σημειώνει: ο Γιάννης Πανούσης
Όταν έχουμε πεισθεί ότι ένα σύστημα δεν υιοθετεί πλέον δυνάμεις αυτο-διόρθωσης τί ακριβώς κάνουμε;
• Περιμένουμε το δυστύχημα, το ατύχημα ή τη μεγάλη περιπέτεια; Μα αυτή είναι ήδη εδώ.
• Πιστεύουμε στην αυτόματη επαναφορά στην «προτέρα κατάσταση» από ανωτέρα δύναμη (Θεία ή Ευρωπαϊκή); Μα κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει αν δεν κάνεις κι εσύ κάτι
• Απέχουμε μέχρι να βρουν λύση οι όποιοι εμπλεκόμενοι; Μα έτσι δυσκολεύουμε το έργο τους. Η πολιτική μας είχε πάθει κυκλοφοριακή συμφόρηση από τους πολλούς μονόδρομους προς τη μεγάλη λεωφόρο της ανάκαμψης.
Η (αδύναμη) Δημοκρατία που συγκρούεται με το (συγκεντρωτικό) Κράτος, η (αντιμεταρρυθμιστική) κοινωνία που αρνείται (ακόμα και τον δίκαιο) νόμο, τα δικαιώματα (του ανθρώπου) που απεχθάνονται τις υποχρεώσεις (του πολίτη), αρνείται ν΄ αρνηθεί. Ν΄αρνηθεί όχι βέβαια την ιδεολογία, την πίστη του, το υπερτροφικό Εγώ του, αλλά τα λάθη του.
Αρνούμαστε να αρνηθούμε τα λάθη μας.
