για τέτοιες εικόνες δεν εκπαιδευτήκαμε, ενστικτοδώς έτρεχα στο σημείο της συντριβής
18/12/2023
«…σαν σήμερα!»
Πόσες και πόσες φορές δεν είπαμε, ή, δεν σκεφτήκαμε αυτή την φράση. Κάθε χρόνο!
Γιατί, όπως και να το κάνουμε, είναι κάποιες ημερομηνίες βρε παιδί μου, που όσα χρόνια και να περάσουν έχουν αφήσει τέτοιο βαθύ αποτύπωμα στο μυαλό σου, που είναι αδύνατον να τις ξεχάσεις.
Κάθε χρόνο έρχονται και σου θυμίζουν άλλοτε ευχάριστες στιγμές και άλλοτε δυσάρεστες. Και εντάξει, τις ευχάριστες τις θυμάσαι, και γιατί όχι και να τις νοσταλγείς. Με τις δυσάρεστες όμως τι κάνεις; Γιατί η ζωή έχει και αυτές!
Μία από αυτές λοιπόν τις δυσάρεστες ημερομηνίες – άϋλη κληρονομιά από το σπιτικό μου-, είναι και η 18η Δεκεμβρίου, η οποία αποτελούσε ημέρα βουβού πένθους για την οικογένειά μου, και έτσι από μικρό παιδί έμαθα αυτή την ημερομηνία να την τιμώ. Αλλά αυτή είναι μία οικογενειακή ιστορία, όπως άλλωστε ανάλογες δυσάρεστες ιστορίες και ημερομηνίες υπάρχουν και σε όλες τις οικογένειες.
Έμελλε όμως, σε αυτή την συγκεκριμένη ημερομηνία, να προστεθεί, και να σημαδευτεί αυτή και από ένα άλλο δυσάρεστο γεγονός, αυτή την φορά όμως για την άλλη οικογένειά μου. Την Αεροπορική!
Και σε αυτό ακριβώς το θλιβερό γεγονός θέλει τούτο το κείμενο να αναφερθεί εν είδει μνημόσυνου.
«Σαν σήμερα» λοιπόν, 18 Δεκεμβρίου 1981, ημέρα Παρασκευή (τότε), περίπου 2 παρά 20΄ το μεσημέρι, μπροστά στα μάτια μου, συνέβη ένα θανατηφόρο αεροπορικό ατύχημα κατά την απογείωση ενός αεροπλάνου Τ-33, με αποτέλεσμα να χάσει την ζωή του ο 30χρονος χειριστής του. Ο Σμηναγός (Ι) Παπαγεωργίου Νικόλαος.
Η εικόνα, των απέλπιδων προσπαθειών που έκανε ο άτυχος χειριστής σε ύψος μόλις 15 ποδιών (5 μέτρα) για να κρατήσει το αεροπλάνο του στον αέρα, αλλά και μετά την πτώση αυτού, παραμένουν ανεξίτηλες στο πέρασμα των χρόνων.Και πώς να μην παραμείνουν, και πώς να μην σε σημαδέψουν, όταν, 20χρονος νεαρός όπως είσαι, να βλέπεις τα τελευταία πέντε δευτερόλεπτα της ζωής κάποιου άλλου 30χρονου νέου.
Εκείνα τα «γ@@@@@@α» δευτερόλεπτα μετάβασης από την ζωή στην αιωνιότητα. Να βλέπεις ένα αρμονικό σύνολο ανθρώπου και πετομηχανής που δαμάζουν τον αέρα, έναν θαυμαστό σε θέμα και χρώματα «πίνακα ζωγραφικής», και ξαφνικά αυτός να …καταστρέφεται!
Να καταστρέφεται στον Βόρειο Διάδρομο Απογείωσης του Αεροδρομίου της Σούδας.
Όχι, για τέτοιες εικόνες δεν είσαι εκπαιδευμένος. Δεν σου έχουν μάθει πώς να αντιδράς. Παρά μόνον τρέχεις. Ενστικτωδώς τρέχεις προς το σημείο συντριβής με το μυαλό σου κολλημένο στην φράση «…όχι ρε γαμώτο, όχι ρε γαμώτο!». Τρέχεις με «χίλια» νομίζοντας ότι απομακρύνεσαι από τον εφιάλτη αλλά εσύ κατευθύνεσαι σε αυτόν. Και μόλις φτάνεις πρώτος και τον ακουμπάς, η εικόνα που αντικρίζεις, με την ταχύτητα της σκέψης διαρκώς εναλλάσσεται με την εικόνα που έβλεπες πριν από λίγα δευτερόλεπτα, με αποτέλεσμα να αναρωτιέσαι: αν αυτό που έβλεπες πριν από λίγο, είναι αυτό που βλέπεις τώρα.
Και αυτό το τρομακτικό «τώρα» ήταν η σκληρή πραγματικότητα. Την αντικρύζεις, την ζεις, και δεν μπορείς να αποδράσεις από αυτήν.
Ζεις μία από τις πολλές θλιβερές στιγμές της Πολεμικής μας Αεροπορίας. Την πρώτη σου. Και πρέπει να την αντιμετωπίσεις κατάματα.
Ζεις ως θεατής ακόμα μία «Θυσία» στον βωμό της Αεροπορικής Ιδέας. Γεμάτη η χώρα μας από τέτοιους βωμούς!
Όχι, τον άτυχο χειριστή δεν τον γνώριζα. Υπηρετούσε σε άλλη Μονάδα. Δεν ήξερα τίποτα γι΄ αυτόν. Αν είχε, ή, όχι δική του οικογένεια, όπως και πολλά άλλα «αν». Ήξερα όμως ότι είχε δικούς του ανθρώπους -όπως άλλωστε ο καθένας μας-, που καρδιοχτυπούσαν γι΄ αυτόν.
Ήξερα ότι τον περίμεναν να γιορτάσουν μαζί τα Χριστούγεννα. Ακόμα-ακόμα ήξερα και την θλίψη αυτών όταν θα άκουγαν τα κακά μαντάτα. Ότι θ΄ άλλαζε πλέον η ζωή τους. Και τέλος, ήξερα, ότι χάθηκε ακόμα ένας εν δυνάμει μελλοντικός ηγέτης της Π.Α.
Αλλά τι σημασία έχει αν τον γνώριζα, ή, όχι. Και πόσα «ήξερα», ή, «δεν ήξερα» γι΄ αυτόν. Η εικόνα και μόνον του ακούνητου κορμιού ενός παλληκαριού, μέσα στην πράσινη φόρμα, με τα μάτια του κλειστά μέσα την άσπρη κάσκα, δίπλα στα συντρίμμια του αεροπλάνου του, υπερείχε μακράν όλων των άλλων.
Είναι από τις εικόνες που οι «χίλιες λέξεις» είναι πάρα πολύ λίγες για να την περιγράψουν. Όπως και τα βαθιά νοήματα και συναισθήματα που εκπέμπει αυτή η εικόνα. Νοήματα και συναισθήματα που αποκωδικοποιούνται μόνον από λίγους. Από τους ταγμένους.
Τους Ταγμένους θεματοφύλακες των Ιδανικών! Και ένας από αυτούς ήταν και αυτό το παλληκάρι μας! Και ναι, αυτή η εικόνα όπως και κάποιες άλλες θλιβερές που ακολούθησαν αμέσως μετά το συμβάν, χαράσσονται βαθιά μέσα στην μνήμη σου και σε ακολουθούν για πάντα. Αλλά περιέργως δεν σε φοβίζουν. Μόνον σε πεισμώνουν.
Σε πεισμώνουν πολύ στο να συνεχίσεις να υπηρετείς την Αεροπορική Ιδέα -απ΄ όποιο μετερίζι επέλεξες αυτό να το κάνεις-, με περισσότερο ζήλο. Με περισσότερο ζήλο και τρομερή επιμονή ώστε να μην ξαναϋπάρξει τέτοια θλιβερή εικόνα. Θέλεις να νομίζεις!
«Σαν σήμερα» λοιπόν, πριν από σαράντα δύο χρόνια, συνέβησαν όλα αυτά. Λίγες ημέρες πριν γεννηθεί ο Χριστός μας, αυτό το παλληκάρι, ο Σμηναγός (Ι) Παπαγεωργίου Νικόλαος, έμελλε να πεθάνει παρέα με το αεροπλάνο του. Για την Ιδέα του! Αλλά έτσι είναι η Αεροπορική ζωή. Από την μία σου προσφέρει έντονα ωραία συναισθήματα που σε απογειώνουν, και από την άλλη δεν κοιτάζει ημερομηνίες. Αρκεί να πρόκειται για μικρές ηλικίες!
Στην Μνήμη του Αξιωματικού που δεν γνώριζα!
Θανάσης Μαλέτσικας, 18 Δεκεμβρίου 2023
