5/10/2024
- Ακούγοντας το πρωί την εκπληκτική σε βάθος μουσική του Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι η οποία πλαισίωσε τη γνωστή σε όλους και ανεπανάληπτη παράσταση μπαλέτου με τον τίτλο “Η Λίμνη των Κύκνων”, μου ήρθαν στο μυαλό οι δύο εκδοχές του τέλους της ιστορίας.
Η μία ακολουθεί το κλασσικό ρομαντικό μοτίβο του “ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα” και η άλλη αναφέρει ότι το ζευγάρι, ο πρίγκιπας Ζιγκφριντ και η πριγκίπισσα Οντέτ, πέθανε αγκαλιασμένο. Τείνω να συμφωνήσω στη δεύτερη και τραγικότερη εκδοχή.
Ο έρωτας μένει αιώνιος μόνο όταν αγκαλιάζει το θάνατο. Ο κακός μάγος, είναι τα πέπλα της αναστολής μιας εν δυνάμει πορείας του εφήμερου στο αιώνιο. Το εφήμερο επαναλαμβάνει τον εαυτό του χορεύοντας ονειρικά βάλς, υπό το φως του σεληνόφωτος, μέχρι να κληθεί από ένα δυνατό κάλεσμα να μεταμορφωθεί δυναμικά. Όμως, ακόμα και τότε, ο έρωτας μετουσιώνεται σε φως αιωνιότητας, μόνο όταν θυσιαστεί. Την ώρα που ο Κύκνος λαμβάνει τη μορφή της πριγκίπισσας και ο πρίγκιπας εκδηλώνει την αγνή αγάπη του, έχοντας απορρίψει το απείκασμα και το κίβδηλο όνειρο της Οντίλ, της πλανερής κόρης του κακού μάγου, τότε η στιγμή πρέπει να παγώσει στο χρόνο για να διατηρηθεί αιώνια, αναλλοίωτη, μοναδική.Ο κακός μάγος και η Οντιλ, Ο Ζιγκφριντ και η Οντέτ, είναι δύο κλασσικά μοτίβα. Οι δύο πρώτοι είναι ο κόσμος της επανάληψης, ένας κόσμος που επαναλαμβάνει τη ρουτίνα του οδηγούμενος τελικά και πάλι στο θάνατο, χωρίς όμως να είναι αυτός ο θάνατος μοναδικός, αλλά άλλη μια επανάληψη στο μοτίβο του χρόνου. Το δεύτερο ζευγάρι, οδηγείται επίσης στο θάνατο, αφού αυτός είναι η μόνη αδιαφιλονίκητη πραγματικότητα του κόσμου μας, όλα τελικά, αγαθά και κακά, είναι καταδικασμένα να γνωρίσουν το θάνατο. Η μόνη αλλά τεράστια διαφορά είναι πως ο θάνατος του ζεύγους, είναι ένα μοναδικό γεγονός που αποκρυσταλώνει ένα μεγαλειώδες γεγονός, την ένωση δύο αγαπημένων προσώπων που χρωματίζει ποιοτικά το γεγονός του θανάτου, ο οποίος άθελα του γίνεται όργανο της αθανασίας…σε μια ώρα, μια στιγμή…
