11/11/2024
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ο Μιχάλης Μπασιάκος,κάτοικος Θεσπρωτίας, έπινε τσίπουρα με τους φίλους του στην πλατεία στους Φιλιάτες, όταν είδε έναν αρκουδιάρηνα σέρνει από χαλκά περασμένο στη μύτη, ένα μικρό αρκουδάκι που «χόρευε» όταν άκουγε το ντέφι.
Ο Μιχάλης νευρίασε γιατί το μικρό αρκουδάκι ήταν σε κακή κατάσταση και με εγκαύματα στις πατούσες του. Ακολούθησε μια συνομιλία, περίπου αυτή:
– Δεν ντρέπεσαι να ταλαιπωρείς το ζώο;- Εσένα τι σε νοιάζει; Δικό σου είναι;
– Θα το πάρω εγώ, πόσα θέλεις;
– Τριάντα χιλιάδες
– Πάρ’ τα. Και έτσι έγινε.
Ο Μάρκος το μικρό αρκουδάκι έγινε το κατοικίδιο σε ένα σπίτι στη Σαγιάδα. Αυτό δεν ήταν και πολύ εύκολο: ήταν ζωηρός, έκανε καταστροφές παντού, τον φρόντιζαν όμως αλλά τον περιόριζαν κιόλας δένοντάς τον με αλυσίδες. Τις αλυσίδες τις έσπαγε εύκολα αλλά δεν έφευγε από το σπίτι με τίποτα. Όταν μεγάλωσε, ο Μιχάλης προσπάθησε να τον αφήσει στο δάσος αλλά ο Μάρκος πάντα επέστρεφε ακόμα και από πολύ μακριά.
Το 1994 οι άνθρωποι που ίδρυσαν τον ΑΡΚΤΟΥΡΟ, ζήτησαν από τον Μιχάλη να δώσει τον Μάρκο στο καταφύγιο. «Δεν φαντάζομαι να είναι για καμία διαφήμιση για τα κρασιά του Μπουτάρη» είπε ο Μιχάλης. Καμία σχέση, ο Γιάννης Μπουτάρης ίδρυσε τον ΑΡΚΤΟΥΡΟ ακριβώς για καφέ αρκούδες σαν τον Μάρκο που ήταν «χορεύτριες» και για να σταματήσει αυτή η βάρβαρη τακτική.
Η αρκούδα πήγε στο καταφύγιο, πολύ γρήγορα απελευθερώθηκε και έζησε στο φυσικό της περιβάλλον. Μάλιστα πολύ γρήγορα έφτιαξε φωλιά και έπεσε σε χειμερία νάρκη, κάτι που δεν το κάνουν εύκολα οι αρκούδες που μεγάλωσαν σε αιχμαλωσία. Ένα χρόνο μετά την απελευθέρωσή του Μάρκου, τον περισυνέλεξαν για να τον παρατηρήσουν.
Ο Μιχάλης θέλησε να πάει να τον δει, του είπαν πως «τώρα το ζώο έχει επιστρέψει στα άγρια ένστικτά του και είναι επικίνδυνο», αλλά ο Μιχάλης με δική του ευθύνη μπήκε στο κλουβί του Μάρκου. Ο Μάρκος τον αγκάλιασε.
Η αρκούδα πέθανε στις αρχές της δεκαετίας του 2020 σε ηλικία 23 ετών και με το όνομα που πήρε στο καταφύγιο (τον ονόμασαν Duke).
Ο Γιάννης Μπουτάρης έφυγε χτες και εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη θα τον θυμόμαστε πάντα ως τον άνθρωπο που διεύρυνε τους ορίζοντες της πόλης.
Του Orestis Zyrinis
-Στη βασανισμένη και παρατημένη πόλη της Θεσσαλονίκης από την δημοτική της αρχή,ο Γιάννης Μπουτάρης ήταν η εξαίρεση.Πάντα έξω από μικρόπολιτικές αντιλήψεις, προοδευτικός που ερέθιζε τα μάλα τη καθεστηκυία αντίληψη μιας συντηρητικής πόλης και ένας ωραίος δανδης της όμορφης πλευρας της ζωής, άνετος και αιρετικός συζητητής ο Κυρ Γιάννης χρωμάτισε τη πόλη με φως και χρώμα όσο κανείς δεν τόλμησε να φανταστεί.Θαρρώ πώς ο αποχαιρετισμός που προηγήθηκε,ήταν άξιος του φευγιου του…
“Καλά κρασιά”…στους ουρανούς Κυρ Γιαννη…
αλιευμένο από: Βασίλη Λάμπογλου
