Γράφει: η Ειρήνη Μουμούρη*
Η Μάνα ορίζει αυτόν τον κόσμο με την αγάπη.
Το Μίσος ορίζει αυτόν τον κόσμο με τον χαμό.
Εμείς ανάμεσα τους ζούμε σαν τον ακροβάτη πάνω στο ακαριαίο του σχοινί!
Αλφαβητάρι Της Αγάπης – η Μάνα
Μάνα! Σε μαθαίνει από πρωτόγονο πλάσμα, που γεννιέσαι, σαν άνθρωπο να στέκεσαι και να μιλάς.
Αυτή, όμως πάντα πρωτόγονα και με αρχέγονο ένστικτο σε αγαπάει.
Μάνα! Είναι ένας μικρός Θεός για το παιδί και την μορφή της για εικόνισμα την έχει.
Σαν μπάσιμο σε παλιά εκκλησία είναι η αγκαλιά της ιερή και ήσυχη.
Το φιλί της σε σώζει από το κλάμα. Η ίδια γίνεται φιλί σε κάθε πληγή.
Το φιλί σου είναι η πληρωμή της.
Η μάνα καταλαβαίνει τα πάντα, συγχωρεί τα πάντα.
Εσύ όμως, όταν το φαί βγαίνει λειψό δεν θα το καταλάβεις,
Μόνο, που θα είναι πιο αλμυρό από τα κρυφά της δάκρυα.
Δάκρυα και μάνα είναι η μοίρα η πιο σκληρή!
Ξέρεις, ποιες μανάδες είναι για πάντα βουρκωμένες;
Η μάνα της ξενιτιάς, της αρρώστιας, του θανάτου.
Η ψυχή τους φοράει πάντα την μαύρη μπόλια, μπροστά στην άδεια σου καρέκλα!
Εσύ θα λυγίσεις πάνω στο θάνατο της. Γκρεμίζεσαι! «Ο άνθρωπος γερνάει την ημέρα που χάνει τη μητέρα του», είχε πει ο Πωλ Κλωντέλ. Ο θάνατος της είναι το μόνο, που δεν της συγχωράς! Στο όνειρο σου την περιμένεις, παιδί της για να ξανανιώσεις!
Πάντα η κάθε εποχή με τον πόλεμο της σπαθοκοπάει τα παιδιά της μα την μάνα ο φόβος δεν την σταματάει.
Αν της πεις, ότι σου σκεπάζουν τον ήλιο και την χαρά σου ευθύς θα ‘ρθει! Για τον δικό σου ουρανό τα βάζει, μαζί τους όσοι κι΄ αν είναι, όποιοι κι’ αν είναι.
Μανάδες! Για εμάς κρατάνε τον ουρανό, χωρίς να λυγίζουν από το βάρος του.
Μάνα στέκεται απέναντι στο Μίσος από την γέννα ματωμένη. Βρίσκει την δύναμη συνέχεια να γεννάει και να θρέφει τα παιδιά, που θα γίνουν τα θύματα αλλά και οι θύτες του Μίσους.
Η αγάπη είναι μάνα για όλους μας.
Μόνο ένα πράγμα κάνει την Μάνα μας σκύλα ανήμερη το Μίσος!
Τώρα, παλεύει με τον τρίτο «γονιό», την οθόνη, του Μίσους υπηρέτρια πιστή!
Τώρα, να μην σταματήσουν οι μανάδες να καθαρίζουν ακόμα και με μαχαίρια την βρωμιά τώρα, που ο κόσμος έχει σαπίσει!
Αλφαβητάρι Της Ζωής – το Μίσος
Το Μίσος είναι το μπάσταρδο παιδί του Εγωϊσμού και της Εξουσίας. Ο Εγωϊσμός δεν το ήθελε για παιδί του γιατί ήταν τυφλό. Το μίσος μόνο τυφλό δεν είναι.
Σαν κυνηγός στο κεφάλι ξέρει και σημαδεύει!
Το μίσος μέσα στο σκοτάδι δουλεύει ακούραστα, πανούργα!
Το μίσος αφού απο παιδί δεν αγαπήθηκε, χωρίς ανάσα κυνηγάει την αγάπη. Σε όλες τις γενιές τα παιδιά του μίσους κυνηγάνε τα παιδιά, που αγαπάνε.
Σε κάθε εποχή η πολιτική, η θρησκεία μα πάνω από όλα η μάνα του η εξουσία του δίνουν αρχή και γέννα!
Η Δικαιοσύνη με την σιωπή της το θρέφει!
Η προπαγάνδα το θεριεύει! Έπειτα, σαν θεριό, πάει και βρίσκει τα πλήθη μέσα σε γήπεδα, δίπλα σε σύνορα, στα γειτονικά σπίτια. Τρυπώνει μαζί με τον θυμό στις ψυχές και αρχίζει να τους δίνει αιτίες για τον σκοτωμό.
Το μίσος σκοτωμό φέρνει σε κάθε εποχή. Η Ιστορία έχει γεμίσει τα κιτάπια της από τις πράξεις του. Πράξεις, του Κτήνους!
Το μίσος καταδικάζει αυτόν τον κόσμο στα ισόβια δεσμά του Κτήνους!
Το μίσος καταδικάζει στην βαρβαρότητα την Νιότη. Μόνο ο Νους μπορεί το μίσος πραγματικά να τυφλώσει και στην τρύπα του να κλειδώσει.
Νους και Νιότη! Αύριο θα μας πουν γιατί όταν συναντηθούν επαναστάσεις σημαίνουν! Νους και Νιότη και αυτός ο κόσμος από τα χέρια τους πάνω στο Δίκιο ξαναστήνεται!
* η Ειρήνη Μουμούρη, σπούδασε Νοσηλευτική και Φαρμακευτική. Εργάζεται δε στον “Άγιο Ανδρέα” Πατρών.
