λαμπράκη και επικίνδυνη σωματική βλάβη εις βάρος του βουλευτή Τσαρουχά.
Προφυλακίστηκε 16 Ιουλίου 1963 με εντολή του ανακριτή Χρήστου Σαρτζετάκη. Δικηγόρος του ήταν ο υπουργός Προεδρίας της ΕΡΕ του Καραμανλή ,Τάκος Μακρής. Ο ίδιος στη δίκη επικαλούνταν τον….πατριωτισμό και τις αντικομμουνιστικές πεποιθήσεις του χωρίς να παραλείψει να αναφερθεί στη συνεργασία του με τους ναζί: “Και αν συνεργάστηκα με τους Γερμανούς το έκανα για το καλό της πατρίδος… Τους Γερμανούς τους αγαπούσα και αυτοί με θεωρούσαν τον υπ’αριθμ. 1 τίμιον Έλληνα”.
Τελικά, καταδικάστηκε για..διατάραξη της κοινής ειρήνης με ποινή ενός έτους που είχε ήδη καλυφθεί από το διάστημα της προφυλάκισής του. Έτσι, αφέθηκε ξανά ελεύθερος. Πέθανε από εγκεφαλικό στις 14 Ιανουαρίου 1975, σε ηλικία 69 ετών.
(χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από τον ιστότοπο Praxis)
Ο γιος του ήταν υποψήφιος βουλευτής με το ΛΑΟΣ το 2007 στη Κομοτηνή και σε συνέντευξη του , καμαρώνει που ο πατέρας του ήθελε να του δώσει του όνομα Αδόλφος και δεν επέτρεψε ο παπάς.
Τέτοιας “πάστας” και προσφοράς ήταν όλοι αυτοί που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς στη κατοχή,μείναν ατιμώρητοι και τους επιβράβευσε το σύστημα που κυβέρνησε στη μεταπολεμική Ελλάδα και αποτελεί τους πολιτικούς προγόνους αυτού που σήμερα πρότεινε ο πρωθυπουργός για πρόεδρο της δημοκρατίας.
Κώστας Τασούλας , νέο κόσκινο και καμάρι
Το πολιτικό παιδί του Αβέρωφ, αυτού δηλαδή του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας που το 1982 και ενώ ψηφιζόταν στη Βουλή ο νόμος για την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, προκλητικά ζήτησε να αποχωρήσει από την αίθουσα το κόμμα του (παρέμεινε μόνο – απο επιλογή – ο Κανελλόπουλος).
Διαβάστε στις δύο φωτογραφίες (που τις πήρα από την φίλη Γωγώ Τέτου ) τη γνώμη του επερχόμενου πρώτου πολίτη της χώρας για τον Μπελογιάννη αλλά και το πολιτικό του ήθος απέναντι σε έναν πολίτη (στη δημαρχιακή του καριέρα).
Αλλά και ως πρόεδρος της Βουλής κρατούσε στο συρτάρι του την δικογραφία της Εισαγγελεως της Ευρωπαϊκής ένωσης για την σύμβαση 717, αρνούμενος να την παραδώσει στην εξεταστική επιτροπή.
Η θέση του προεδρου της δημοκρατίας,έχει καθαρά συμβολικό χαρακτήρα… Και δεν θα μπορούσε να επιλέξει ο πρωθυπουργός καταλληλότερο πρόσωπο από τον Κωνσταντίνο Τασούλα .
——————–
