Τα “μακεδονικά”, όπως τα αναγνώρισε ο Τσίπρας, ο Κοτζιάς κι ο Κ. Καραμανλής το 1977 σε σύνοδο στην Αθήνα, θα επιδιωχθεί να διδάσκονται σε πανεπιστήμια και οι δίγλωσσοι που αισθάνοται “μακεδόνες”. Κάποια στιγμή θα ζητήσουν την αναγνώρισή τους ως μειονότητα.
14/12/2024
σημειώνει: ο Παντελής Σαββίδης
Επισκέφθηκα κάπως καθυστερημένα, σήμερα, το Πανεπιστήμιο Μακεδονία όπου πραγματοποιήθηκε η ημερίδα για τη “μακεδονική” γλώσσα και απο το κλίμα που προσέλαβα κατέληξα σε ορισμένα συμπεράσματα.
Παρακολουθώ το σκοπιανό απο τη δεκαετία του 80 και με το παραμικρό αντιλαμβάνομαι που πάει.
Έχασα τα πιο ενδιαφέροντα της ημερίδας. Όπως μου είπαν, στην αρχή της εκδήλωσης πέρασε απο τον χώρο του πανεπιστημίου ο πρώην πρύτανης Αχιλλέας Ζαπράνης ο οποίος ενώ είχε μια συνομιλία με γνωστό καθηγητή στο ισόγειο του κτιρίου, εμφανίσθηκαν οι αντιεξουσιαστές, με συνθήματα εκδηλώθηκαν εναντίον του και ο πρώην πρύτανης αποχώρησε. Αυτά δεν τα πρόλαβα.
Δεν πρόλαβα, επίσης, την διαμαρτυρία ομάδας πολιτών στην οποία συμμετείχε και η κ. Γκατσούλη η οποία επι πολλά χρόνια έδινε μάχες στις Ηνωμένες Πολιτείες για την υπόθεση της Μακεδονίας.
Όταν πήγα εγώ τα πράγματα ήταν ήρεμα. Μπήκα στην αίθουσα και παρακολούθησα το μέρος της εκδήλωσης που αναφερόταν σε μαρτυρίες για τους “αιγαιάτες πρόσφυγες” απο παιδιά τους που έγραψαν με μυθιστορηματική ή άλλη μορφή τις εμπειρίες τους.
Όλες οι περιπτώσεις που άκουσα ήταν απο τον Εμφύλιο, μετά την ήττα των ανταρτών και την φυγή τους στα Σκόπια ή στην Αλβανία.
Δεν παρακολούθησα την τελευταία ενότητα που είχε ως αντικείμενο την απαγγελία ποιημάτων κλπ.
Το μέρος που παρακολούθησα δεν είχε να κάνει με κάποια επιστημονική προσέγγιση της γλώσσας της γειτονικής χώρας. Δεν ήταν, δηλαδή, επιστημονική ημερίδα. Περισσότερο ως εκδήλωση προβολής των απόψεων καθημερινών ανθρώπων και διανοουμένων των Σκοπίων έμοιαζε.
Στην ενότητα που παρακολούθησα το κλίμα ήταν συναισθματικά φορτισμένο, το αμφιθέατρο σχεδόν πλήρες και το κοινό συμμετείχε με ενθουσιασμό. Οι περισσότεροι ήρθαν απο κάπου, νοιώθουν μακεδόνες και βεβαίως θεωρούν πως η γλώσσα τους είναι η μακεδονική. (Επειδή είμαι νομοταγής πολίτης χρησιμοποιώ τους όρους όπως περιλαμβάνονται στη συμφωνία των Πρεσπών την οποία υπέγραψε η εκλεγμένη απο εσάς ελληνική κυβέρνηση. Τα δεν την ψηφίσαμε, αφήστε τα).
Στο διάλειμμα για φαγητό με όποιον διασταυρώθηκα είχε κάτι να μου πεί απο παλαιότερη συνάντησή μας κάπου (όπως σας είπα απο τη δεαετία του 80 παρακολουθώ και καλύπτω το θέμα) ενώ με κάποιους εξ αυτών έκανα και πηγαδάκια.
Εκείνο που διαπίστωσα είναι ότι μετά την Συμφωνία των Πρεσπών υπάρχει μια αναβίωση του μακεδονισμού. επιθυμούν όχι μονο αναγνώριση της γλώσσας τους αλλά και διδασκαλία της απο το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
Στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας υπάρχει ένας πυρήνας καθηγητών που βλέπει θετικά την υποστήριξη του μακεδονισμού και την διδασκαλία της γλώσσας απο το πανεπιστήμιο.
Διαπίστωσα, επίσης, πως επιθυμούν και επιδιώκουν την αναγνώρισή τους ως μειονότητας.
Μην εκπλαγείτε λοιπόν.
Τα “μακεδονικά”,όπως τα αναγνώρισε ο Τσίπρας και ο Κοτζιάς και το 1977 σε σύνοδο στην Αθήνα ο Κ Καραμανλής θα επιδιωχθεί να διδάσκονται σε πανεπιστήμια και οι δίγλωσοι που αισθάνται “μακεδόνες” θα ζητήσουν κάποια στιγμή την αναγνώρισή τους ως μειονότητας..
Έχουν ψάξει το θέμα και καθημερινοί άνθρωποι που είναι δύσκολο να γνωρίζουν νομικά ή διεθνές δίκαιο επικαλούνται διάφορες συμβάσεις τις οποίες υπέργαψε η Αθήνα και πρέπει να τις τηρήσει.
Αν η διδασκαλία της γλώσσας τους θα είναι αναπόφευκτη, προτείνω να διδάσκεται απο το Πανεπιστήμιο Αθηνών και η ελληνική κυβέρνηση να μεταφέρει τους ανθρώπους αυτούς στο λεκανοπέδιο, να τους φροντίσει να αποκτήσουν κατοικία να να αναζητήσουν εργασία. Τους αξίζει μια καλύτερη ζωή στην πρωτεύουσα.
Στο να κατέβουν όλοι στην Αθήνα για μια καλύτερη ποιοτικά ζωή θα βοηθήσει και η στήλη.
